Bharathanatyam 2 Mohiniyattam

Bharathanatyam 

is a comedy family drama. Since it’s a Malayalam film, let’s skip the cast details and get straight to the point. This is actually the first part of a sequel setup. I watched it in reverse order, first the second part and only then the first part. So let’s talk about it in that same order. First, 

Mohiniyattam

According to the story, Sasi’s entire family accidentally ends up killing Govindarajan. Sasi is not at home when it happens, but after returning, he takes responsibility like a captain and struggles to help his family hide the murder. Basically, if Drishyam was made as a comedy spoof, this is how it would look. The biggest challenge here is that the family is shown as a huge joint family, and that works really well.

Sasi’s father has two wives. Sasi and his group are from the first wife’s side. Without their knowledge, the father has secretly maintained another family in Sreekandapuram while continuing life with the first family in Cherthala. Only when he reaches his deathbed does this truth come out to the first family. That separate issue itself forms the story of the first part, Bharathanatyam.

But Mohiniyattam is completely built like a thriller comedy. Govindarajan is someone the entire town fears. Everyone believes he can manipulate and cheat them through smooth talking. He scams people by collecting money in the name of getting things done but never actually doing anything. When he tries to scam Sasi’s family, in anger, the whole family joins together and kills him almost like twisting a chicken’s neck. From that moment, Sasi becomes Georgekutty and Georgekutty becomes Sasi. It is basically a comic version of Drishyam, and it is done really well.

Malayalam films always have a strong sense of nativity. When that natural culture combines with storytelling, the film shines in a completely different way. That is one of the main reasons Malayalam cinema feels so charming.

Suraj Venjaramoodu plays Govindarajan. He is alive only for the first quarter of the movie. After that, he spends most of the film acting as a dead body. Even then, there are scenes where the body slips and his head bangs against a nearby table. Watching those scenes genuinely makes us feel the actor must have endured real pain while performing.

Similarly, in the first part, Sasi’s father mostly acts while lying down or sitting because of his condition. His reactions to all the conversations happening around him are comedy at its peak. Especially when the truth comes out that he had published a newspaper ad claiming his first wife was mentally unstable just so he could marry again, his reactions in those scenes are hilarious.

More than the families hiding each other inside the same house without outsiders knowing, the bigger comedy comes when they realize there is no proof that the first wife is legally the wife, while all documents support only the second wife. The entire family then panics, trying to stop the property from going to the second family. Those moments become major highlights of the story.

Another fun element is that one son from the first wife’s side and another son from the second wife’s side look exactly alike. The family keeps struggling to hide one of them till the end, creating nonstop comedy. In the middle of all these family problems, there is also a murder to cover up. The neighbor from the opposite house slowly starts suspecting things. Then both families together try to hide the body, hide the identical brothers, dispose of the corpse, and survive the chaos. The whole film becomes one long fun ride.

The first part is available on YouTube, though without subtitles. I watched it directly since I don’t need subtitles for Malayalam. Honestly, Malayalam is not that difficult to understand. The second part, Mohiniyattam, is available on Netflix. Both films are good family entertainers and worth watching together.

And one more thing I remembered only now in both parts, Sasi doesn’t even have a heroine. There is no romantic pairing at all. Maybe they’ll introduce one in a third part, if it ever happens. Not sure whether a third film will come, but if it does, it could be really fun.

See ya!

பரதநாட்யம் 2 மோகினியாட்டம்

பரதநாட்யம் 

அப்டினு ஒரு காமெடி ஃபேமிலி டிராமா. மலையாளப் படங்கறதால நடிகர்கள விட்ருவோம். நேரா விஷயத்துக்கு வருவோம். இது ஒரு சீக்வலோட முதல் பாகம். இதை நான் எப்டி பாத்தேன்னா முதல்ல ரெண்டாவது பாகத்த பாத்துட்டு அப்புறம் தான் முதல் பாகத்தைப் பாத்தேன். அதனால அந்த வகையிலேயே வரிசையிலேயே பதிவையும் கொண்டு போயிறலாம் வாங்க. சோ முதல்ல...

மோகினியாட்டம்

கதைப்படி சசியோட குடும்பமே மொத்தமா சேர்ந்து கோவிந்தராஜனைக் கொன்னுடுது. சம்பவம் நடந்த சமயத்துல சசி வீட்டுல இல்ல. ஆனா வந்த பின்னாடி பொறுப்பா ஒரு கேப்ட்டனா இருந்து தலைமை தாங்கி, தன் குடும்பமே சேர்ந்து செஞ்ச கொலையை மறைக்க படாத பாடு படறாரு. அதேதான் அப்டியே திருஷ்யம் கதைக்கு ஸ்பூஃப் பண்ணா எப்படியிருக்குமோ அதான் பரதநாட்டியம் 2 மோகினியாட்டம். கூட குடும்பத்தைக் கொஞ்சம் பெரிய கூட்டுக் குடும்பமா காட்டிருக்கறது தான் இதுல மிகப்பெரிய சவாலே. அது நல்லாவும் இருக்கு. 

இதுல சசியோட அப்பாவுக்கு ரெண்டு பொண்டாட்டிகள் வேற. அதுவும் முதல் மனைவியோட மகன் தான் சசி அண்ட் கோ. இவங்களுக்குத் தெரியாம சேர்த்தலையில இந்தக் குடும்பத்தை மெயின்டெய்ன் பண்ணிக்கிட்டே ஸ்ரீகண்டபுரத்துல இன்னொரு குடும்பத்தை மெயின்டெய்ன் பண்ணிக்கிட்டிருந்திருப்பாரு. இவர் சாகற நிலைமையில தான் இந்த உண்மையே சேர்த்தலை குடும்பத்துக்கு தெரிய வரும். அது ஒரு தனிக்கதை. அதுதான் பரதநாட்டியம் முதல் பாகம். ஆனா இந்தப் படம் மோகினியாட்டம் முழுக்க முழுக்க திரில்லர் தீம். அது எப்டின்னா,

ஊரே பயந்து நடுங்குற, அதாவது அய்யயோ இவனா, இவன் எப்படியாவது பேசியே நம்மள ஏமாத்திருவான்னு பயந்துகிட்டிருக்கற ஒருத்தன் தான் கோவிந்தராஜன். ஊருக்குள்ள எல்லார்கிட்டயும், நம்ப வச்சு பணத்தை வாங்கி வேலை நடக்கற மாதிரி பாவலா காட்டி ஒண்ணுமே பண்ணாம லட்ச லட்சமா சாம்பாதிக்கிற ஆளு. அதாவது ஸ்கேம் பண்ணிக்கிருக்கறவரு. அப்டி சசி ஃபேமிலிய ஸ்கேம் பண்ண ட்ரை பண்ணப்ப கோவத்துல குடும்பமே சேர்ந்து கோ. ரா. வை கோழி அமுக்குற மாதிரி அமுக்கி, கோழி தலையை திருப்புற மாதிரி திருப்பி கொன்னுடுது. இனி சசி தான் ஜார்ஜ் குட்டி. ஜார்ஜ் குட்டி தான் சசி. திருஷ்யத்தையே காமெடியா எடுத்தா எப்படியெல்லாம் இருக்குமோ அப்டியே எடுத்திருக்காங்க.

சும்மா சொல்லக்கூடாது. மழையாளிகளுக்குன்னு ஒரு நேட்டிவிட்டி இருக்கு. அதோட சேர்த்து கதையையும் சொல்லும்போது அதுக்கு வேற ஒரு பரிமாணத்துல பிரகாசிக்கும். அதுதான் எல்லா மலையாளப் படங்களும் நம்மை வசீகரிக்கறதுக்குக் காரணம். இதுல கோவிந்தராஜனா நடிச்சிருக்கறது சூராஜ். முதல் கால்வாசிப் படம் வரைக்கும் தான் உயிரோட. அதுக்கப்புறம் பொணமா முக்கால்வாசிப் படத்துல நடிச்சிருக்காரு. அதுலயும் சில காட்சிகள்ல பொணம் சரிஞ்சு பக்கத்துல உள்ள டேபிள்ல தலை போய் டொம்ன்னு அடிக்கும். அந்த சீன்ஸ் எல்லாம் நிச்சயம் வலிய தாங்கிகிட்டு தான் மனுசன் நடிச்சிருப்பார்னு நினைக்கிறேன்.  

