Parimala & Co

Parimala & Co 

is a comedy crime thriller whodunit movie. The cast includes Jayaram, Urvashi, Yogi Babu, Sanjana from the Vadhandhi web series, Ananthika Sanilkumar, Mysskin, Sandy, Singampuli, Bugs, and many others. Since it is a Tamil movie, the list is quite long. Anyway, let us see how my experience of watching this movie was.

According to the story, Parimala and Sudhandhiram have two daughters named Madhumitha and Parasakthi. They live in a rented house in Chennai. Then there is a troublesome fellow named Varghese who keeps forcing them to marry Madhumitha to him. He is the kind of person who makes even the audience angry while watching the movie. Every conversation he has with anyone ends with threats and bullying. He is one of those people who walk around with the attitude of Who is bigger than me here? A complete nuisance. Everything he does makes us seriously wonder whether someone should just kill him. While writing this itself, I could hear Styles Chinna Vivek's voice in my head asking Should we kill this fellow? That is exactly why I am saying this. Varghese is the kind of man who makes entire families wish he would disappear. The stalking he does towards Madhumitha crosses every limit and makes us feel like tearing through the screen and getting rid of him ourselves.

Then one day, Varghese is found dead. At Madhumitha's house, everyone openly asks each other Did you killed him? But until the very end of the movie, they keep suspecting one another. If the whole town wanting him dead is one thing, everyone who suffered because of him wanting him dead is another. He is that horrible. So figuring out who actually killed him is not easy.

In this movie, every time Urvashi says a dialogue, there is a loud teeth grinding sound effect from Jayaram in irritation. They have used it so often that it becomes tiring, almost like the laughter track that keeps playing in the background of a sitcom. There is apparently a statistic that Jayaram may have spoken more in the movie's promotional interviews than the number of times he grinds his teeth in the film. During the Panchathanthiram days, Urvashi as Jayaram's pair worked perfectly. But now, whenever Urvashi talks, we ourselves feel like grinding our teeth. Because of that, Jayaram's performance gets buried. Whenever he starts saying something thoughtful, Urvashi overlaps and interrupts. By then, we are too busy reacting to the teeth grinding sound. How are we supposed to pay attention to Jayaram's dialogue? As far as I know, except for the movies where he played a villain, I have enjoyed almost every Jayaram film. But I could not enjoy this one for the reasons mentioned above.

Stockholm Syndrome does not necessarily mean someone has to be locked inside a room. Is the movie trying to say that if a man stalks a woman so much that even her family starts thinking about killing him, she will eventually fall in love with him? I honestly do not understand. Ananthika's character is very weak. On the opposite side is Sanjana as the elder sister Parasakthi. My reaction was What, Sanjana is playing an elder sister? That shocked me more than the twist involving her in the climax. She still looks like such a cute little kid. How are you calling her an elder sister? Anyway, let us leave that.

Even though there are many comedians in the movie including Jayaram, Urvashi, Yogi Babu, Singampuli, and Bugs, the comedy does not feel forced. It comes naturally through the flow of the story, through small moments and expressions that genuinely make us laugh. Especially the scene where they subscribe to Sun NXT just to watch Papanasam made me burst out laughing. It felt exactly like something many of us would do in real life.

As for Sandy and Mysskin, I could not stop feeling irritated whenever they appeared on screen. I honestly do not know why.

Watch the movie and tell me if you felt the same way. Until then, see you in the next post.

See ya!

பரிமளா & கோ

பரிமளா & கோ

அப்டின்னு ஒரு காமெடி கிரைம் திரில்லர் ஹூடன்னிட் படம். நடிகர்கள்னு பாத்தா, ஜெயராம், ஊர்வசி, யோகி பாபு, சஞ்சனா (வதந்தி வெப்சீரிஸ்), அனந்திகா சனில்குமார், மிஷ்கின், சாண்டி, சிங்கம் புலி, பக்ஸ் மற்றும் பலர். தமிழ்ப்படம்ங்கறதால லிஸ்ட் பெருசா வந்திருச்சு. சரி இந்தப் படத்தைப் பாத்த அனுபவம் எப்டியிருந்ததுன்னு பாக்கலாம் வாங்க.

கதைப்படி, பரிமளாவுக்கும் சுதந்திரத்துக்கும், மதுமிதா, பராசக்தின்னு ரெண்டு பொண்ணுங்க. சென்னைல ஒரு வாடகை வீட்டுல குடியிருக்காங்க. அப்ப படம் பாக்குற நமக்கே கோபம் வர்ற மாதிரி வர்கீஸ்ன்னு ஒரு அராத்துப் பேர்வழி மதுமிதாவ கல்யாணம் பண்ணி வைக்கச் சொல்லி அடாவடி பண்ணிகிட்டே இருக்கான். அவன் யார்கிட்ட பேசினாலும் அது கடைசில அடாவடியில தான் முடியும். அந்த மாதிரி ஒரு தான் தான், என்ன விட யார்றா இங்கங்கற மெதப்புல சுத்துற ஒரு கழிசடை. அவன் பண்றதெல்லாம் நமக்கே அவனைக் கொன்னுடலாமான்னு சீரியஸா கேக்கற மாதிரி இருக்கு. ஏன்னா இத எழுதறப்ப நானே ஸ்டைல்ஸ் சின்னா விவேக் வாய்ஸ் ஓவர்ல இவனக் கொன்னுடலாமாடான்னு கேட்டுச்சு. அதனால தான். இப்டிக் குடும்பங்கள் கொல்லறதுக்காக துடிக்கிற ஒருத்தன் தான் வர்கீஸ். அதுவும் அவன் மதுமிதாகிட்ட பண்ற ஸ்டாக்கிங் எல்லாம் எல்லை மீறி நமக்கே ஸ்க்ரீனைக் கிழிச்சுகிட்டுப் போய் அவனக் கொன்றலாம்டான்னு தோன வைக்குது.

திடீர்னு ஒரு நாள் வர்கீஸ் செத்துக் கெடக்கறான். அப்ப மதுமிதா வீட்ல ஒருத்தருக்கொருத்தர் ஓபனாவே யார் கொன்னீங்கன்னு கேட்டுக்கறாங்க. ஆனா என்ன ஒன்னு படம் முடியிற வரைக்கும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் சந்தேகப்பட்டுக்கிட்டே இருக்காங்க. ஊர்ல எல்லாரும் இவன் சாகனும்னு நினைக்கிறது ஒரு வகைன்னா, அவனால பாதிக்கப்பட்ட எல்லாருமே அவனைக் கொல்லனும்னு துடிக்கிறளவுக்கு அராத்துப் பேர்வழி. அப்ப யார் கொன்னிருப்பாங்கன்னு சொல்றது கஷ்டம்தான? இதுல ஊர்வசி பேசுற ஒவ்வொரு டயலாக்குக்கும் ஜெயராம் கடுப்புல பல்லைக் கடிக்கிற சவுண்டெல்லாம் டீஃபால்ட்டாவே திகட்டறளவுக்கு எஃப் எக்ஸ்ல விட்டிருக்காங்க, சிட்காம்ல பேக்ட்ராப்ல ஒலிக்கிற லாஃப்ட்டர் ட்ராக் மாதிரி.

