Anaconda - I didn't expected this

Anaconda

This is a Hollywood action movie filled with comedy. Honestly, I didn’t expect this kind of film at all. For so many years, movies have used the anaconda snake to scare us badly. All those scary memories automatically come to our mind, right? But can we handle it if they turn that same snake into something brutally funny? I never thought that would work. This movie stars the forever young Ant Man and Friends fame Paul Rudd. Usually, if Paul Rudd is there, comedy is guaranteed. And this movie’s core itself is comedy. Let’s see what it’s all about.

In the story, Paul Rudd plays a character named Griff, who is a supporting actor in Hollywood. He and his friends have been very close since childhood. They used to make short films and watch them together as a family, so their friendship is really strong. I may not have friendships like that, but at least he does, friends like Doug, Kenny, and Claire. Griff lies to them saying that he owns the rights to the movie Anaconda. Believing him, Doug, who was editing wedding videos till then, suddenly gets a fire to become a director. So all the friends come together, go into the Amazon forest, rent a baby anaconda, and decide to shoot a movie. The rest of the story is about how they make the film and how it totally messes with us in a funny way.

In reality, the rights for Anaconda belong to Sony, and this movie is also made by Sony. While Paul Rudd’s team is shooting their version of Anaconda, the original Sony team suddenly arrives to shoot the real film, with Ice Cube, Jennifer Lopez, and others. That’s when Paul Rudd’s friends realize that he was lying about having the rights. This scene gives massive mileage to the movie. More than the snake scares, this moment has great comedy potential. It keeps making us feel that something special is happening in the film. Ana’s entry also creates a feeling that there’s some big twist coming, but in reality, that character is used only to make us believe that. Other than that, there’s no real use.

Even though every character has good scope for comedy, it feels like everyone is underplaying just to highlight the character Doug. I’m not sure whether that was intentional or if the story itself was written that way. For Doug’s character, there are many scenes designed purely to make us laugh hard. For example, the scene where an anaconda suddenly grabs Doug while he’s talking, and later spits him out, and then they use his body as bait to distract the snake so the others can escape. Those scenes are pure laugh out loud material.

On top of everything, the cameo appearances of Ice Cube and Jennifer Lopez are perfectly placed. They appear exactly when the story needs them, and only for the right amount of time, which makes it even better. Nowadays, even Tamil comedy movies are not really suitable to watch with family or kids. But this movie was a big surprise, it’s actually made in a way that you can enjoy it as a family, even with children. I truly didn’t expect that at all.

Anaconda - இத நா எதிர்பாக்கல

Anaconda

அப்டின்னு ஒரு காமெடிகள் நிறைந்த ஹாலிவுட் ஆக்சன் படம். இத நான் சத்தியமா எதிர்பாக்கல. அனகொண்டா பாம்ப வச்சு எப்டியெல்லாம் நம்மள இத்தன காலம் பயமுறுத்திருக்காங்க? அதெல்லாம் கண்ணு முன்னாடி வந்து போகுமா இல்லியா? அதுவும் அத வச்சு கொடூரமா காமெடி பண்ணா நம்மாள சமாளிக்க முடியுமா இல்ல இத நாம எதிர்பாத்திருப்பமா? அப்டி என்றும் இளமையான் ஆண்ட் மேன், ஃப்ரெண்ட்ஸ் புகழ் பால் ரட் நடிச்ச படம் தான் இது. பொதுவாவே பால் ரட் நடிச்சாலே அதுல காமெடிக்கு பஞ்சமிருக்காது. இதுல கதையே அப்டிப்பட்டதுதான். அது எப்டியெல்லாம் இருக்குன்னு பாக்கலாம் வாங்க.