அதே போல முதல் பாகத்துல படுத்துக்கிட்டேவும் உக்காந்துகிட்டவும் நடிச்சிருக்காரு சசியோட அப்பா. அதுல அவர் படுத்துக்கிட்டே வெளிய நடக்குற சாம்பாசணைகளுக்கு கொடுக்குற ரியாக்சன்ஸ் எல்லாம் காமெடி உச்சம். அதுவும் மொத்த பொண்டாட்டி சேர்த்தலையில உயிரோட இருக்கும் போதே அவளுக்கு மைண்ட் சரியில்லைன்னு பேப்பர்ல ரெண்டாவது கல்யாணத்துக்கு விளம்பரம் கொடுத்து கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டது தெரிய வர்றப்ப கொடுக்குற ரியாக்சன்ஸ் எல்லாம் வேற லெவல்.

அதுலயும் முதல் மனைவியோட குடும்பம் ரெண்டாவது மனைவியோட குடும்பத்தை தன் வீட்டுலயே மறைச்சு வச்சுக்கிட்டு வெளிய தெரியாம இருக்க படுற பாடெல்லாம்னு சொல்றத விட, முதல் மனைவின்னு வெளிய நிரூபிக்க எந்த சாட்சியும் இல்லன்னும் ரெண்டாவது மனைவி மட்டுமே அவரோட ஒரே மனைவின்னு நிரூபிக்க மட்டுமே ஆதாரங்கள் இருக்குன்னு தெரிய வர்றப்ப. மொத்த குடும்பமும் சொத்துக்கள அவங்க கையில விட்டுடக் கூடாதுன்னு தவிக்கிறதெல்லாம் கதையோட முக்கிய ஹைலைட் காட்சிகள். இதுல மொத மனைவிக்கும் ரெண்டாவது மனைவிக்கும் பொறந்த பசங்க ரெண்டு பேர் ஒரே மாதிரி இருக்க அதுல ஒருத்தனை கடைசி வரைக்கும் மறைச்சே வைக்க போராடுறதெல்லாம் பயன்கக்கற வெடிச்சிரிப்பு வகைகள்.

இத்தனை பிரச்சினைகளுக்கு மத்தியில கொலை வேற. அதையும் எதிர்த்த வீட்டுக்காரன் கண்டுபுடிச்சிருவான். அதை அவன்கிட்ட இருந்து மறைக்க இவங்க ரெண்டு குடும்பமும் ஒன்னா சேர்ந்து போராட, பொணத்தை மறைக்கப் போராட, ஒரே மாதிரி உள்ள தம்பிங்கள மறைக்கப் போராட, பொணத்தை டிஸ்போஸ் பண்ணப் போராட, ஒரே ஃபன்னு தான் போங்க. 

முதல் பாக்காம யூடியூப்லயே இருக்கு, ஆனா சப்டைட்டில் இல்லை. எனக்கு மலையாளத்துக்கு சப்டைட்டில் தேவையில்லைங்கறதால அப்டியே பாத்தேன். உங்களுக்கும் புரியும் அவ்ளோ கஷ்டமெல்லாம் இல்லங்க மலையாளம். அதேபோல ரெண்டாவது பாகம் மோகினியாட்டம் நெட்பிளிக்ஸ்ல இருக்கு. பாருங்க. குடும்பத்தோட பாக்கலாம். அப்புறம் இன்னொரு விசயம் இப்போதான் நியாபகத்துக்கு வந்தது. ரெண்டு பார்ட்லயும் சசிக்கு ஜோடியே இல்ல. அதாவது ஹிரோயினே இல்லன்னு சொல்ல வந்தேன். ஒருவேள தேர்டு பார்ட்ல வரலாம். ஏன் தேர்டு பார்ட் வருமான்னு தெரியல. ஆனா வந்தா நல்லாருக்கும்னு தான் சொல்றேன்.

வர்ட்டா!

Mrithyunjay - Well written & neat executed

Mrithyunjay 

is a Telugu dubbed crime thriller film. The cast includes Reba Monica John, Ayyappa Sharma (Vettaiakaran villain), Aishwarya (D/o Lakshmi), Anish Kuruvilla (from Kannum Kannum Kollaiyadithaal), along with Veer Aryan as the villain and Sree Vishnu as the hero. Let’s see how the experience of watching this film is.

According to the story, Jai works in a newspaper handling obituary ads. It’s quite an unusual job, he attends funerals, gathers details about the deceased, and even gives emotional speeches as if he personally knew them. Then he suggests publishing their death in the newspaper so more people can know. He starts by putting in some money himself, and others follow, contributing amounts. This way, he manages to generate income for many obituary ads every month.

But his real goal is to become a crime reporter. However, his department keeps him in the obituary section because moving him would affect the steady income he brings. How Jai eventually gets involved in crime reporting forms the rest of the story.

Within this, there is another layer. From the beginning, we keep seeing deaths because of his job. In some cases, there is doubt was it really an accident or actually a murder? Even Jai starts suspecting this. He tries to inform the police, but they refuse to believe him. In this situation, when Jai discovers a pattern in the killings, the story shifts into a high speed hero vs villain face off, somewhat reminding of Thani Oruvan in terms of narrative intensity. Not exactly the same, but the gripping screenplay gives a similar feel.

This is mainly a hero - villain story. There is a heroine character played by Reba Monica John, but she is not really paired with the hero. Her role is limited, mostly appearing as an obstacle at times. Honestly, the story could have worked even without bringing her character out prominently. On the other hand, the hero’s friends and supporting characters actively help him till the end in identifying the villain. Except for the heroine’s role, all other characters including the villain are written effectively.

Overall, this film works really well. The investigation angle, the pattern discovery, and the fast-paced conflict make it engaging. It’s a film that I genuinely liked. You can give it a watch, you’ll likely enjoy it too.

See ya!

ம்ருத்யுஞ்ஜெய் - செம எழுத்து & ஆக்கம்

ம்ருத்யுஞ்ஜெய்

அப்டின்னு ஒரு தெலுங்கு டப்பிங் க்ரைம் திரில்லர் படம். நடிகர்கள்னு பாத்தா ரேபா மோனிகா ஜான், வேட்டைக்காரன் வில்லன் ஐயப்பா சர்மா, லட்சுமி பொண்ணு ஐஸ்வர்யா, கண்ணும் கண்ணும் கொள்ளையடித்தால் வில்லன் அனீஸ் குருவில்லா இவங்களைத் தவிர வில்லனா நடிச்ச வீர் ஆர்யன் அண்ட் ஹீரோ ஸ்ரீ விஷ்ணுவைக் கூட தெரியாது. சரி வாங்க இந்தப் படத்தைப் பார்த்த அனுபவம் எப்படியிருந்ததுன்னு பார்க்கலாம்.

கதைப்படி ஜெய் ஒரு நியூஸ் பேப்பர்ல ஓபிச்சுவரி காலத்துக்கு ஆள் புடிக்கிற வேலை பாக்குறவரு. என்னடா டிசைன் டிசைனா வேலை பாக்கறீங்க? அதாவது செத்தவங்க வீட்டு டெத்துக்கு போயி அதுவும் அவங்க என்ன ஆளுங்களோ அதே போலாம் கேட்டப்ல போயி அவங்களைப் பத்தி தகவல்கள சேகரிச்சு, அங்க டெத்துக்கு வந்தவங்ககிட்ட இவர் ஒரு ஸ்பீச் கொடுப்பாரு பாருங்க, இவர் எனக்கு ரொம்ப கால நண்பர், நாங்க இந்த எடத்துல தான் சந்திச்சுக்கிட்டோம். இவர் இறந்த நீயுஸே எனக்கு கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான் தெரியும் இன்னும் இது மாதிரி எத்தன நண்பர்களுக்கு தெரியுமோ தெரியாம இருக்கோ, பாவம் அவங்க எல்லாரும் தெரிஞ்சிக்கணும்னா இவர் இறந்த தகவலை நியூஸ் பேப்பர்ல விளம்பரப் படுத்தலாம்னு சொல்லி எல்லார் முன்னாடியும் இவர் ஒரு ஐநூறு ரூவாய எடுத்து எல்லார் முன்னாடியும் வப்பாரு. அப்ப அங்க உள்ள பலரும் தன்னோட பங்குன்னு ஒரு அமௌன்ட்ட எடுத்து அதுக்கு கூட வப்பாங்க. இப்டி மாசம் 1000 + நியூஸ்க்கு அமௌன்ட் கொண்டு வந்து தர்றவறு இவரு. 