ஜெயராம் இதுல எத்தனை முறை பல்லைக் கடிச்சாரோ அத்தனை முறைக்கும் மேல இந்தப் படத்தொட பிரமோசன் இண்டர்வியூ பேசிருக்கலாம்னு ஒரு புள்ளி விவரம் இருக்காம். பஞ்ச தந்திரம் காலகட்டத்துக்கு ஊர்வசி ஜோடி ஓக்கே. ஆனா இப்ப ஊர்வசி பேசறதுக்கு நமக்கே பல்லைக் கடிக்கனும் போலயெல்லாம் தோனுது. இதனால, ஜெயராம் நடிப்பு அமுங்கிப் போயிடுது. அவர் எதாவது யோசிக்கிற மாதிரி ஒரு வசனம் பேசறப்ப குறுக்க ஊர்வசி ஓவர்லேப். அப்புறம் நமக்கு பல்லைக் கடிக்கவே டைம் சரியாப் போயிடும். இதுல ஜெயராம் டயலாக்கை எங்க யோசிக்கறது? எனக்குத் தெரிஞ்சு அவர் வில்லனா நடிச்ச படங்களைத் தவிர மத்த எல்லாப் படங்களுமே அவ்வளவு ரசிச்ச படங்கள். ஆனா இந்தப் படத்தை மட்டும் என்னால ரசிக்க முடியல. மேற்கூறிய காரணத்தால்.

ஸ்டாக்ஹோம் சின்ரோம்ன்னா ஒரே வீட்ல ஒரே ரூம்ல தான் அடைச்சு வைக்கனும்னு இல்ல. இப்டி தொடர்ந்து ஒருத்தன் கொலை பண்ணிடலாம்னு குடும்பத்தோட முடிவெடுக்கறளவுக்கு ஸ்டாக்கிங் பண்ணாக் கூடப் போதும் லவ் வந்துரும்னு சொல்ல வர்றாங்களா படத்துல? இல்ல எனக்கிது புரியல. அனந்திகா கேரக்ட்டர் அவ்வளவு பலவீனம். அது ஆப்போஸிட்டா அக்கா பராசக்தியா சஞ்சனா. எது சஞ்சனா அக்காவான்னு தான் நான் ஷாக் ஆனேன். படத்தோட கிளைமாக்ஸ்ல சஞ்சனா ஆன ஷாக்கை விட.  அதுவே கியூட் குட்டிப் பாப்பா, அதை எப்டிங்க அக்கான்னு சொல்றீங்க? சரி விடுங்க.

படத்துல காமெடிக்குன்னு ஜெயராம், ஊர்வசி, யோகி பாபு, சிங்கம் புலி, பக்ஸ்ன்னு நிறைய பேர் இருந்தாலும், அது இடைச்செருகலா இல்லாம கதையோட போக்குல சின்னச் சின்ன காமெடிகள்லயும் எக்ஸ்ப்ரசன்ஸ்லயும் நம்மள சிரிக்க வைக்கத்தான் செஞ்சிருக்காங்க. அதுவும் பாபநாசம் படம் பாக்க சன் நெக்ஸ்ட் சப்ஸ்கிரைப் பண்ற சீனெல்லாம் நான் குபீர்னு சிரிச்சிட்டேன். ஏன்னா அது ரியாலிட்டியில நம்மளைப் பாத்த மாதிரியே இருந்தது.  அப்புறம் சாண்டியையும், மிஷ்கினையும் பாக்கறப்ப வர்ற கடுப்பைத் தவிர்க்க முடியல. ஏன்னு சத்தியமாப் புரியல.

நீங்களும் படத்தைப் பார்த்துட்டு அதே ஃபீல்தானான்னு சொல்லுங்க. மத்தபடி அடுத்த பதிவுல சந்திப்போம்.

வர்ட்டா!

Patriot - Malayalam

Patriot 

is a Malayalam action thriller starring Mammootty, Revathy, Rajeev Menon, Nayanthara, Mohanlal, Fahadh Faasil, Kunchacko Boban, Darshana Rajendran, and a new actress named Zarin Shihab. Honestly, I had to Google her name before writing this because while talking about this movie, I have to talk about her too. Until the movie ended, I kept wondering who she was. At one angle she looked like Parvathy, and at another angle she looked like Radhika Apte. Because of that confusion, I spent a good part of the movie trying to figure out who she reminded me of. Anyway, let’s see how the experience was.

According to the story, the main problem begins with the shady activities of cabinet minister J.P. Sundaram. He is also connected to Shakti Group of Companies, which is run by his son cum former army pilot Shakti. Nalini, another senior politician from the same party, discovers this after many years. J.P. is put in a position where he has to answer her questions. Whether he answers or not, he is trapped. The issue is that military grade spyware has been secretly installed in free laptops distributed to students. The purpose is to monitor people, track who speaks against the government, and watch what they post on social media. But that is only the beginning. If spyware can monitor people, it can also invade their private lives. That is the central theme of the film. Instead of answering Nalini’s questions, J.P. eliminates her and continues using the spyware through Shakti Group for whatever purpose he wants. Nalini realizes early on where all this is heading, so she asks her science advisor and former commander Danny to investigate. Soon after, she dies under mysterious circumstances. Many others who were being monitored through this spyware are also found dead. Danny is not a young man anymore. He is well over fifty.

Since this is an action movie, there is only so much story you can tell. Instead of relying on a single hero doing everything, the film builds several connected layers and brings in many characters. It becomes a multi starrer, and the storytelling style feels very much like a Malayalam film. The story starts in Delhi, spends only a scene or two in Kerala, and then travels through London and Karnataka.

There are two villains, three heroes, and three heroines. Everyone competes to leave an impression, and even within a commercial movie, they contribute well to the story. The villains are Rajeev Menon and Fahadh Faasil, playing father and son. J.P. Sundaram is the main villain. Seeing Rajeev Menon act itself feels new. Viduthalai already done but not quite as much as with this. He has to stand alongside Fahadh Faasil and match his villainy. Personally, I found Rajeev Menon more impressive. The reason is simple. We already know Fahadh Faasil and his huge fan following, especially for his intense and psychotic villain roles. When acting alongside someone like Fahadh, you need to create your own unique impact, and Rajeev Menon genuinely manages to do that.

Coming to the actresses, first is Zarin Shihab. At first she appears like a supporting character. As the story progresses, we suddenly learn that she is Danny’s wife. When Danny gets kidnapped, she reacts exactly like a worried wife would. The following scene is where Rajeev Menon shows his villainous side to her, and both actors perform very well according to their characters. But then suddenly another character, Lathika, is introduced as Danny’s legal wife. At that point, the emotional impact of Zarin’s performance loses some of its strength, which was disappointing.