கதைப்படி, பால் ரட் - க்ரிஃப்ங்கற கதாபாத்திரத்துல துணை நடிகரா இருக்காரு ஹாலிவுட்ல. அவரோட நண்பர்கள் எல்லாருக்குமே சின்ன வயசுல இருந்தே ஷார்ட் பிலிம் எடுக்கறது, அத குடும்பமா உக்காந்து பார்த்து ரசிக்கிறதுன்னு அவங்க நட்பு ஆழமானதா இருக்கு. நமக்கு அப்டி எந்த நட்பும் அமையல. அதனால கெடச்சவங்கள வச்சு படம் எடுத்து ரிலீஸ் பண்ணிக்கிருக்கேன். பரவால்ல, அவருக்காவது, டாக், கென்னி, க்ளேர்ன்னு சில நண்பர்கள் அமைஞ்சிருக்காங்க. அவங்ககிட்ட தன்கிட்ட அனகொண்டா படத்தோட ரைட்ஸ் இருக்கறதா ஒரு உருட்ட உருட்டறாரு நம்ம பால் ரட். அத நம்பி, கல்யாண வீடியோ எடிட் பண்ணிட்டிருந்த டாக்குக்குள்ள இருந்த டைரக்டர்க்குள்ள ஃபயர் பத்திக்க, அத எடுக்க நண்பர்களா சேர்ந்து, அமேசான் காட்டுக்குள்ள அனகொண்டா குட்டிய வாடகைக்கு எடுத்துகிட்டுப் போறாங்க. அவங்க அத எப்டியெல்லாம் படமா எடுத்து நம்மள படுத்துனாங்கங்கறதுதான் மிச்சக்கதை.

உண்மையில அனகொண்டா படத்துக்கான ரைட்ஸ் சோனிகிட்டதான் இருக்கு. இந்தப் படத்த எடுத்ததும் சோனிதான். இதுல கதைக்கு நடுவுல இவங்க டீம் அனகொண்டா படத்தை சூட் பண்ணிட்டிருக்கறப்ப, ஒரிஜினல் சோனி டீம், ஐஸ் க்யூம், ஜெனிபர் லோபஸ் மற்றும் பலார வச்சு சூட் பண்ண வருது. அத வச்சுத்தான் பால் ரட்டோட நண்பர்களுக்கே தெரிய வருது, நம்ம நண்பர் ரைட்ஸ் இருக்கறதா உருட்டிருக்காருன்னு. அது படத்துக்கு செம மைலேஜ் கொடுக்கற சீன், அனகொண்டா பயமுறுத்தறத விட காமெடிக்கி நல்ல ஸ்கோப் உள்ள சீன் அது. அப்பப்ப நம்மள படத்துல என்னமோ ஸ்பெசலா இருக்குன்னு ஃபீல் பண்ண வக்கிறது அனாவோட எண்ட்ரி தான். அவள வச்சு என்னமோ பெருசா ஒரு ட்விஸ்ட் இருக்குன்னு நம்மள நம்ப வைக்க மட்டுமே அவங்க அந்தக் கேரக்ட்டர யூஸ் பண்ணிருக்காங்க. மத்தபடி நோ யூஸ்.

படத்துல எல்லாருக்குமே காமெடிக்கு பெருசா ஸ்கோப் இருந்தும், எல்லாருமே டாக்குக்காக அண்டர்ப்ளே பண்ண மாதிரி ஒரு ஃபீலிங். அதுதான் உண்மையா இல்ல உண்மைலயே கதையே அப்டித்தான் எழுதிருந்தாங்களான்னு ஒரு டவுட்டு. டாக் கேரக்ட்டர்க்கு மட்டும் நாம ஸ்பெசலா சிரிக்க, பர்ப்பஸா பண்ண மாதிரியும் பல காட்சிகள். உதாரணமா, பேசிகிட்டிருக்கும் போது பொள்க்குன்னு அனகொண்டா வந்து டாக்க கவ்விகிட்டுப் போற சீனும் சரி, அவன கக்கிட்டு, அந்த பாடிய, மத்த ஃப்ரெண்ட்சுக தப்பிக்க பாம்புக்கு இரையா வச்சு டைவர்ட் பண்ற சீனும் சரி. செம குபீர் சிரிப்பு மெட்டீரியல் அதெல்லாம். 

எல்லாத்துக்கும் மேல, ஐஸ் கியூப்பும் சரி, ஜெனிபர் லோபஸும் சரி, கேமியோவா வர்ற இடங்கள் எல்லாமே கச்சிதமா இந்தக் கதைக்கு தேவையான டைம்ல, தேவையான அளவுக்கு மட்டுமே இருந்தது இன்னும் சிறப்பு. பொதுவா இப்பெல்லாம், தமிழ்க்காமெடிப் படங்களே குடும்பத்தோடவோ, குழந்தைகளோடவோ பாக்கற மாதிரி இருக்கறதில்ல. ஆனா இந்தப் படம் ஆச்சரியமா குடும்பமா கொழந்தைகளோட ரசிக்கிற மாதிரி எடுத்திருந்தத நான் சத்தியமா எதிர்பார்க்கல.