ஆனா பாருங்க இவருக்கு கிரைம் ரிப்போர்ட்டரா வேலை பாக்கணும்ங்கறது தான் குறிக்கோள். ஆனா இவர அந்த டிபார்ட்மென்ட்ல போட்டா இந்த இன்கம் போயிடும்னு ஓபிச்சுவரி நியூஸ்லயே வச்சிருப்பாங்க. அப்படி உள்ள ஹீரோ ஜெய் எப்டி கிரைம்க்குள்ள வந்தாருன்னு தான் மீதிக்கதை.

இப்ப கதைக்குள்ள உள்ள இன்னொரு கதை. கதையில ஆரம்பத்துல இருந்தே சாவுகளை பாத்துகிட்டே தான் இருப்போம் ஹீரோவோட வேலையினால. அதுல சில சாவுல சந்தேகம் வருது. அது ஆக்சிடென்ட்டா இல்ல கொலையான்னு. இந்த டவுட்டு ஹிரோவுக்கே வருது. அதை போலீஸ்கிட்ட சொல்ல ட்ரை பன்றாரு. ஆனா அவங்க நம்ப மறுக்கறாங்க. இந்த சூழ்நிலையில கொலைகாரனோட பேட்டர்ன ஹீரோ கண்டுபுடிக்க, கதை டாப் கியர் போட்டு தனி ஒருவன் மாதிரி ஹீரோ வில்லன் மோதல்ல போகுது. ஏன் தனி ஒருவனை மென்சன் பன்னேன்னா, அது படத்தைப் பாத்தா புரியும். ஆனா அந்தப் படத்துக்கும் இதுக்கும் ஒரு சில விஷயங்களைத் தவிர எதுவும் சம்பந்தமில்லை. அது எப்டி அவ்ளோ பரபரப்பான திரைக்கதையோ அதே போல தான் இதுவும். 

இதுல ஹீரோ வில்லன் கதை. ஹிரோயின் அப்டின்னு ஒரு பொண்ணு உண்டு ஆனா ஹிரோவுக்கு ஜோடியில்லை. அதுவும் இருக்கும் அவ்ளோதான். ஆனா மத்தபடி ஹீரோ வில்லனை கண்டுபிடிக்க தடையா அடிக்கடி வந்து தடை போடுவாங்க வேணும்ன்னா. அவ்ளோதான் ஹிரோவுக்கும் ஹிரோயினுக்கும் உள்ள தொடர்பு. இந்தப் பொண்ண வீட்டுக்குள்ள இருந்து வெளிய வாம்மான்னு கூட்டுட்டிட்டு வந்துருக்கவே வேணாம் பிகிலே. வேற யாருமில்ல, அதே ரெபா மோனிகா ஜான் தான் அந்த ஹிரோயின். ஆனா ஹீரோ கூட உள்ள காமெடியன்ஸ் கூட அதாவது அவரோட நண்பர்கள் கூட கடைசி வரைக்கும் ஹீரோ வில்லனைக் கண்டுபுடிக்க ரொம்பவே ஹெல்ப் பன்றாங்க. இதுல ஹிரோயின் காதப்பாத்திரத்தைத் தவிர எல்லா காதப்பாத்திரமும் நல்லாவே எழுதிருக்காங்க வில்லன் உள்பட. 

எனக்கு உண்மையிலேயே இந்தப் படம் ரொம்பப் புடிச்சது. நீங்களும் பாருங்க. உங்களுக்கும் புடிக்கும். அடுத்து ஒரு படத்தோட உங்களை சந்திக்கிறேன். 

வர்ட்டா!

Crime 101 (2026) - Where there's a wealth, there's a crime

Crime 101 

is a crime thriller film. It features actors known for Marvel roles like Chris Hemsworth (Thor), Mark Ruffalo (Hulk), and Halle Berry (Storm). But this is not a superhero movie, it’s a regular Hollywood crime film with these actors. Let’s see how the experience of watching it feels.

According to the story, in Los Angeles, on Road Number 101 where many rich people live, a series of robberies keep happening. Mark Ruffalo plays the officer investigating these crimes. Halle Berry plays an insurance officer who handles wealthy clients. Chris Hemsworth plays the thief behind these robberies. His character has a fear of making eye contact, which adds to his personality as a thief. Halle Berry’s character initially refuses to help him, even though she has inside information about jewel deliveries and logistics for wealthy clients. Mark Ruffalo’s character, in a salt and pepper look, identifies a pattern in the robberies and presents it to his department. But since most officers are corrupt, they ignore his theory, arrest random people, close cases, and even get promoted above him. This allows Chris Hemsworth’s character to continue his robberies without much trouble. The story moves forward mainly through dialogues rather than heavy action. It never feels boring in fact, it flows smoothly and stylishly. There are occasional action scenes, but when they appear, it almost feels like things were going well with conversations, why suddenly fight?

Chris Hemsworth’s character also has a romantic track. It starts with a small accident and grows into multiple dates. But one drawback is that the film doesn’t clearly show what happens to this relationship in the end. It feels like reading an interesting novel where the last page is missing. That doesn’t mean the movie lacks an ending, the main focus is always on the robbery plot. So after the movie ends, we ourselves start thinking as what happened to her? what about that love story? what happened to the villain? The film leaves these gaps for the audience to fill in.

There is also an eccentric character who brings major twists to the story through sudden actions. Every time this character appears, we almost feel like when will someone stop him? It’s like a bull in a china shop, chaotic but impactful.

While watching, it feels like something big is there, yet not fully felt. Maybe it’s because of strong casting, a good story, and setup, but with no major hype or expectations beforehand. Interestingly, even after the movie ends, there’s a feeling of missing that world. This could have worked very well as a web series, giving more time to stay in that universe.

Mark Ruffalo’s character often discovers something and makes moves based on it, but the film doesn’t always explicitly explain his reasoning. For example, in one police shooting scene, the person shot initially has no weapon, but later is shown holding a gun. Mark questions this inconsistency, but the film moves on without spoon feeding explanations. There are no replays or over explanations. Scenes just move forward naturally. The film trusts the audience’s intelligence and presents the story in a flowing, mature way. You’ll understand it when you watch it.

And see ya!

Crime 101 (2026) - பணம் எங்கோ, குற்றமும் அங்கே

Crime 101

அப்படின்னு ஒரு படம். அதுவும் க்ரைம் த்ரில்லர் படம். மார்வெல் ஹீரோஸ்ல தோர் ஹல்க் அண்ட் ஸ்டோர்ம்  நடிச்ச படம். உண்மையில இது சூப்பர் ஹீரோஸ் மூவிஸ் அல்ல. இது ஒரு சாதாரண ஹாலிவுட் படம் தான் ஆனால் மார்வெல் ஹீரோஸ் அண்ட் ஹீரோயின் நடிச்ச படம். ஹல்க்கா நடிச்ச மார்க் ரஃபேலோ , தோரா நடிச்ச கிறிஸ் ஹெம்ஸ்வொர்த், ஸ்டோர்மா நடிச்ச ஹாலே பேரி. இதுதான் இந்தப் படத்தோட கேஸ்டிங்ல நமக்கு தெரிஞ்சவங்க. சரி வாங்க இந்த படம் பார்த்த அனுபவம் எப்படி இருக்குன்னு பார்க்கலாம். 