Lathika is played by Nayanthara. Just because she wears a saree with a matching shawl does not automatically make her look like the wife of a sixty year old man. At least a little grey hair would have helped. Why is it so difficult for Lady Superstar characters to show some signs of aging? Did we ever ask to see Nayanthara looking forever young? The man playing her husband is sixty. Are we just supposed to assume she is forty? Even then, there is not a single visible sign of aging on her face. How? Even if they had said Ayesha, the Pakistani illegal wife, was Danny’s wife, it would have felt more believable. Anyway, moving on.

The third heroine is Jyothi. Because she is paired with Kunchacko Boban, I kept wondering whether he only looks young or is actually still young. Believe it or not, the man is already fifty. Looking at him, you would never guess it. The pairing of Kunchacko Boban and Darshana Rajendran works well. When it is revealed that they have been in a live in relationship all this time, I was shocked. But an even bigger shock came later when Michael was shown to have an existing family, a wife, and a school going daughter.

With all that going on, Michael knowingly leaves Jyothi behind even though he knows she will be killed. Later he suddenly feels guilty and decides to take revenge, buying a brand new Mahindra Thar and heading out on a mission. At that point, I could only think, Come on, man. You do not feel like a hero at all. No matter how I look at it, you feel more like a villain.

Just like we instantly assume Fahadh Faasil is probably the villain when he appears on screen, I had a similar feeling when Mohanlal entered. It felt like he was going to beat someone up sooner or later, so what surprise was left? To make the character seem different, they gave him a war injury and an artificial leg. They tried various things with the role. In the end, they even had scenes where he communicates using Morse code through his eyes and appears to die in an elevator. Still, it did not work for me. Why cast Mohanlal for this role? Any good character actor could have done it. Just like a middle aged actress lost an opportunity because the role went to Nayanthara, the same thing happened with Mohanlal’s role. Their salaries were definitely spent, though.

If you watch the movie, you will understand what I mean. See you again in the next post.

See ya!

Patriot - மலையாளம்

Patriot

அப்டின்னு ஒரு மலையாள ஆக்சன் திரில்லர் படம். நடிகர்கள்னு பாத்தா, மம்முட்டி, ரேவதி, ராஜீவ் மேனன், நயன்தாரா, மோகன்லால், ஃபகத் ஃபாசில், குஞ்சாக்கோ போபன், தர்ஷனா ராஜேந்திரன், அப்றம் ஜரீன் ஷிஹாப் அப்டின்னு ஒரு புது நடிகை. சத்தியமா இவங்க பேரை மட்டும் கூகுள் பண்ணிட்டு தான் சொன்னேன். ஏன்னா இந்தப் படத்தைப் பத்தி சொல்றப்ப இவங்களைப் பத்தியும் சொல்லியே ஆகனும். ஏன்னா படத்தை பார்த்து முடிக்கிற வரைக்கும் யாரிவங்க யாரிவங்கன்னு தான் மண்டைக்குள்ள தேடிகிட்டே இருந்தேன். ஒருவாட்டி பாத்தா பார்வதி மாதிரி தெரியிது, அப்டியே இன்னொரு ஆங்கிள்ல ராதிகா ஆப்டே மாதிரி தெரியிது. இப்டி பலபேர்த்த அவங்களா இவங்கன்னு கன்ஃப்யூஸ் பண்ணிக்கிட்டே பார்த்ததால, அந்த அனுபவம் எப்டியிருந்ததுன்னு பாத்துடலாம் வாங்க.

கதைப்படி, கேபினெட் மினிஸ்ட்டரான ஜே.பி.சுந்தரம் பண்ற தில்லு முல்லு வேலைகள்தான் பிரச்சினையே. அவர் சக்தி குரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸ் நடத்துறவரும் கூட. அதை நடத்துறது தன்னோட எக்ஸ் ஆர்மி பைலட் சக்தி. இது பல வருசமா கேபினெட் மினிஸ்டரா அதே கட்சியில உள்ள நளினிக்கு தெரிஞ்சிடுது. அவங்களுக்கு பதில் சொல்ற எடத்துல தான் ஜே.பி இருக்காரு. பதில் சொன்னாலும் மாட்டிக்குவாரு, சொல்லலைன்னாலும் மாட்டிக்குவாரு. அது என்ன பிரச்சினைன்னா, ஸ்டூடண்ட்ஸ்க்கு இலவசமா கொடுக்கற லேப்டாப்புகள்ல ஆர்மியில யூஸ் பண்ற ஸ்பைவேரை வச்சு மக்கள்ல யாரெல்லாம் தனக்கெதிரா பேசுறாங்க, சோசியல் மீடியால என்ன சொல்றாங்கன்னு கண்காணிக்கிறதுக்காகத் தான். இதுல உள்குத்தா பல விசயங்கள் நடக்குது. ஒரு ஸ்பைவேரை வச்சு கண்காணிக்க மட்டுமா முடியும்? அவங்க அந்தரங்கங்களுக்குள்ளயும் நுழையலாமே. இதுதான் பிரச்சினையோட மையக்கரு.

இப்ப இதுக்கு எதுக்குடா பதில் சொல்லிகிட்டுன்னு நளினி ராமகிருஷ்ணன போட்டுத் தள்ளிட்டு, அந்த ஸ்பைவேர தன்னோட சக்தி குரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸ்க்கு எப்டி வேணும்னாலும் பிரயோகப்படுத்திக்கலாம்னு அதை வச்சு செய்யிற அத்துமீறல், ஆரம்பத்துலயே இது இப்டித்தான் போய் முடியும்னு புரிஞ்சுகிட்ட நளினி, தன்னோட சைன்ஸ் அட்வைசர் கம் எக்ஸ் கமேண்டரான டேனி கிட்ட இதைக் கண்டுபுடிக்கச் சொல்லிட்டுதான் மர்மமான முறையில செத்துப் போயிடறாங்க. இதேபோல சக்தி குருப் ஆஃப் கம்பெனியால இந்த ஸ்பைவேர் வச்சு மானிட்டர் பண்ணிகிட்டிருந்தவங்க பலர் உயிரோட இல்ல. டேனிக்கு சின்ன வயசெல்லாம் இல்ல. அபவ் அம்பதுகள்.

ஆக்சன் சினிமா. அதுல இதுக்கு மேல என்ன கதை சொல்லிட முடியும்னு இல்லாம சில லேயர் கதைகள ஒன்னோட ஒன்னு தொடர்புடையதா கதை சொல்ல ஆரம்பிச்சுப் பல கதாபாத்திரங்கள உள்ள கொண்டுவந்து, அதை ஹீரோ மட்டுமே எல்லாத்தையும் பண்றாருன்னு இல்லாம மல்ட்டி ஸ்டேரிங்ல, அதுவும் மலையாள சினிமா கதை சொல்லல்ல நல்லாவே இருந்தது. டெல்லியில ஆரம்பிச்சு, கேரளாவுக்குள்ள ஒன்னு ரெண்டு சீன்ஸ் மட்டுமே வச்சுட்டு, முழுப்படத்தையும், லண்டன், கர்நாடகான்னு கதை பயணிக்கிது. இதுல வில்லன் ரெண்டு பேர், நாயகர்கள் மூனு பேர், நாயகிகள் மூனு பேர். அதுல எல்லாருமே நான் நீன்னு போட்டி போட்டுகிட்டு இந்த கமர்சியல் சினிமால கூட தன்னால ஆன பங்களிப்பை நல்லாவே கொடுத்திருக்காங்க.