Tere Ishk Mein - Until the last breath

Tere Ishk Mein 

is a Hindi movie starring Dhanush. Kriti Sanon and Prakash Raj also act in it. Honestly, I didn’t really recognize any of the other actors. From the moment the movie started, I kept getting Raanjhanaa vibes. The locations felt almost the same, and that’s one big reason. The same combo again, Anand L. Rai, A. R. Rahman, and Dhanush. So let’s see how it turned out.

According to the story, love is shown as the way Shankar slowly falls for Mukti. The first act is mainly designed to establish Dhanush’s character traits for the audience, with many angry and aggressive scenes. But those scenes didn’t really connect well. We don’t clearly understand why he is hitting others or why people are getting beaten up. When you look at why this character is written this way, it becomes clear through Kriti’s character. She is doing research or a thesis on angry young men like him. For this, a strong entry. From that point, Mukti’s full attention turns towards Shankar. What Shankar expects is a very basic and sarcastic question, Which girl will even look at someone like me? To answer that, Mukti starts spending time with him. From there, the next act begins. Shankar falls in love with Mukti.

The entire first act is built around this. If you manage to sit through that, the next act truly takes us on an emotional rollercoaster. I’m a very weak hearted person, so I don’t know how much Dhanush felt the pain, but I definitely felt it deeply. I honestly couldn’t continue watching the movie after the interval. I didn’t have the courage. For two days, I didn’t feel like watching any other movie. My mind was completely filled with that pain.

Mukti invites Shankar to her house because she wants to talk to her father about this matter. There, it is revealed that her father is an IAS officer. When he talks proudly about his status, the hot headed Shankar takes a vow, like saying Can you be a C.M for a day? that he will only talk to Mukti after he becomes an IAS officer himself. Oh my god! Shankar doesn’t even know what exam it is, but the rest of the story shows how he struggles, tries, and keeps failing step by step. But honestly, if a man takes something this seriously, not for himself but for the girl he loves, and tries so hard to become an IAS officer just for her, doesn’t that show how much he truly respects her? That’s exactly what Shankar does. He puts himself through immense effort for Mukti, and in the end, he succeeds. His vow is this, Only after becoming an IAS officer I will call you. And when I do, you must attend my call, Mukti. After that, Shankar’s entire life purpose becomes fighting just to make that phone call.

He finally makes the call. And right there, the entire movie feels like it has already ended. Whether Mukti attends the call or not depends completely on the director’s need at that moment. That’s it. That’s the movie! There is another act after this. It is somewhat emotional, but it mostly contains scenes that feel unnecessary and irrelevant. As far as Tere Ishk Mein is concerned, the only thing that truly matters is whether Shankar makes the call or not. Not whether Mukti attends it. Everything after that is just after effects. Yes, you can take it in a positive way. But if you do that, what real depth does the story actually gain?

If you love someone, stand only for that love. If the girl or boy says no, step aside and continue loving them quietly. Moving on depends on individual needs. Living while constantly thinking about someone is also a beautiful part of life. Imagining that you’re with someone even when they’re not. But inside the heart, the time you lived with them feels like the most beautiful phase. And even more beautiful than that is living while still remembering them. Don’t ask whether all this is shown in the movie. I’m just saying that the story could have gone this way too. That idea really worked for me, and I liked it a lot. But did the story really need to continue after Shankar’s phone call?

Tere Ishk Mein - கடைசி மூச்சு வரைக்கும்

Tere Ishk Mein

அப்டின்னு ஒரு தனுஷ் நடிச்ச இந்திப்படம். க்ரிதி சனோன், பிரகாஷ் ராஜ் நடிச்சது. வேற யாரையும் உண்மைலயே தெரியாது. படம் பாக்க ஆரம்பிச்சதுல இருந்தே, ராஞ்சானா வைப்லயே தான் இருந்தேன். அந்த லொக்கேசனெல்லாம் வேற டிட்டோவா இருந்ததும் ஒரு காரணம். அதே ஆனந்த்.எல்.ராய், ஏ.ஆர்.ரகுமான், தனுஷ் காம்பினேசன். அது எப்டி இருந்தது அப்டின்னு பாக்கலாம் வாங்க.