கதைப்படி லாஸ்ட் ஏஞ்சல்ஸ்ல பணக்காரங்க அதிகமா வாழுற ரோடு நம்பர் 101ல அதிகமான குற்றங்கள் நடக்குது அதாவது கொள்ளை சம்பவம். அதை கண்டுபிடிக்கிற அதிகாரியா நடிச்சிருக்காரு ஹல்க்கா நடிச்ச மார்க் ரஃபல்லோ. பணக்காரங்களுக்கு இன்ஷூரன்ஸ் கொடுக்கிற அதிகாரியா நடிச்சிருக்கிறாங்க ஹாலே  பேரி. கொள்ளையடிக்கிற ஹீரோவா நடிச்சிருக்கிறது கிரிஸ் ஹெம்ஸ்வொர்த். கிறிஸ்க்கு மத்தவங்க கண்ணைப் பார்த்து பேசுறதுல ஒரு பயம். ஏன்னா இயல்பாவே அவர் ஒரு திருடன். அவர் கேட்டும் திருடறதுக்கு ஒத்துக்காத ஒரு ஆள் ஹாலே பேரி. ஏன்னா அவங்களுக்குத் தான் பணக்காரங்களுக்கு ஜுவல்ஸ் எல்லாம் எப்பெப்ப டெலிவரி ஆகும் அதைக் கொண்டு வர்றது யாரு என்னங்கற டீடெயில்ஸ் தெரியும். சால்ட் அண்ட் பேப்பர் லுக்ல போலீஸ் அதிகாரியா நடிச்சிருக்காரு மார்க். இந்த கொள்ளைச் சம்பவங்கள்ல ஒரு பேட்டர்ன் இருக்கறதக் கண்டுபிடிச்சி அதை தன்னோட டிப்பார்ட்மென்ட்ல சொல்றாரு. ஆனா பெரும்பாலும் கரெப்ட்டட் ஆபிசர்ஸா இருக்கறதால அவரோட தியரிய ஜஸ்ட் லைக் தட்டா லெப்ட் ஹாண்ட்ல டீல் பண்ணி அவங்க இஷ்ட்டத்துக்கு கிடைக்கறவங்கள அரெஸ்ட் பண்ணி கேஸை குளோஸ் பண்ணிட்டு பிரமோஷன்ல அவருக்கே மேலதிகாரியா வேலை செய்யிறாங்க. அதனால கிரிஸ் எந்தக் கவலையும் இல்லாம கிடைக்கிற தகவல்கள வச்சு கொள்ளைச் சம்பவங்கள செஞ்சிட்டே போறாரு. இந்தக் கதையை ரொம்ப அலட்டிக்காம பெரிய ஆக்சன் சீன்ஸ் எல்லாம் எதுவும் இல்லாம தெளிவா வசனங்கள் மூலமாவே கதையை நகர்த்திட்டுப் போறாங்க. நமக்கு இது எதுவும் போரடிக்கல. இன் ஃபாக்ட் படம் ஒரு ஸ்டைலிஷ்சா மூவ் ஆகிட்டே இருக்கறதால கதை ஒரு தெளிவான நீரோட்டம் மாதிரி போயிக்கிட்டே இருக்கும். வெறும் வசனங்கள் மட்டுமேன்னு இல்லாம அப்பப்ப ஆக்சன் சீன்ஸும் இருக்கு. அப்பவெல்லாம் நமக்கு அய்யய்யோ நல்லாத்தான பேசிக்கிருந்தாங்க திடீர்னு ஏன்டா அடிச்சிக்கிறீங்கன்னு தான் இருந்தது.

ஆக்சன் ஹீரோ கிரிஸ்க்கு ஒரு அழகான லவ் போர்சன் உண்டு. ஒரு சின்ன ஆச்சிடன்ட்ல ஆரம்பிச்சு டேட் மேல டேட்னு போய்க்கிட்டே இருக்கும். ஆனா ஒரு சின்ன வருத்தம். கடைசில அது என்னாச்சுன்னு ஒரு ஹின்ட்டாவது கொடுத்திருக்கலாம். ஒரு நல்ல இன்ட்ரஸ்ட்டிங் நாவல்ல கடைசி பேஜ் மட்டும் கிழிஞ்சு போனாப்ல படம் முடிஞ்சது. அதுக்காக ஒரு ஃபினிஷிங் இல்லன்னு அர்த்தம் இல்ல. அப்டி அப்ரப்ட்டா கதை முடிஞ்சது தான் காரணம். படத்தோட மையக்கதை அந்த கொள்ளைச் சம்பவங்கள் தான். அதனால அதை மட்டுமே ஃபோகஸ் பண்ணி கதை போட்டிருக்கும். படம் முடிஞ்சப்புறம் நாமளா யோசிச்சாதான் அட ஆமால்ல அவ என்னானா? அந்த லவ் என்ன ஆச்சு? அந்த வில்லன் என்னானான்னு நமக்கே தோணும். ஆனா இதெல்லாம் பாக்கறவங்க முடிவுக்கே அதெல்லாம் விட்டுட்டாங்க. அதனால நாமளே ஏதாவது எழுதி கோடிட்ட இடங்கள நிரப்பிக்க வேண்டியதுதான்.

இதுல ஒரு எக்சென்ட்ரிக் கேரக்டர் ஒன்னு வரும். அதுக்கு தடாலடியா பண்ற விசயங்கள் தான் கதையில ஒரு மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும். அந்தக் கேரக்டர் வர்றப்பவெல்லாம் எப்படா இவன் அடி வாங்குவான்னு தான் நமக்கே தோணும். நல்லா வெங்கலக் கடையில யானை புகுந்த மாதிரி ஒரு கேரக்டர். 

உண்மையில படம் ஓடிட்டிருந்தப்ப, பெருசா எதோ இருந்தும் இல்லாத மாதிரிதான் தோனிக்கிட்டே இருந்தது. நல்ல கேஸ்ட்டிங், நல்ல கதை, நல்ல செட்டப் ஆனா ப்ரமோஷன் இல்லாம எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாம பார்த்ததால வந்த ஃபீலா இருக்கலாம் போல. அதை ஏன் இங்க மென்சன் பண்ணேன்னா படம் முடிஞ்சப்புறமும் அந்த படத்தை மிஸ் பண்ற மாதிரி ஒரு ஃபீல் இருந்துட்டே இருக்கு. இதை ஒரு வெப்சீரிஸா எடுத்திருக்கலாம். அப்ப நாம அந்த உலகத்துல எப்பவும் இருக்கற ஒரு ஃபீல் கிடைச்சிருக்கும்.

மார்க் ஒரு விசயத்தைக் கண்டுபுடிப்பாரு. அடுத்து அதை வச்சு ஒரு மூவ் பண்ணிட்டிருப்பாரு. ஆனா அதனாலதான் இதை அவர் பண்ணுறார்ன்னு நமக்கு சொல்லிட்டிருக்க மாட்டாங்க. ஒரு போலீஸ் துப்பாக்கிச் சூடு நடக்கும். அதுல சுடப்பட்டவன் கையில ஆயுதம் எதுவும் இருக்காது. ஆனா ஒரு சில விசயங்களுக்கப்புறம் செத்தவன் கையில ஒரு துப்பாக்கி இருக்கும். மார்க் அதை அதிர்ச்சியோட பாத்துட்டு அது அவன் கையில இல்லையே இப்ப மட்டும் எப்டி இருக்குன்னு கேப்பாரு. அதைத் தொடர்ந்த சில சீன்ஸ் போகும். இதுல எந்த சீன் ரீப்ளேவும் இருக்காது. இது போல படம் முழுக்கவுமே காட்சிகள் கடந்து போயிக்கிட்டே இருக்கும். ஆடியன்ஸ்க்குன்னு எந்த ஸ்பூன் ஃபீடிங்கும் இருக்காது. அதாவது ஆடியன்ஸ மெச்சூர்ட்ன்னு நம்பி, கதையை ஒரு ஃபுளோவா கொண்டு போற ஒரு ட்ரீட்மென்ட் இது. படம் பார்த்தா அது நமக்கே புரியும். பாருங்க. அடுத்த பதிவுல சந்திப்போம்.

வர்ட்டா!

Kara - Robin hood

Kara 

is a Robin Hood style film. Whether you classify it as a con movie or a crime thriller, in the end it settles into the Robin Hood space. “Kara” is short for Karasamy. The cast includes Dhanush, Mamitha Baiju, K. S. Ravikumar, Karunas, Prithviraj, Suraj Venjaramoodu, Jayaram and others. Let’s look at the experience of watching this film.