வில்லன்கள் எரியால ராஜீவ் மேனன் அண்ட் ஃபகத் ஃபாசில். அப்பா பையன். ஜே.பி.சுந்தரமா வில்லனா நடிச்சிருக்காரு. ராஜீவ் மேனன் நடிக்கிறாருங்கறதே புதுசு. விடுதலைல ஆல்ரெடி பண்ணிட்டாருன்னாலும் இந்தளவுக்கு இல்ல.  இதுல அவர் தன்னோட நடிக்கிற ஃபகத் ஃபாசிலுக்கு இணையான வில்லத்தனத்தைக் காட்டனும். எனக்கு ரெண்டு பேர்த்துல ராஜீவ் மேனனோட வில்லனிசம் தான் கவர்ந்தது. என்ன காரணம்ன்னா ஃபகத்தைப் பத்தித் தெரியும் ஆல்ரெடி. அவருக்கு தமிழ்நாட்டுல நிறைய ரசிகர்களும் அதிகம். குறிப்பா அவரோட சைக்கோத் தனமான வில்லனிசத்துக்கு. அப்டி ஒரு நடிகர் கூட நடிக்கிறப்பவும் கூட தன்னோட கேரக்ட்டரோட மீட்டர் என்னவோ அதுல ஒரு வித்தியாசத்தை உணர வைக்கனும். அதை நிஜமா நல்லா பண்ணிருக்காரு.

அடுத்து நடிகைகள் ஏரியால, நான் ஆல்ரெடி முதல் பத்தியில சொல்லிருந்த ஜரீன் ஷிஹாப். முதல்ல இவங்க எதோ துணை நடிகர் போலத்தான் ஜஸ்ட் லைக் தட்ல காட்னாங்க. அப்டியே கதை போற போக்குல திடீர்னு டேனிக்கு வொய்ஃப்ன்னு சொல்றாங்க. டேனி கடத்தப்பட்ட விசயம் தெரிஞ்சு நிஜமாவே அதுக்கு சரியா ஒரு வொய்ஃப் போலவே ரியாக்ட்டும் பண்ணிருந்தாங்க. அதைத் தொடர்ந்த காட்சியில தான் ராஜீவ் மேனன் ஜரீன்கிட்ட தன்னோட வில்லத்தனத்தைக் காட்டினாரு. அதுல தான், இவங்க ரெண்டு பேர்த்தோட நடிப்பும் அவங்வங்க கேரக்ட்டர்க்கு ஏத்த மாதிரியா இருந்தது. திடீர்னு லத்திகாவைக் காட்டி இதுதான் டேனியோட லீகல் வொய்ஃப்னு சொன்னப்ப அதே நடிப்பு ஒரு ஆர்ப்பாட்டமில்லாம போனதுல ஒரு ஏமாற்றம்.

லத்திகாவா நயன்தாரா. வெறும் போர்வை சைஸ்ல சால்வைய மேல சேலைக்கு மேட்சிங்கா போர்த்திக்கிட்டாலே அறுபது வயசு டேனிக்கி மனைவின்னு ஆகிடாது. கொறஞ்சது நரையாவது வேணாமா? ஏன் இன்னும் லேடி சூப்பர்ஸ்டார் ஈகோ இல்லாம நடிக்க மாட்டாங்களா? எள வயசுல தான் நயன்தாராவ பாக்கனும்னு நாங்க கேட்டமா? இல்ல உங்களுக்கு ஜோடியா நடிக்கிறவருக்கு அறுவது வயசு. உங்களுக்கு என்ன நாப்பது வயசுன்னு நாங்களே நெனச்சுக்கனுமா? அப்பக் கூட முகத்துல வயசானதுக்கான சிம்டமே இல்லியே, ஹவ்? பாக்கிஸ்தானி இல்லீகல் வொய்ஃப்னு முத்திரை குத்தப்படற ஆயிசா தான் டேனியலோட மனைவின்னு சொன்னாக் கூட தகும். எப்டியோ போங்க. மூனாவதா ஜோதி. இவங்க கூட நடிச்சதாலயே குஞ்சாக்கோ போபன் இளமையா தெரியிறாப்லயா, இல்ல நெஜமாவே அவர் இன்னும் யங் தானான்னு ஒரு கொழப்பம் இருக்கு. அடங்கொக்கமக்கா அந்தாளுக்கே அம்பது வயசாச்சு. ஆனா பாத்தா அப்டி சொல்லவே முடியாது. சாக்கோ தர்ஷனா ஜோடி ஒரு லிவின் ரிலேசன்ஷிப்ல தான் இவ்ளோ நேரம் இருந்தாங்கன்னு ஒரு சீன்ல தெரிய வர்றப்ப, என்னது அப்ப ரெண்டு பேரும் கல்யாணமானவங்க இல்லியான்னு ஆன ஷாக்கை விட, மைக்கெலுக்கு ஆல்ரெடி ஒரு குடும்பமே இருக்குன்னு வொய்ஃப், ஸ்கூலுக்குப் போற பெண் குழந்தைன்னு காட்டினப்ப ஆன ஷாக்குதான் பெருசு.

இவ்வளவையும் வச்சுகிட்டு, ஜோதிய விட்டா கொன்னுடுவாங்கன்னு தெரிஞ்சே விட்டுட்டு, அப்புறம் லேட் பிக்கப்பா கில்ட்டாகி அதுக்குப் பழிவாங்க புதுசா மகிந்திரா தார் வாங்கிட்டு கெளம்பறதெல்லாம், போங்க ஏட்டா நீங்க, உங்களப் பாத்தா ஒரு ஹீரோ ஃபீலே வரல, எப்டிப் பாத்தாலும் வில்லன் ஃபீல் தான்னு சொல்லத் தோனுது.


எப்டி ஃபகத் வந்ததுமே இவரு வில்லன் தான்னு நமக்கு நினைக்கத் தோனுச்சோ, அதே போலதான் மோகன்லால் எண்ட்ரி. எவன் வந்தாலும் அடிக்கத் தான் போறாப்ல, அப்றம் அதுல என்ன பெருசா ஆச்சரியப்படுத்திறப் போறாப்லன்னு நாம நெனச்சிடக் கூடாதுன்னு, போர்ல ஒரு கால் போச்சு. அது ஆம்ப்யுடேட் செய்யபட்ட ஆர்ட்டிபிசியல் காலு அப்டி இப்டின்னு என்னென்னமோ ட்ரை பண்ணிப் பாத்தாங்க. கடைசில கண்ல மோர்ஸ் கோட தந்தியடிச்சிகிட்டே லிஃப்ட்ல சாகற மாதிரி சீனெல்லாம் வச்சுப் பாத்தாங்க. ம்ஹும். ஏட்டா, இந்த கேரக்ட்டருக்கு எதுக்கு மோகன்லால்? கேரக்ட்டர் ஆர்ட்டிஸ்ட் யார் வேணும்னாலும் பண்ணிருக்கலாம். எப்டி ஒரு மிடில் ஏஜ் தாண்டின ஒரு நடிகையோட சான்ஸ் நயன்தாராவுக்குப் போச்சோ, அதேபோல தான் மோகன்லால் கேரக்ட்டருக்கும். அவங்க ரெண்டு பேர்த்து சம்பளம் போச்சு.