கதைப்படி, காதல் - அது எப்டி சங்கருக்கு முக்தி மேல வருதுன்னு ஒரு ஆக்ட். அது ஃபுல்லா தனுஷ்க்குன்னு சில அடிப்படை குணாதிசயங்கள ஆடியன்ஸ்க்கு ரெஜிஸ்ட்டர் பண்ற மாதிரி சில ஆத்திரக்கார காட்சி வடிவமைப்புக்கள். அது அவ்ளோ ஒட்டல. அவர் ஏன் அடிக்கிறார். ஏன் எதிர்ல உள்ளவங்க அடி வாங்கறாங்கன்னு எதுவும் புரியல. எதுக்கு இப்டி ஒரு கதாபாத்திர வடிவமைப்புன்னு பாத்தா, க்ரிதியோட கேரக்டர் என்னன்னு பாத்தா, இந்த மாதிரி கோவக்காரப் பசங்களப் பத்தி தீசிஸ் பண்ற கேரக்ட்டர். அதுக்காக ஒரு தடாலடி என்ட்ரி. அதுல இருந்து, முக்தியோட மொத்த கவனமும், சங்கர் மேல குவியிது. சங்கர் எதிர்பார்க்கறது என்னன்னா, எங்களயெல்லாம் எந்தப் பொண்ணு பாக்கும்னு ஒரு எகத்தாளக் கேள்விக்காக, அவன் கூடவே சுத்த ஆரம்பிக்கிறா முக்தி. அங்க இருந்து அடுத்த ஆக்ட் ஆரம்பிக்கிது. அதான் காதல் வந்திருச்சே சங்கருக்கு, முக்தி மேல.

இதத்தான் ஃபர்ஸ்ட் ஆக்ட் ஃபுல்லா சுட்டு வச்சிருந்தாங்க. அதைத் தாங்கிக்கிட்டா அடுத்த ஆக்ட் உண்மையிலயே ஒரு எமோசனல் ரோலோகோஸ்ட்டருக்கு கொண்டு போகும் நம்மள. நானெல்லாம் ரொம்ப வீக் ஹார்ட்டட்ங்கறதால தனுஷ்க்கு அவ்ளோ வலிச்சிருக்குமான்னெல்லாம் தெரியல. ஆனா எனக்கு ரொம்பவே வலிச்சது. உண்மையில இண்டர்வெல்க்கு மேல என்னால படத்தைப் பாக்க முடியல. தைரியம் வரல. ரெண்டு நாள் வேற எந்தப் படத்தையும் பாக்க மனசும் வரல. மைண்ட் ஃபுல்லா அந்த வேதனைதான் ஓடிகிட்டிருந்தது.

தன்னோட அப்பாகிட்ட இது விசயமா பேசனும்னு முக்தி சங்கரை தன் வீட்டுக்கு அழைக்க, அங்க அவளோட அப்பா ஒரு ஐ.ஏ.எஸ்ன்னு தெரிய வருது. அதுல அவர் தன்னோட ஸ்டேட்டஸ் பத்திப் பேச சூடான சுள்ளான் சங்கர், ஒரு சபதத்தை ஏத்துக்கறான், ஒருநாள் முதல்வர் மாதிரி, ஐ.ஏ.எஸ் ஆனதுக்கப்புறந்தான் உங்க பொண்ணுகிட்ட பேசுவேன்னு. ஆத்தாடியாத்தா! அதுக்கான எக்சாம் என்னன்னு கூட தெரியாத சங்கர், அதை எப்டி கையாண்டு படிப்படியா ஃபெயிலாகறான்ங்கறது தான் மீதிக்கதை. ஆனா உண்மையிலயே, சங்கர் அதை சீரியஸா, வேண்டாம், தான் விரும்புற ஒரு பொண்ணுக்காக ஒருத்தன் இவ்வளவு எறங்கிப் போயி அதை சீரியஸா எடுத்துகிட்டு தன்னை ஒரு ஐ.ஏ.எஸ்ஸா ஆக்க முயற்சிக்கிறான்னா, அந்தப் பொண்ண அவன் எவ்வளவு மதிக்கிறான்னு அர்த்தம்? அப்டித்தான் சங்கர், முக்திக்காக தன்னை ரொம்பவே மெனக்கெட வச்சுகிட்டு, அவன் எடுத்துகிட்ட முயற்சியில ஜெயிக்கவும் செய்யிறான். அவனோட சபதம் இதுதான் - ஐ.ஏ.எஸ் ஆனதுக்கப்புறம் தான் நான் உனக்கு கால் பண்ணுவேன். அப்ப நீ என் கால அட்டண்ட் பண்ணு முக்தின்னு சொல்லிட்டு போவாரு. அதுக்கப்புறம் அவளுக்கு கால் பண்றதுக்காக போராடுறதுதான் சங்கரோட லைஃப் பர்ப்பஸே. 