According to the story, Karasamy is a thief. That’s the core of it. The shift from stealing for himself to stealing for others is what moves the story into the Robin Hood zone. This could have been presented in many ways like The Italian Job, The Bank Job, Now You See Me, or even Theeran Adhigaaram Ondru. But here, since the hero himself is a thief, the reason behind his actions must feel justified and also elevate him into a Robin Hood figure. That’s the core purpose. Once that is convincingly established, the film can move into the heist portions. The film does that, but some of those sequences feel like watching parts of a different movie inserted in between. However, since we watch it as a complete package, we mentally connect everything as one story and eventually accept it.

Next, one major highlight is the performance of K. S. Ravikumar. Even though he has acted in many films and done several cameos before, this is a role he himself can be proud of and we can fully accept it too. These days, actors playing father roles are setting new benchmarks with every film, which is impressive. Recently, George Mariyan impressed in a similar space, and now K. S. Ravikumar does the same here. In fact, it took some time to even recognize that it was him. After realizing it, the appreciation only grows. Similarly, another performer who stands out is M. S. Bhaskar, though there is still a slight doubt whether it was actually him in that role.

Next is Mamitha Baiju. From Premalu to Dude and now Kara, her transformation is impressive. Each role shows a different dimension of a heroine. It’s hard to imagine her repeating the same kind of role again. However, one small drawback is that despite her strong presence and look, her character doesn’t significantly influence the story. She remains more of a supporting role. Not just her, even Dhanush’s mother character faces a similar issue. There isn’t much difference in how both are utilized.

As for Dhanush, there’s nothing new to say, he is consistently excellent. But special mention must go to Jayaram and Suraj Venjaramoodu. Compared to their earlier Tamil films, their performances here are on a different level. They completely transform into Tamil characters, making us forget that they are originally Malayalam actors. That feels fresh and noteworthy.

Now comes the most important point. A major reason to watch this film is the expectation from the director of Por Thozhil, Vignesh Raja. That alone builds curiosity. Without even watching the trailer, going straight into the film feels justified. Earlier, Por Thozhil pulled audiences in through its trailer, but now the director’s name itself creates that trust. Interestingly, Kara does not try to replicate Por Thozhil, and that itself is satisfying. It shows that Tamil cinema has gained a versatile director. A filmmaker’s name stays relevant only when they explore different styles across films. For example, if Vetrimaaran had made another film similar to Polladhavan instead of Aadukalam, would he have reached this level? Each film being different is what builds that identity.

For now, there is strong anticipation for Vignesh Raja’s next film. Waiting eagerly.

கர - ராபின் ஹுட்

கர 

அப்டின்னு ஒரு ராபின் ஹுட் படம். இதை கான் மூவி இல்ல கிரைம் திரில்லர் மூவின்னு எப்டி ஜானர்ல வகைப் படுத்தினாலும் கடைசில ராபின் ஹுட்ல தான் வந்து நிக்கும். கர அப்டிங்கறது கரசாமியோட பெயர்ச்சுருக்கம்.  நடிகர்கள்னு பாத்தா தனுஷ், மாமிதா பைஜு, கே. எஸ். ரவிகுமார், கருணாஸ், ப்ரித்விராஜ், சூராஜ் வெஞ்சாரமூடு, ஜெயராம் மற்றும் பலர் நடிச்சிருக்காங்க. சரி இந்தப் படத்தைப் பாத்த அனுபவம் எப்படியிருந்ததுன்னு பாக்கலாம் வாங்க.

கதைப்படி கரசாமி ஒரு திருடன். உண்மையில சொல்லிக்கக்கூடிய விஷயம் கதைங்கற வகையில அவ்வளவு தான். கதையில தனுஷ் தனக்காக திருடறதுல இருந்து மத்தவங்களுக்காக திருடறதுல தான் கதை ராபின் ஹுட் வகைக்குள்ள போயிடுது. இதை எப்டி வேணும்னாலும் சொல்லிருக்கலாம். ஒரு இட்டாலியன் ஜாப் மாதிரியோ, ஒரு பேங்க் ஜாப் மாதிரியோ இல்லன்னா நவ் யூ சீ மீ மாதிரியோ எப்டி வேணும்னாலும் சொல்லிருக்கலாம். அவ்வளவு ஏன், தீரன் அதிகாரம் ஒன்று மாதிரி கூட சொல்லிருக்கலாம். ஆனா பாருங்க இதுல காதநாயகனே ஒரு திருடன்ங்கறதால அதுவும் அடிப்படையில திருடறதுக்கான காரணம் எத்துக்கற மாதிரியும் இருக்கணும், அதுவே அவனை ஒரு ராபின் ஹுட்டாவும் ஆக்கணும். அதுவும் ஏத்துக்கற மாதிரி இருக்கணும். இதுதான் பர்ப்பஸ். அதை சரியா ரெஜிஸ்டர் பண்ணிட்டா அடுத்து திருடற காட்சிகள எடுத்துடலாம்ல. அதைத்தான் இந்தப் படத்துல பண்ணிருக்காங்க. ஆனா அதுக்கான காட்சிகள் தான் நம்மள வேற எதோ ஒரு படத்த இந்த திருட்டுக்கு நடுவுல பாக்க வச்ச மாதிரி ஆக்கிடுது. ஒரு ஃபுல் பேக்கேஜா பாக்கறதால, ரெண்டு படம் இல்ல ஒரே படம் தான்னு நாமளே கதை போற போக்குல கனெக்ட் பண்ணி, நாமளே கனவின்ஸ ஆகிருவோம்ங்கறதால பிராப்ளம் சால்வ்ட். 

அடுத்ததா குறிப்பிட வேண்டிய விசயம்ன்னா அது கே. எஸ். ரவிக்குமாரோட நடிப்பு தான். இது வரைக்கும் அவர் பல படங்கள்ல நடிச்சிருந்தாலும், பல கேமியோக்கள பண்ணிருந்தாலும், இது தான் அவர் நடிச்சதா அவரே பெருமைப் பட்டுக்க முடியும். நம்மாலேயும் ஏத்துக்க முடியும். என்ன வர வர அப்பா ரோல்ல நடிக்கிறவங்க எல்லாம் படத்துக்குப் படம் ஒரு பென்ச்மார்க் செட் பண்றளவுக்கு அசத்தறாங்க? அமேஸிங்! போன பதிவுல தான் ஜார்ஜ் மரியான் அப்பா ரோல்ல நடிச்சதப் பத்தி சிலாகிச்சிருந்தேன். அடுத்த நாளே கர கே. எஸ். ரவிக்குமார் நடிப்பைப் பத்தி சிலாகிச்சிருக்கேன். முதல்ல அது கே. எஸ். ரவிக்குமார்ன்னு தெரியவே எனக்கு கொஞ்சம் டைம் எடுத்தது. அப்புறம் தான் இந்த அட அண்ட் அடடே எல்லாம். அதே போலாம் இன்னொருத்தர் எம். எஸ். பாஸ்கர். அதுவும் செம. ஆனா அதுக்கு அவர்தாணான்னு இப்ப வரைக்கும் ஒரு டவுட்டு.

அடுத்து மாமிதா பைஜூ. பிரேமலு, ட்யூட், கர எல்லாத்துலயும் செம டிரான்ஸ்ஃபர்மேசன். ஒவ்வொரு கேரக்டடரும் நாயகி கதாபாத்திரங்களோட ஒவ்வொரு டைமென்சன்ஸ். இதே போல ஒரு நாயகி ரோல்ல இன்னொரு படத்துல நடிப்பாங்களான்னா அதுக்கு வாய்ப்பே இல்ல. ஆனா ஒரு சின்ன வருத்தம் என்னன்னா, இவ்ளோ சிறப்பா கெட்டப் பண்ணி, கதையில ஒரு சின்ன துரும்பைக் கூட நகர்த்துற காரணியா அவங்க இல்லங்கறதுதான். வெறுமனே ஒரு துணைக் கதாபாத்திரம். ஹய்யோ பேபிமா ப்ளீவ் மீ, நாட் ஒன்லி மாமிதா. சேம் தனுஷ் மம்மி ஆல்சோ டீலிங் திஸ் சேம் ப்ராப்ளம். அவங்களுக்கும் இவங்களுக்கும் ஒன்னும் பெருசா வித்யாசம் இல்ல. 