படத்தப் பாத்தா உங்களுக்கே புரியும். மீண்டும் அடுத்த பதிவுல் சந்திப்போம்.

வர்ட்டா!

Arjuna Phalguna - For friends

Arjuna Phalguna 

is a Telugu rural action comedy film. The main cast includes Sree Vishnu and Amritha Aiyer. I did not recognize most of the other actors, but one face immediately felt familiar. That was Subbaraj Santhosh, who plays an important role in the movie. Anyway, let’s talk about how the experience of watching this film was.

According to the story, there are five childhood friends. They all grew up together in the same village and studied in the same school. The group consists of four men and one woman. In the village, many farmers have taken bank loans by mortgaging their homes and agricultural lands. Since they are unable to repay those loans, bank officials regularly visit the village to seize properties. One day, the house of one of Arjun’s friends is about to be seized. A confrontation breaks out, but eventually it is settled through discussion. The bank officer agrees to give them one more week if they can somehow pay fifty thousand rupees immediately. To arrange the money, Arjun mortgages his beloved cow, Shivangi, to a wealthy man in the village. Shivangi is not just a cow in the film, she practically feels like a character of her own.

Arjun realizes that even if they somehow survive this crisis, they cannot continue like this forever. He wants to start a colored soda business because he has the skills for it. When he approaches the bank for a loan, the officials demand a bribe of fifty thousand rupees just to approve it. After trying various options and failing, a friend named Vamsi offers him a job and promises four lakh rupees in return. At first, the group feels the work is not something they can do. While they are still struggling with the decision, a villager commits suicide because of debt. With no other choice left, they finally agree to do the job Vamsi suggested.

The job itself sounds simple. They only need to transport the produce of a medicinal plant and deliver it somewhere else. And what exactly is this medicinal plant? Weed. From that point onward, the story that had mostly stayed inside the village suddenly expands. It moves through cities, forests, mountains, and coastal areas, turning into a chase filled adventure loaded with action sequences.

As far as Telugu cinema is concerned, I usually gravitate toward films starring people like Chiranjeevi, Mahesh Babu, Allu Arjun, and Adivi Sesh. I actually stopped following Chiranjeevi’s films regularly over the last couple of decades, not because of his age, but because I felt the story selection became weaker while the hero elevation moments became stronger. That pushed me more toward the newer generation of actors.

Now I feel that Sree Vishnu deserves a place on that list too. That feeling started after watching one of his other films. Among Telugu actors, Adivi Sesh was someone whose films I would watch without even checking the trailer because I trusted the storytelling. Recently, however, even those films seem to lean more toward commercial formulas than strong stories. If the focus returns to storytelling, they could once again become truly memorable.

I am not praising Sree Vishnu by criticizing Chiranjeevi or Adivi Sesh. These were simply the thoughts running through my mind while watching this movie. So far, I have watched only two Sree Vishnu films, Mruthyunjay and Arjuna Phalguna. Interestingly, both films gave me the same first impression. When the hero first appeared, there was a brief moment where I wondered if I had made a mistake by choosing a movie starring someone I barely knew. Even though I had already been impressed by his performance in another film, Arjuna Phalguna was released in 2021, and there is a noticeable difference between how he looked then and how he appears in more recent films. It actually took a little while before I fully realized, Oh, this is the same actor.

One thing both films have in common is the importance given to friendship. Major plot developments happen through the hero’s friends. The stories move because of them, for them, and alongside them. Much like the films of Sasikumar, friendship is not treated as a side element. It is woven into the core of the narrative itself.

After watching these two films, I have reached a point where I feel comfortable picking a Sree Vishnu movie purely because his name is attached to it. That is probably the biggest compliment I can give. You can definitely give these films a try. Maybe you have already watched Arjuna Phalguna. I only got around to it recently, which is why this post exists in the first place.

Alright then, see you again in the next post. 

See ya!

அர்ஜுனா ஃபால்குனா - நண்பர்களுக்காக

Arjuna phalguna

அப்டின்னு ஒரு கிராமத்துக்கதையுள்ள தெலுங்கு காமெடி ஆக்சன்  படம். நடிகர்கள்னு பாத்தா ம்ருத்யுஞ்செய் படத்துல ஹீரோவா நடிச்சிருந்த ஸ்ரீவிஷ்ணுவும், அம்ரிதா ஐயரும் தான். மத்த எந்த நடிகர்களையும் எனக்குத் தெரியல. ஆனா ஒரு ஆக்ட்டரை மட்டும் பாத்தவுடனே இவர நிறைய படத்துல பாத்திருக்கேன்னு ஃபீலாச்சு. அவர்தான் சுப்புராஜ் சந்தோஷ். அவர் இதுல ஒரு முக்கியமான ரோல்ல நடிச்சிருக்காரு. சரி இந்தப் படத்தைப் பாத்த அனுபவம் எப்டியிருந்ததுன்னு பாக்கலாம் வாங்க.

கதைப்படி ஐந்து நண்பர்கள். ஒரே கிராமத்துல, ஒரே ஸ்கூல்ல ஒன்னா சின்ன வயசுலேர்ந்தே படிச்சு வளர்ந்த நண்பர்கள். நாலு ஆண்கள் அண்ட் ஒரு பெண். ஊர்ல விவசாயத்துக்காக, குடியிருக்கற வீட்டை, விவசாய நிலத்தை பேங்க்ல அடகு வச்சு லோன் வாங்கிக் கட்ட முடியாம ஜப்தி செய்ய டெய்லி அந்த கிராமத்துக்குள்ள பேங்க் ஆளுங்க வந்து போயிட்டிருக்கு. அது ஒருவாட்டி அர்ஜுனோட நண்பனுக்கே வீடு ஜப்தியாகற நிலை வரவும், அங்க வந்து அடிதடின்னு தகராறு பண்ணி, அது பேச்சுவார்த்தைல முடிய, இப்போதைக்கி அம்பதாயிரம் கட்டினா ஒரு வாரம் பாக்கி அமவுண்ட்ட கட்றதுக்கு டைம் தரேன்னு வங்கி அதிகாரி சொல்ல, அர்ஜுன் தன்னோட சிவாங்கிய ஊர் பெரிய மனுசன்கிட்ட அடகு வச்சு அம்பதாயிரத்த செட்டில் பண்றாரு. இதுல சிவாங்கிங்கறது அவன் பாசமா வளக்கற பசுமாடு. அதுவும் இந்தப் படத்துல ஒரு கேரக்ட்டர்.