காலும் பண்ணிடறான். அங்கயே மொத்தப் படமும் முடிஞ்சிடுச்சு. அதுக்கப்புறம் முக்தி சங்கரோட கால அட்டண்ட் பண்ணாளா, இல்லையாங்கறதெல்லாம், டைரக்ட்டரோட அப்போதைய தேவையைப் பொருத்தது. அவ்வளவுதான் படமே! அதுக்கப்புறமும் ஒரு ஆக்ட் இருக்கு. கொஞ்சம் எமோசனலான ஆக்ட் தான். ஆனா அதுல எல்லாமே நமக்கு தேவையில்லாததுவும், இர்ரெலவண்ட் சீன்ஸும் தான். தேரே இஷ்க் மேவைப் பொருத்த வரைல, சங்கர், முக்திக்கு கால் பண்ணானா இல்லையாங்கறதுதான். முக்தி சங்கரோட காலை அட்டண்ட் பண்ணாளா இல்லையாங்கறதுல இல்ல. அது எல்லாமே ஆஃப்டர் எஃபெக்ட்ஸ்தான். ஆமாங்க, அதை பாசிடிவ்வாவும் கொண்டு போலாம். ஆனா, அப்டிக் கொண்டு போனா என்ன பெரிய டெப்த் இருந்துடப் போகுது கதையில?

யாரையாவது காதலிக்கிறோம்ன்னா, அந்தக் காதலுக்காக மட்டுமே நில்லுங்க. அந்தப் பொண்ணு/ஆண் வேணாம்னு சொல்லிட்டா, ஒதுங்கி நின்னு அவங்கள காதலிச்சிகிட்டிருங்க. மூவ் ஆன் ஆகறது அவங்கவங்க தேவையைப் பொறுத்தது. நெனச்சுகிட்டே வாழறதும் லைஃப்ல ஒரு அழகான போர்சன் தான். கூட இல்லாதவங்கள கூட இருக்கறதா நெனச்சுகிட்டு. ஆனா, மனசுக்குள்ள அவங்களோட வாழ்ந்த காலம்தான் அழகான காலமா தோணும். அதைவிட அழகானது, அவங்கள நெனச்சுகிட்டே வாழறது தான். இதெல்லாம் படத்துல இருக்கான்னு கேக்காதிங்க. கிட்டத்தட்ட இப்டியும் இருந்திருக்கலாம்னு தான் சொல்ல வந்தேன். அது எனக்கு ரொம்பவும் புடிக்கவும் செஞ்சது. ஆனா, இப்டியெல்லாமா சங்கரோடா ஃபோன் காலுக்கப்புறம் கதை இருந்தது?

Mark - Second installment

Mark

is a Kannada dubbed action thriller movie. I watched it as this year’s installment from the same hero director combo of Max (last year’s hit, very much like Kaithi vibes). Same hero, same director, basically same tailor, same rental. Let’s see how this one is.

According to the story, the core point is a video where a Chief Minister’s son kills the C.M inside a hospital during treatment. That video is the main spine of the story. The next layer is that the son of the person who recorded that murder as a spy video goes missing along with the mobile phone. Another layer on top of that is a psycho named Rudhra who kidnaps 18 children. Above that, there’s Rudhra’s personal motive, he runs away with his lover, earns money in dollars, and does this kidnapping just to prove to his brother that he is also a big deal.