அடுத்ததா, தனுஷ் நடிப்பைப் பத்தி புதுசா சொல்ல ஒன்னும் இல்ல. அது எப்பவும் செம தான, சிறப்பு தான். ஆனா ஜெயராம் அண்ட் சுராஜ் நடிப்பைப் பத்தி இங்க சொல்லியே ஆகணும். அவங்க இதுக்கு முன்னாடி தமிழ் படங்கள்ல நடிச்சதுக்கும், இந்தப் படத்துல நடிச்சதுக்கும் ஒரு பெரிய வித்தியாசம் உண்டு. ரெண்டு பேருமே அவங்க கேரள நடிகர்கள்ங்கற நினைப்பே நமக்கு வராதபடி முழுக்க முழுக்க தமிழ் நடிகர்களாவே நடிச்சிருக்காங்க. இது புதுசு அண்ட் சிறப்பு!

இங்க தான் அந்த முக்கியமான விஷயத்தைப் பத்தி மென்சன் பண்றேன். இந்தப் படத்தைப் பாக்க முக்கியமான காரணம் - அதுதான் போர் தொழில் டைரக்ட்டரோட படம்ங்கற எதிர்பார்ப்பு. அது தெரிஞ்சதுக்கப்புறம் தான் கர பாத்தே ஆகணும்ங்கற ஆர்வம் கூடுச்சு. சத்தியமா டிரைலர் எதையும் பாக்கல. ஸ்ட்ரைட்டா படத்தைத் தான் பாத்தேன். போர் தொழில் பாக்க வச்சது அதோட ட்ரைலர் தான். ஆனா இப்ப ட்ரைலர் கூட தேவையில்லையே, விக்னேஷ் ராஜாங்கற பேர் ஒன்னே போதுமே படத்தைப் பாக்க! ஆனா சத்தியமா போர் தொழிலை, கர படத்துல நான் எதிர்பார்க்கல. அப்படி இல்லாததே ஒரு பெரிய திருப்தி, தமிழுக்கு ஒரு நல்லா இயக்குநர் கிடைச்சிட்டார்னு. ஒரு படத்துல மற்றும் ஒன் டைம் வொண்டர் பண்ணிட்டுப் போகாம பலவிதமான முயற்சிகளையும் அடுத்தடுத்த படங்கள்ல பண்ணாத்தானே அந்த இயக்குநர் பேர் மனசுல நிக்கும்! பொல்லாதவனோட அடுத்து பொல்லாதவன் மாதிரியே ஆடுகளம்னு எடுத்திருந்தா வெற்றிமாறன் நமக்கு கிடைச்சிருப்பாரா? ஏன்னா பொல்லாதவன் வேற, ஆடுகளம் வேற. 

இப்போதைக்கு விக்னேஷ் ராஜாவோட அடுத்த படத்துக்கு ஈகர்லி வெயிட்டிங். வர்ட்டா 🙏

Happy Raj - Appa + Abbas

Happy Raj 

is a Tamil emotional film mixed with comedy. The cast includes G. V. Prakash Kumar, Abbas, George Mariyan, Adhirchi Arun, Madurai Muthu, Pradhana Nathan and others. Let’s see how the movie is.

According to the story, Happy Raj (Anand Raj) is the son of Kathamuthu, who is nicknamed “Kuthirai Muttai Vathiyar.” Because of his father’s nickname, Happy Raj is lovingly teased as “Kutti Kuthirai Muttai.” This goes to such an extent that whenever he proposes to someone, they imagine being called “Kuthirai Muttai’s daughter-in-law” and run away, even if they like him. Thinking his father is the reason for his problem, Happy moves from one state to another and keeps proposing. But the same issue follows him everywhere. How he handles this forms the rest of the story.

Every time Happy faces this kind of embarrassing situation, we usually don’t feel much. But at one point, we start to feel it ourselves, because it reflects us. At that moment, we even feel like “Do we really need to watch more of this?” But if we get past that, there are many beautiful moments. G.V. Prakash does a lot of things, but sometimes it feels like “Good he didn’t overdo anything,” which actually works well.

For people who are tired of watching mother-sentiment movies for a long time, this film feels refreshing. It is completely a father-sentiment film. But if we judge the movie only by its opening scenes, is it the director’s fault? If what we expect is exactly what plays out, won’t we call it the same old story? In that sense, this is a fresh attempt.

One of the highlights is George Mariyan. He has given a new dimension to his character. For his childhood, teenage, and younger versions, different actors are used in flashbacks, but they resemble him so well that it almost feels like he himself acted in all those stages like Kamal Haasan with makeup. The casting is that perfect. Just like how he made an impact in a single scene as a constable in Kaithi, he delivers strong moments here too. Excellent!

Next is the re-entry of Abbas. He still looks like the same charming person from Kadhal Desam. In this film, he plays the heroine’s father. Not exactly a villain, but somewhat like one. His natural salt-and-pepper look works well, but in one scene where he dyes his hair, it feels slightly off. Otherwise, it’s good.

One thing that deserves appreciation is the camera work. Especially in scenes where the heroine praises the hero by patting him, the use of low-angle shots makes those moments feel elevated and impactful. Those scenes are really well done.

Even though sentimental films often exaggerate relationships, these relationships do deserve respect. A father should always hold a high place, but do we really think that way today? That is the current issue. This film handles that theme quite well. Definitely worth watching. And yes, you might notice I didn’t talk much about the hero or heroine in detail that’s because this isn’t a typical review. It’s just the experience I felt while watching the film.

ஹேப்பி ராஜ் - அப்பா + அப்பாஸ்

ஹாப்பி ராஜ் 

அப்டின்னு ஒரு காமெடி கலந்த தமிழ் செண்டிமெண்ட் படம். நடிகர்கள்ன்னு பாத்தா ஜிவி பிரகாஷ், அப்பாஸ், ஜார்ஜ் மரியான், அதிர்ச்சி அருண், மதுரை முத்து, பிரதனா நாதன் மற்றும் பலர். சரி இந்தப் படம் எப்டி இருந்ததுன்னு பாக்கலாம் வாங்க.

கதைப்படி காத்தமுத்துங்கற குதிரை முட்டை வாத்தியார் மகன் தான் ஹாப்பி ராஜ் என்கிற ஆனந்த்ராஜ். வாத்தியாருக்கு மகனா பொறந்ததனாலேயே குட்டி குதிரை முட்டைன்னு அன்போடு கலாக்கப் படுகிறான் ஹாப்பி ராஜ். இது எந்தளவுக்குப் போகுதுன்னா, அவன் யாருக்காவது ப்ரொபோஸ் பண்ணா கூட, குதிரை முட்டை மருமகன்னு பேர் வந்துரும்னு தான் சைட் அடிக்கிற பையன் அழகா இருந்தாலும் காதலிக்கவோ கல்யாணம் பண்ணிக்கவோ தெறிச்சு ஓடிர்றாங்க. அப்பனாலதான் இந்தப் பிரச்னைன்னு ஸ்டேட் விட்டு ஸ்டேட் மாறி வந்து பிரப்போஸ் பண்றாரு ஹாப்பி. அங்கயும் வருது அதே பிரச்னை. அதை அவர் எப்படி சமாளிச்சாருங்கறது தான் மீதிக் கதை.

ஒவ்வொரு வாட்டியும் ஹாப்பிக்கு இப்டி எம்பாரிசிங்கா மானம் போறப்ப நமக்கு வராத ஒரு ஃபீல், ஒரு மொமன்ட்ல நமக்கும் வருது. ஏன்னா அதான் நாம. அந்த மொமன்ட்ல நமக்கு அய்யே இதுக்கு மேல இதப் பாக்கணுமான்னு கூட ஒரு ஃபீல் வருது. ஆனா அதைத் தாண்டிட்டா ரொம்ப அழகான பல மொமண்ட்ச பாக்கலாம். ஜிவிபி என்னென்னமோவெல்லாம் பண்ணுவாரு. ஆனா நமக்கு அதெல்லாம் எப்டி இருக்கும்னா நல்லவேள இவன் எதும் பண்ணல தேங்க்ஸ்ப்பான்னு தான் இருக்கும்.