இப்டியே இருந்தா எப்டின்னு சீக்கிரம் பணத்தை ரெடி பண்ண முடியாட்டியும் ஒரு வேலையோ பிஸினஸோ இருந்தா இதை ஒரு மாதிரியா சமாளிச்சிடலாம்னு அர்ஜுனோட கைப்பக்குவமான கலர் சோடா கம்பெனி ஆரம்பிக்க பேங்க்ல லோன் கேக்கப் போனா, லோன் சேங்க்சன் பண்ணவே அம்பதாயிரம் லஞ்சம் கேக்கறாங்க. அப்புறம் என்னென்னமோ பண்ணித் தோத்துப் போயி கடைசில தன்கூடப் படிச்ச வம்சின்னு ஒரு நண்பன் சொன்ன வேலையை செய்ய நாலு லட்சம் தரேன்னு சொல்றான். ஆனா அவன் சொல்லியெல்லாம் அந்த வேலையைச் செய்ய முடியாதுன்னு அவங்க பணத்துக்கு என்ன செய்யலாம்னு யோசிக்க, அதுக்குள்ள ஊருக்குள்ள கடனால ஒரு தற்கொலை நடக்க, வேற வழியே இல்லாம, நண்பன் வம்சி சொன்ன வேலையைச் செய்ய சம்மதிக்கிறாங்க. அது ஒன்னும் பெரிய வேலையில்ல. மெடிசின் ப்ளாண்ட் முட்டையைக் கொண்டு போய் இன்னொரு எடத்துல டெலிவரி பண்ணனும். அதென்ன மெடிசின் ப்ளாண்டுன்னா கேட்டீங்க? அதாங்க கஞ்சா.

இதுவரைக்கும் கிராமத்துக்குள்ளயே போயிகிட்டிருந்த கதை அதுக்கப்புறம் வேகமெடுத்து வேற பல நகரங்கள் காடுகள் கடல் மலைகள்னு சேஸிங்லயே போகுது, ஆப்சனே இல்லாம நிறைய ஆக்சன் காட்சிகளோட. இதுவரைக்கும் எனக்கு தெலுங்கு சினிமான்னாலே, அது சிரஞ்சீவி, மகேஷ்பாபு, அல்லு அர்ஜுன், அதிவிசேஷ், நானின்னு இவங்க படங்களைத் தான் அதிகமா விரும்பிப் பார்க்கறது வழக்கம். இதுல சிரஞ்சீவியோட படங்களும் கடந்த ரெண்டு டெகேட்ஸா பாக்கறதையே நிறுத்திட்டேன். அவருக்கு வயசாயிடுச்சுங்கறதால இல்ல. அவரோட கதைத் தேர்வு காலப் போக்குல கம்மியாகி, வெத்து பில்டப்தான் அதிகம். அதனால பின்னவர்களின் படங்களைத் தான் அதிகமாப் பாத்திருக்கேன். இப்ப ஸ்ரீவிஷ்ணுவோட படங்களையும் அந்த லிஸ்ட்ல சேர்த்துக்கலாம். அது மிருத்யுஞ்செய் படம் பாத்ததுல இருந்தே. அந்த லிஸ்ட்ல நான் நடிகரோட பேருக்காகவே எந்த டிரெய்லர் டீசர்னு எதையும் பாக்காம படம் பார்த்தது அதிவிசேஷ் படங்களைத் தான். அதுவும் இப்ப கதையோட சுவை கொறஞ்சுகிட்டே வந்து இப்ப வெறும் மசாலா சுவை தான் இருக்கு. அந்தப் பதார்த்தம் இனிமேலும் சுவைக்கனும்னா பழையபடி கதைங்கற இன்க்ரெடியண்டயே கான்செண்ட்ரேட் பண்ணா நொவைல் அண்ட் டாப் நாட்ச் ஆக வாய்ப்பிருக்கு.

ஸ்ரீவிஷ்ணுவ தூக்கிப் பிடிக்கறதுக்காக சிரஞ்சீவியையும் அதிவிசேஷையும் மட்டம் தட்டல. இந்தப் படத்தைப் பாக்கறப்ப இது எல்லாமே மண்டைக்குள்ள ஓடிகிட்டிருந்தது. இதுவரைக்கும் ஸ்ரீவிஷ்ணுவோட ரெண்டே படங்களைத் தான் பாத்திருக்கேன். ம்ருத்யுஞ்செய் அண்ட் அர்ஜுனா ஃபால்குனா. ரெண்டு படங்களோட ஆரம்பத்துலயும் ஹீரோவைப் பாக்கறப்ப, நாம தவறான முடிவ எடுத்துட்டமோ, இந்த மாதிரி யார்ன்னே தெரியாத ஆளோட படத்தைப் பார்க்கலாம்னு தெரியாம ஆரம்பிச்சிட்டமோன்னு மனசுல ஒரு சப்டைட்டில் ஓடினதென்னமோ உண்மைதான். ஆல்ரெடி ம்ருத்யுஞ்செய் படத்துல பாத்து நல்லாருக்கேன்னு வியந்திருந்தாலும், இந்த அர்ஜுனா ஃபால்குனா 2021ல வந்த படம். 2026ல வந்த படத்துல பாக்கறதுக்கும் அஞ்சு வருசம் முன்னாடி வந்த படத்துல ஸ்ரீவிஷ்ணுவைப் பாக்கறதுக்கும் நிறைய வித்தியாசங்கள் இருக்கும்ல. அப்புறம் எப்டி அதே நடிகரோட படம்னு நினைச்சுப் பாக்க முடியும்? கொஞ்ச நேரம் படம் ஓடினப்புறம்தான் இது அந்த ஆள்னு லைட்டா தோனவே ஆரம்பிச்சது.

ரெண்டு படங்கள்லயும் ஒரு பொதுவான விசயம், ஹீரோவோட நண்பர்களா வர்றவங்கள வச்சு கதையோட முக்கியமான காட்சிகள் நகர்றதுதான். ரெண்டுலயுமே சசிக்குமார் படங்கள் மாதிரி நட்புக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கறதுதான். அது துருத்திகிட்டுத் துண்டா தெரியாம, கதையே நண்பர்களை வச்சுத்தான் நகருது. நண்பர்களால், நண்பர்களுக்காகன்னு தான் கதையே.

இனிமேல் ஸ்ரீவிஷ்ணுவோட படங்கள்ன்னா பாக்கலாம்னு தான் மனசுல தோணும்ங்கறளவுக்கு அவரோட ரெண்டு படங்களைப் பாத்துட்டேன். நீங்களும் இந்தப் படங்களைப் பாக்கலாம். மேபீ நீங்க இந்தப் படத்தை ஆல்ரெடி பாத்திருக்கலாம். ஆனா நான் இப்பதான் பாத்திருக்கேன். அதனாலதான் இந்தப் பதிவு. சரிங்க, மீண்டும் அடுத்த பதிவுல சந்திக்கலாம்.

வர்ட்டா!