காலங்காலமா அம்மா செண்டிமெண்ட் படங்களையே பாத்துப் பாத்து சலிச்சுப் போன நமக்கு ஒரு ஆறுதல் இந்தப் படம். டோட்டலா அப்பா செண்டிமெண்ட் படம் இது. ஆனா படத்தோட ஆரம்பக் காட்சிகளை மட்டுமே வச்சி படத்தப் பத்தி நாமளா ஒரு முடிவுக்கு வந்தா அதுக்கு டைரக்டரா பொறுப்பு? அப்படி நாம ஒன்னு நெனச்சுக்கிட்டு அதுவே ஸ்கிரீன்ல ஓடினா அப்ப அதுக்கு நாம என்ன சொல்லுவோம்? புதுசா ஒன்னுமில்ல அதே பழைய கதைன்னு சொல்ல மாட்டோமா? அந்த வகையில இது ஒரு புதுசா முயற்சி தான். 

முக்கியமா படத்துல குறிப்பிட வேண்டியது ஜார்ஜ் மாரியனைத் தான். மனுஷன் அந்தக் கேரக்டருக்கு ஒரு புதுசா வடிவம் கொடுத்திருக்காரு. அவரோட சிறு வயசு, பால்ய வயசு, இளமைக் காலம்ன்னு சிலரை அவரோட ஃபிளாஷ் பேக்ல நடிக்க வச்சிருக்காங்க, அதெல்லாம் அவரே அதையெல்லாம் கமல் மாதிரி மேக்கப் போட்டு நடிச்சிருக்காரோன்னு நினைக்க வக்கிறளவுக்கு அவ்ளோ பர்ஃபெக்ட்டா இருந்தது நடிகர்கள் தேர்வு. எப்டி கைதியில கான்ஸ்டபிளா வந்து ஒரே சீன்ல மாஸ் பண்ணாரோ அதே மாதிரி இதுலயும் பல சீன்கள்ல மாஸ் பண்ணிருக்காரு. செம!

அடுத்ததா ரீ-என்ட்ரி அப்பாஸ். அதே காதல் தேசம் அப்பாஸ் தான். இதுல அப்பாஸாவே நடிச்சிருக்காரு. அதாவது ஹீரோயினோட அப்பாஸா. வில்லன்னு சொல்லிக்க முடியாது ஆனாலும் ஒருவகையில வில்லன் மாதிரி தான். அவரு இயல்பா சால்ட் அண்ட் பேப்பர்ல நடிச்ச சீன்ஸ் கூட ஓகே ஆனா டை அடிச்சு ஒரு சீன்ல நடிச்சிருப்பாரு. அதுதான் ஒட்டாம ஆடா துருத்திகிட்டு தெரிஞ்சது. மத்தபடி சிறப்பு. 

இதுல ஒரு விஷயத்தை பாராட்டியே ஆகணும். அதாவது கேமரா கோணங்கள. குறிப்பா ஹிரோயின் ஹிரோவை தட்டிக் குடுத்து பாராட்டற சீன்ஸ் எல்லாமே கேமரா லோ அங்கிள்ல வச்சு தட்டிக் கொடுக்கற சீன்ஸ் எல்லாம் உயரத்துல வர்ற மாதிரி அதை உயர்த்திக் காட்டின சீன்ஸ் எல்லாம் செம!

சில முக்கியமான உறவுகளை மிகைப்படுத்தி காட்டுறது தான் செண்டிமெண்ட் படங்களோட கதையமைப்பா இருந்தாலும் இந்த உறவுகள் எப்பவும் மதிக்கப்பட வேண்டியது தான் உண்மை. அதுல அப்பா எப்பவும் உயர்வான இடத்துலதான் இருக்கணும் இருக்கும் ஆனா நாம அப்டியா நினைக்கிறோம்? அதுதான் இப்போதைய பிரச்சனை. அந்தப் பிரச்சினையா நல்லாவே ஹேண்டில் பண்ணிருக்கு இந்தப் படத்துல. கண்டிப்பா பாக்கலாம். பாருங்க. என்னடா இவன் எல்லாம் சொல்லிட்டிங்க ஹீரோ ஹீரோயின் பத்தியெல்லாம் எதுவுமே சொல்லலைன்னு நினைக்கறது புரியுது. சாம்பிராதாயமா எழுதற பதிவுகளல்ல இதெல்லாம் நான் படம் பாக்குறப்ப உணர்ந்த அனுபவங்கள். அவ்வளவு தான்.

Cheekatilo - Maams

Cheekatilo 

is a Telugu dubbed serial killer film. The cast includes Aamni, Kozhi Koovuthu Suresh, and Sobhita Dhulipala. Some other faces also look familiar, but it’s hard to place where we’ve seen them. Anyway, let’s see how the movie is.

According to the story, Sandhya is a news reader in a crime report program. But she doesn’t like reading news that is not true. So she quits her job and starts a podcast. Then, Bobby, a girl who worked with her and gave her this podcast idea, is found brutally dead along with her boyfriend. The details of their deaths give Sandhya a very disturbing feeling.

Her boyfriend is found dead with something stuffed into his mouth using a belt, covered in blood. Bobby is lying in the hall wearing a camisole, her body full of injuries, raped and with her throat slit. On top of that, when they check the bedroom, it is filled with BDSM items. This becomes a huge topic in all media, turning into both a question and mockery.

After that, Sandhya fully focuses on her podcast. This creates a big problem for the police. They say people can talk anything for 30 seconds of fame, but in the end, it is the police who will solve the case. What happens next and how the case gets solved is the rest of the story.

In every crime, the killer leaves a signature. After raping, if he has time, he kills the victim. If not, he leaves a jasmine flower and a small anklet bell on the victim’s head. Whether he kills or not, this signature is always there.

When we trace this pattern back, there are many such cases. One thing to appreciate is that these scenes don’t feel boring. They make us understand the seriousness of the crimes. After that, we start believing in the story more and begin to like the movie.

From there till the end, the movie keeps us guessing who the killer is until the climax, which is impressive. But the killer’s flashback slightly reminds us of Sigappu Rojakkal. Still, it’s not too obvious, which is a relief.

From the beginning, we keep asking questions. Why did she quit her job? Okay, she didn’t like fake news, fair enough. Why did she start a podcast? Right, Bobby suggested it, and now she is dead. Every scene has a clear reason and purpose, and it feels convincing. Even till the climax, questions like why the killer kills some, spares others, or leaves gaps are all handled convincingly.

So overall, the movie is really good and definitely worth watching.

Cheekatilo - மாம்ஸ்

Cheekatilo 

அப்டின்னு ஒரு தெலுங்கு டப்பிங் ப்ளஸ் சீரியல் கில்லர் படம். நடிகர்கள்னு பாத்தா கோழி கூவுது ஆம்னியும், சுரேஷும், சோபிதா துலிபலாவும் தான். மத்த சிலரை பாத்தா மாதிரி இருக்கும் ஆனா எங்கன்னு தெரியாது. சத்தியமா. சரி இந்தப் படம் எப்டி இருக்குன்னு பாத்துடலாம் வாங்க.

கதைப்படி சந்தியா ஒரு க்ரைம் ரிப்போர்ட் நிகழ்ச்சியில செய்தி வாசிக்கிறவங்க. ஆனா அவங்களுக்கு உண்மைக்கு புறம்பா செய்தி வாசிக்கிறதுல இஷ்டமில்ல. அதனால அந்த வேலைய ரிசைன் பண்ணிட்டு ஒரு பாட்காஸ்ட் ஆரம்பிக்கிறாங்க. அப்ப அந்த ஐடியாவ கொடுத்த கூட வேலை பாத்துகிட்டிருந்த பாபிங்கற பொண்ணு கொடூரமான முறையில தன்னோட காதலனோட செத்துக் கெடக்குது. அது எப்டிங்கற டீடெயில்ஸ் தான் ரொம்ப ஒரு மாதிரி ஃபீல் கொடுத்துடுது சந்தியாவுக்கு.