Faces - Confused faces

Faces 

is a Malayalam psychological thriller... or maybe a psychological confusion thriller would be a better description. The film stars Hanna Reji Koshy in the lead role. I am not sure about the hero's name, but I vaguely remember seeing him in elder brother, younger brother, or NRI groom type roles before. I have been following Hanna ever since I saw her in a Jeethu Joseph movie. I like her performances. For some reason I cannot explain, whenever a brown skinned heroine appears on screen, I tend to like them instantly. That list is quite long for me. But this movie, marketed as a psychological thriller, ends up shooting in all directions and landing somewhere else entirely. So let’s see how the experience was.

According to the story, Nithya gets injured in a small house fire. She suffers a head injury. Now, how exactly a fire accident manages to hit only the head is another question, but let’s move on. Nithya remains in a coma for four days and then regains consciousness. At first everything seems normal. But when she sees a man visiting her room, she grabs his hand affectionately and says, Michael... Michael... you finally came. The doctors and nurses are shocked. They tell her, Nithya, that is not Michael. That is Alex, the compounder. They immediately separate her from him. Apparently, she had been waiting desperately for Michael. The problem is that the man is clearly Alex, not Michael. Nobody, including Nithya herself, understands why she keeps calling him Michael. Then two ward boys enter the room. They also look exactly like Alex. Once again, Nithya points at both of them and calls them Michael.

That is when both the doctor and the audience begin to understand what is happening. Because of the head injury, every man Nithya sees appears to her as Michael. Not just to her, but to us as well. The movie uses CGI to show Michael’s face and body in place of every male character. So it becomes clear that the entire film is being shown from Nithya’s perspective. Nobody knows where the real Michael is, including Nithya. In fact, she does not just forget Michael’s whereabouts. She has completely lost her memory of the accident and the days leading up to it. That section of her mental hard drive has basically become corrupted.

From that point onward, everything we see about Nithya and Michael comes through recovered memories. Certain places, objects, and situations trigger flashbacks. Through those memories we learn that Michael is a painter. Painting was something Nithya loved as a child, but her father's strictness crushed that passion before it could grow. Through Michael, that forgotten interest begins to bloom again. What starts as friendship gradually develops into love, as both the art and the artist become connected in her mind. These flashback sequences are actually presented quite well. They are the good memories of her life.

But then the obvious question appears. If they were so happy together, where did Michael go? Was the accident really an accident, or was it planned? Does Michael even exist? Even if we assume that Nithya somehow killed him, where is the body? Did she dispose of it so perfectly that nobody could find a trace? What is she, Georgekutty?

As viewers, we end up joining Nithya in a permanent state of confusion. Not the state of Kerala, the state of being confused. That is exactly how both Nithya and the audience are treated until the very end. Every male character in the movie, even Nithya’s own father, appears as Michael from her perspective. Naturally, this creates endless confusion. It also explains why Nithya struggles to function normally in social situations. Watching it feels strange for us too.

Still, because the film keeps our attention focused on Nithya, I managed to sit through the entire thing. Some storytelling devices may technically be necessary for a plot, but that does not always mean audiences will accept them easily. Even if it is a film by Christopher Nolan, relying on lookalikes and identity confusion as the foundation for twists can feel a little shaky. The classic with a moustache he is Indhran, without a moustache he is Chandran trick has been around for decades. Here, the movie takes that idea to an extreme because literally every man looks like Michael to Nithya. From a director’s perspective, that is incredibly convenient. From an audience perspective, it can become incredibly confusing.

So if that sort of narrative trick does not bother you at all, then you can certainly watch Faces. Personally, I was not blown away. I mainly finished it because I had already started it and because Hanna Reji Koshy was in it. That is pretty much the whole story of my viewing experience.

The movie is not completely worthless, but I would not call it essential viewing either. If you decide to watch it, do it mainly for Hanna Reji Koshy's performance rather than for the thriller itself.

See you in the next review. 

See ya!

Faces - கொழம்பின மூஞ்சி

Faces

அப்டின்னு ஒரு மலையாள சைக்கலாஜிக்கல் கொழப்பலாஜிக்கல் திரில்லர் படம். நடிகர்கள்னு பாத்தா அன்னா ரெஜி கோஷி நடிச்சது. ஹீரோவா நடிச்சவர் யார்னு தெரியல. அவர எங்கயோ அண்ணன் தம்பி, அமெரிக்க மாப்பிள்ளை கேர்க்ட்டர்ல பாத்த ஞாபகம். அன்னா ரெஜி கோஷிய ஒரு ஜீத்து ஜோசப் படத்துல பாத்ததுல இருந்தே ஃபாலோ பண்றேன். புடிக்கும். அது என்னமோ தெரியல என்ன மாயமோ புரியல, ப்ரவுன் கலர்ல ஹீரோயின் இருந்தாலே மனசுக்குப் புடிக்க ஆரம்பிச்சிடுது. இந்த ப்ரவுனிகள் லிஸ்ட் நமக்கு கொஞ்சம் நீளம். ஆனா படத்த சைக்கலாஜிக்கல் திரில்லர்ங்கற பேர்ல என்னத்தையோ சுட்டு வச்சிருக்கானுக. அதப் பாத்த அனுபவம் எப்டியிருந்ததுன்னு பாக்கலாம் வாங்க.

கதைப்படி ஒரு சின்ன தீ விபத்து வீட்டுல. அதுல நித்யாவுக்கு மண்டையில அடிபட்டுடுது. ஃபயர் ஆக்சிசெண்ட்டான மண்டையில மட்டுந்தானா அடிபடும். சரி மேல போவோம். நித்யா நாலு நாள் கோமால இருந்து நினைவு திரும்புது. அப்ப நார்மல் தான். ஆனா அங்க வந்த ஒரு ஆணைப் பாத்ததும் மைக்கெல்... மைக்கெல்... வந்துட்டியான்னு அவன் கையைப் புடிச்சிப் பாசத்தைப் பொழியிறாங்க. அதுக்கு அங்கிருந்த டாக்டரம்மா நர்ஸம்மா எல்லாரும் ஷாக்காகி, நித்யா அது மைக்கெல் இல்ல. கம்பவுண்டர் அலெகஸ்ங்கறாங்க. சொன்னதோட மட்டுமில்லாம, நித்யாகிட்ட இருந்து அலெக்ஸை பிரிச்சு விட்றாங்க. அந்தளவுக்கு மைக்கெலை எதிர்பார்த்துகிட்டிருந்திருக்கறாங்க நித்யா. ஆனா அவன் தான் மைக்கெலே இல்லியே, அலெக்ஸாச்சே. அப்றமும் ஏன் அவனை மைக்கெல்னு சொல்றாங்கன்னு அங்கிருந்த நித்யா உட்பட யாருக்குமே புரியறதில்ல. அடுத்து ரெண்டு வார்டு பாய்ஸ் வர்றாங்க. அவங்க ரெண்டு பேரும் பார்க்க முதல்ல வந்த மைக்கெல் என்றழைக்கப்பட்ட அலெக்ஸ் மாதிரியே இருக்காங்க. இப்பவும் நித்யா அவங்க ரெண்டு பேர்த்தையும் காட்டி மைக்கெல்ன்னு சொல்றாங்க.

அப்பதான் டாக்டருக்கும் படம் பாத்துகிட்டிருக்கற நமக்கும் புரிய வருது. அதாவது மண்டையில அடிபட்டதால நித்யாவுக்கு எந்த ஆணைப் பாத்தாலும் அது மைக்கெல் மாதிரியே தெரியிது. நித்யாவுக்கு மட்டுமல்ல. படம் பாக்கற நமக்கும் தான். ஏன்னா எல்லாமே சிஜியில மைக்கெல்லோட முகம் உடல் தான் நமக்கும் காட்றாங்க. ஆக மொத்தப் படமும் நித்யாவோட பர்செப்சன்ல தான்ங்கறது நமக்குப் புரிய வருது. அந்த மைக்கெல் எங்கன்னு யாருக்கும் தெரியல. அஃப்கோர்ஸ் நித்யாவுக்கும் தான். அவளுக்கு மைக்கெல் எங்கன்னு மட்டுமில்ல. ஆக்சிடெண்ட் எப்டி ஆச்சு, எதனால ஆச்சுன்னு அந்த விபத்தும் அதுக்கு முன்னாடி சில நாட்களும் சுத்தமா ஞாபகத்துல இல்ல. அந்த மெமரி ஃபைல் மண்டையில கரப்ட்டாகிடுச்சு.

அவ்ளோதான் அப்ப இருந்து நமக்கு நித்யாவுக்கும் மைக்கெலுக்குமான காட்சிகள் எல்லாம, நித்யா மெமரில இருந்து நினைச்சுப் பாக்கறாங்க. அது ஒரு சில இடங்களுக்குப் போகுறப்ப, சில விசயங்களைகப் பாக்குறப்பன்னு அப்பப்ப நினைவுகள் மீட்கப் படுது. அதுல மைக்கெல்ங்கறவன் ஒரு ஓவியன். நித்யாவுக்கு ஓவியம் தீட்டுறதுன்னா சின்ன வயசுல புடிச்ச விசயம். ஆனா அதைச் சொல்லிக்கக் கூட முடியாதளவுக்கு அவங்கப்பாவோட கோபத்தால அது பிஞ்சுலயே நசுக்கப்பட்ட ஆர்வம். அது மைக்கெல் மூலமா மறுபடியும் துளிர்விட அது நட்பா வளருது. நாளடைவுல ஓவியமும் ஓவியனும் ஒரே புள்ளியில அவளோட ஓவிய ஆசையில தெரிய அது காதலா மலருது. அதெல்லாமே நல்ல எபிசோடா நமக்குக் காட்டப்படுது. அதாவது நல்ல மெமரீஸ். சரி இத்தனைக்கும் அவங்க சந்தோசமாத்தானே இருந்தாங்க. அப்படின்னா இந்த மைக்கெல் இப்ப எங்க போனான்? அது உண்மையில விபத்து தற்செயலா இல்ல சதியா? மைக்கெல் உண்மையில இருக்கானா, இல்லையா? இல்ல நித்யாவே அவனைக் கொன்னுட்டான்னு வச்சுகிட்டாலும் அவன் பாடி எங்க? அப்டியெல்லாம் கைக்குக் கிடைக்காதளவுக்கு பாடிய டிஸ்போஸ் பண்ண நித்யா என்ன ஜார்ஜ் குட்டியா?

எங்க போன ராசான்னு நாமளும் நித்யாவோட சேர்ந்துகிட்டு ஒரு கன்ஃயூசன் ஸ்டேட்லயே இருக்கோம். இல்லேல்ல, கேரளா ஸ்டேட் இல்ல. இப்ப நித்யாவோட ஸ்டேட்டஸ் என்ன? கன்ஃப்யூஸ்டு ஸ்டேட் தானே! அப்டித்தான் நித்யாவையும், படம் முடியிற வரைக்கும் ஆடியன்சையும் ட்ரீட் பண்ணி வச்சிருக்காய்ங்க. இதுல படம் முடியிற வரைக்கும் வர்ற ஆண்கள் யாரா இருந்தாலும், அது நித்யாவோட அப்பாவாவே இருந்தாலும், அது நித்யாவோட பார்வையில தான் ஆடியன்ஸுக்கும் மைக்கெலா காட்டப்படுது. இதனால பல குழப்பங்கள். இதனாலேயே நித்யாவால சகஜமா சோஸியலைஸ்டா வாழ முடியறதில்ல. நமக்கும் ஒரு மாதிரியாத்தான் ஃபீலாகுது. இருந்தாலும் நம்ம ஃபுல் ஃபோகஸ் நித்யா மேல தான்ங்கறதால, பொறுத்துகிட்டேன் முழுப்படத்தையும்.

சில விசயங்கள் கதைக்குத் தேவையாவே இருந்தாலுமே, அது படத்துலயோ, நாவல்லயோ வர்றப்ப நம்மளால அதை ஏத்துக்க முடியறதில்ல அது நோலனோட சினிமாவாவே இருந்தாலும். நோலன், ஆமிர் கான், அப்புறம் இந்தப் படம்னு பல இடங்கள்லயும் ட்விஸ்ட்டுக்காக உருவ ஒற்றுமைய வச்சு கதையை நகர்த்தறதும், அந்த உருவ ஒற்றுமையை நம்பி மொத்தக் கதைக்குமான சின்னச் சின்ன ட்விஸ்ட்களை வச்சு ஒப்பேத்துறதும் நம்பகத்தன்மையை கொஞ்சம் அசைச்சுப் பார்த்துடும். மீச வச்சா இந்திரன். மீச இல்லன்னா சந்திரன்னு இந்த கன்வீனியண்ட் ட்விஸ்ட் விசயத்தை எண்பதுகள்லயே பாலச்சந்தர் ஓட்டிருப்பாரு. ஆனா பாருங்க, இதுல பாக்கற எல்லாருமே மைக்கெல் மாதிரி தான் நித்யாவுக்குத் தெரியும். இப்பப் பாருங்க, இத வச்சு கதையை ஒப்பேத்தறது டைரக்ட்டர்ஸ்க்கு எவ்ளோ கன்வீனியண்டாவும், படம் பாக்கற நமக்கு எவ்வளவு கன்ஃப்யூஸ்டாவும் இருக்கும்னு.

உங்களுக்கு இந்த நெருடலெல்லாம் சுத்தமா ஒன்னுமே பண்ணாதுங்கற எண்ணமிருந்தா நிச்சயமா நீங்க பாக்கலாம் இந்த முகங்களை. மத்தபடி நான் அமேஸிங்காவெல்லாம் ஒன்னும் ஆகல. சரி பாக்க ஆரம்பிச்சிட்டோம்னும், அன்னா ரெஜி கோஷி வேற இருக்காங்கன்னும் பாத்து முடிச்ச படம். அவ்வளவு தான் படம் பார்த்த கதை. அவ்ளோ வொர்த் இல்ல. பாக்கலாம் அன்னா ரெஜி கோஷியோட நடிப்புக்காக. மீண்டும் அடுத்த பதிவுல சந்திப்போம்.

வர்ட்டா!