அதாவது அவளோட காதலன் வாயில ஒரு பெல்ட்டோட உள்ள பால் மாதிரி ஒரு சமாச்சாரத்த வச்சு அடச்சி ரத்தக் கிளறியா செத்துக் கெடக்க, பாபி அவனுக்குப் பக்கத்துல ஒரு கேமிசோலோட உடல் முழுக்க ரத்தக் காயங்களோட ரேப் செய்யப்பட்டும் கழுத்தறுபட்டும் ஹால்ல செத்துக் கெடக்குது. இதுக்கு மேல கேள்விப் பொருள் என்னன்னா உள்ள அவங்க பெட்ரும்ல போயி பாத்தா எல்லாமே பி.டி.எஸ்.எம் அய்ட்டங்களா கெடக்க, இந்த விஷயம் எல்லா மீடியாக்கள்லயும் கேள்விப் பொருளாவும் கேலிப் பொருளாவும் மாறிடுது.

அதுக்கப்புறம் முழு வீச்சுல போட்காஸ்ட் பண்ண இறங்குறாங்க சந்தியா. இது காவல்துறைக்கு மிகப்பெரிய தலைவலிய உண்டு பண்ணுது. முப்பது செகண்ட் ஃபேம்க்காக என்ன வேணாலும் பேசலாம். ஆனா கடைசில கேசை சால்வ் பண்ணப்போறது போலீஸ் தான்னு பேட்டி கொடுக்குது போலீஸ். அதுக்கப்புறம் எப்டி இந்தக் கேஸ் சால்வ் ஆச்சுங்கறது தான் மீதிக்கதை.

ஒவ்வொரு ரேப்புலயும் கொலைகாரன் ஒரு சிக்னச்சர விட்டுட்டு போவான். ரேப் பண்ணப்புறம், கொல்றதுக்கு டைம் இருந்தா கொல்லுவான். இல்லன்னா ஒரு மொழம் மல்லியப்பூவயும், ஒரு சலங்கை மணியையும் அவங்க தலையில வச்சிட்டுப் போயிடுவான். கொன்னாலும் அதான். கொல்லலைன்னாலும் அதான்.

இத நூல் புடிச்சிகிட்டே ரொம்ப பின்னாடி போனா எக்கச்சக்க ரேப்புகள். ஒரு நேசத்த இங்க பதிவு பண்ணியே ஆகணும். இந்த சீன்களெல்லாம் நமக்கு போர் தொழில நியாகப்படுத்துது. அதுக்கப்புறம் நமக்கும் கதை மேல ஒரு நம்பிக்கை வந்துடுது. படமும் புடிக்க ஆரம்பிச்சிடுது.

அங்கிருந்து கடைசி வரைக்கும் யாரந்த சைக்கொன்னு கிளைமாக்ஸ் வரைக்குமே நம்மள யூகிக்க விடாம படத்த கொண்டு போனதெல்லாம் ரொம்ப பெரிய விஷயம். ஆனா சைக்கோ ஃபிளாஷ்பேக் மட்டும் சிவப்பு ரோஜாக்கள நியாபகப்படுத்த தவறல. அதுவும் பெருசா துறுத்திக்கிட்டு தெரியலங்கறது ஒரு மிகப்பெரிய ஆறுதல்.

படத்துல ஆரம்பத்துல இருந்தே நமக்கு ஒரு விஷயம் தோனிக்கிட்டே இருக்கும். ஆமா இவ ஏன் வேலைய விட்டா? ஓ ஓகே உண்மைக்கு புறம்பா நியூஸ் படிக்க இஷ்ட்டமில்ல, கரெக்ட்டுதான். ஆமா இவ ஏன் பாட்காஸ்ட் ஆரம்பிக்கிறா? ஆமால்ல, பாபி தானே ஐடியா குடுத்தா, தவற அவ செத்தும் போயிட்டா. சரிதான் அப்டின்னு ஒவ்வொரு சீனுக்குமான ரீசனும் பர்ப்பஸும் கன்வின்சிங்கா இருக்கும். அதேதான் கிளைமாக்ஸ் வரைக்கும். ஆமா இவன் ஏன் இவள கொல்லுறான்? இவன் ஏன் இவள கொல்லாம விட்டான்? சரி இவ்வளவு காலமா ஏன் கேப் விட்டான்? அப்டின்னு எல்லாம் கன்வின்சிங்கா கொண்டு போனது செம.

அதனால படம் செமயா இருக்கு, தாராளமா பாக்கலாம். 

CASHERO - A Korean webseries

CASHERO

It is a Korean action hero, science-fiction web series. Unfortunately, it is not available in Tamil. So I had to watch it in Korean itself with English subtitles. I also cannot really mention the actors in a big way because most of them may not be familiar to us. So let’s get straight into the web series and see how it is.

According to the story, the hero is a very ordinary and innocent citizen. The heroine is a dominating character. Both of them are in love. But among the two, it is always the girl who gets angry often. In simple words, she behaves almost like a strict mother. The way a mother at home keeps scolding and pushing her son to do things, the heroine also keeps forcing the hero to agree to certain things, work harder, and earn money. The reason she pushes him to earn is because she has one big dream to buy a house. So she keeps saving money for that. But no, this is not like some recent Tamil movie stories. This is completely different. The hero’s parents live separately in their own house, and the heroine’s parents also live separately in theirs. These two are living together. So far, there is no strong talk about marriage, but we can clearly feel that both of them do have that wish somewhere inside.

At one point, the hero goes to visit his parent's house. There, his father shakes hands with him and transfers his full power to his son, who is his heir. Now what exactly is that power? If the hero has cash in his hand, he becomes a superhero. He can almost do everything Superman can do, except for a few things. For example, he cannot hear things happening far away, he does not have X-ray vision, and he does not have laser beam eyes. Other than that, he even has a healing capacity like Wolverine. But all this works only if he has cash in hand. If he does not have cash, then he is just the same ordinary person as before. Now the real problem is this, if he uses those powers to save people in danger, which any normal human being would naturally want to do, all the cash notes in his hand turn into coins and roll away. In other words, whenever he uses his powers, his money gets spent away. So in this situation, how is he ever going to save money and buy a house? That is the core of the story.

Once a hero enters the story, obviously there has to be a villain group too, right? There has to be some trouble for the hero. And here, there are plenty of problems. Since the hero is a superhero, the problems mainly come in the form of villains. And not just male villains, both men and women are involved. One whole family in the story kidnaps superheroes like him, keeps them in their lab, extracts their powers, and seems to be planning something huge with it. Let’s not reveal too much right now. When I say “superheroes,” I mean not just the cash hero, but also other people like a girl who gets powers if she eats bread, a man who becomes superhuman if he drinks alcohol, and many more. There is even a girl whose whole body heats up like fire when she gets angry. There are many such characters in the story, and most of them are not even highlighted properly. These people are all being kidnapped and used for experiments. At one stage, they even make a deal with the hero, asking if he is willing to give up his powers in exchange for however much money he wants. And surprisingly, the hero agrees. But only after going there does he realize the truth, once they extract his powers, they are planning to kill him. He only wanted to give up all this and live a normal life, but instead he walks straight into danger. Then he starts regretting it badly and tries to escape. But the problem is, without money in his hand, he cannot even break free properly or move around with strength. He is trapped helplessly.

So the entire story is basically about how the hero keeps trying to do something good, but ends up getting his own life into danger, and then struggles to escape from all that. The story is serious in nature, but as viewers, we never feel too dark or too heavy while watching it. It somehow keeps a lite and easygoing feel throughout.

The heroine is definitely written as a dominating character. But in almost every episode, it is the hero who ends up dominating the screen and carrying everything on his shoulders. At many points, we may even feel irritated and think, “Do we even need this heroine in the story?” But then, just before the climax, there is one really goosebumps worthy moment that fixes all of that. In that scene, the way she cries feels very natural. It does not feel forced or overdramatic. It is handled in a very beautiful and emotional way. Compared to everything she had done to the hero from the beginning, that one scene really stands out as her big emotional moment. Now if the heroine gets one strong goosebumps moment, then of course the hero should also get one bigger moment to balance it, right? And yes, they do that too. They place one such powerful scene for the hero in the climax. It works out really well, almost like those mass scenes we usually get in A.R. Murugadoss or Shankar films. I could say more about it, but that may become a spoiler. It is something we can kind of predict on our own anyway, but still, I would rather not say it.

There is actually a lot more to talk about, but I will stop here. In total, it is around seven hours long. Overall, it is a good timepass web series that is worth watching once. See you in the next post.