Above all this is his brother, Bhadra, a cruel villain with obsessive affection. If anything happens against his wishes, he sees it as an insult and reacts violently. On top of that comes another layer, Bhadra’s illegal rangoli business. Over that is Stephen Raj, the supervisor of this business, who is about to get married the next day but the rangoli gets caught by the police today. He sends goons to take out goods worth 2000 crores from the police station. Yes, yet another layer.

The goons walk straight into the police station, tie up all the cops, and make them sit quietly. One random goon, totally unrelated, starts hyping up Mark with mass builup dialogues. Everyone wonders who this legendary Mark is. Right on cue, present sir, Baasha a.k.a. Kichcha Sudeep a.k.a. Ajay Markandeya a.k.a. Mark, a suspended SP, marks his attendance.

Mark’s entry comes with a very average song. 

Then the hero smokes. Then a fight scene. Then he smokes again. Then another fight. Smoke. Fight. Smoke. Fight. For a change, sometimes he fights while smoking. For another change, sometimes he smokes while fighting.

In between all this, the CM’s son sends goons to kill Mark. Stephen Raj, who lost the rangoli, sends goons to kill Mark. Bhadra, trying to save his brother Rudhra, also sends goons to kill Mark. Wait… hold on… let me check the attendance list to see who else has sent goons to kill Mark.

And if nobody sends goons for some time, Mark himself goes to their area and says, Hello, I was waiting for you to send people to beat me up. Where are they? and then casually beats them up himself. Between all these fights, he also searches and investigates to find Archana, the missing sister of one of the kidnapped children.

At one point, he gets tired and sits somewhere quietly. A side character asks,

Sir, what happened? Mark blast a laugh and says, Looks like I smoked too much. From now on, I should reduce it. creating some social awareness, and then continues that same blast laugh. 

Jokes apart, Sudeep is very charming throughout the film. He’s tall too. Even if he lifts people and throws them around like washing clothes, it feels believable. Though honestly, even in wrestling, nobody throws people like that. But that’s reality show, different department.

Overall, the movie is good. If you liked Max, you’ll like Mark too. For next year’s installment from this combo, try guessing what title they’ll use, and drop it in the comments. Let’s speculate like a Marvel universe story. That itself will be more fun than the movie.

See you in the next post!

Mark - ரெண்டாவது தவணை

Mark

அப்டின்னு ஒரு கன்னட டப்பிங் ஆக்சன் திரில்லர் படம். நான் ஈ வில்லன் கிச்சா சுதீப் அண்ட் விஜய் கார்த்திகேயாவோட இந்த வருச இன்ஸ்டால்மெண்ட். ஆமா, போன வருசம் மேக்ஸ்ன்னு கைதி படம் மாதிரியே ஒரு படம் வந்து ஹிட்டாச்சே, அதே ஹீரோ, அதே டைரக்ட்டர் - அதே டெய்லர், அதே வாடகை. வாங்க அது எப்டியெல்லாம் இருக்குன்னு ஒரு கை பாத்துடலாம்.

கதைப்படி, ஹாஸ்பிட்டல்ல ட்ரீட்மெண்ட்ல உள்ள சி.எம்ம அவங்களோட மகனே கொன்ன வீடியோதான் கதை. கதையோட மையப்புள்ளி அதான். அத வீடியோ எடுத்தவரோட மகன் அந்த மொபைலோட காணாம போனது அதுக்கடுத்த லேயர். அவனோட சேர்த்து மொத்தம் பதினெட்டு கொழந்தைங்களக் கடத்தின சைக்கோ ருத்ரா அதுக்கு மேல உள்ள லேயர். அந்த ருத்ரா தன்னோட காதலிக்காகத்தான் வீட்டை விட்டு அவளோட ஓடி வந்து டாலர்ல சம்பாரிச்சு தன்னோட அண்ணனுக்கு தானும் ஒரு பெரிய இவன்தான்னு காட்டனும்னு இந்தக் கடத்தலைப் பண்ணது அதோட சேர்ந்த இன்னொரு லேயர். அவனோட அண்ணன், ஒரு பாச வெறி பிடிச்ச, தன் நெனப்புக்கு எதிர் ஏதாவது நடந்தா, அதைத் தனக்கு அசிங்கம்னு நினைக்கிற கொடூர வில்லன் பத்ரா அதுக்கு மேல உள்ள லேயர். பத்ரா பண்ணிட்டிருக்கற கோலப்பொடி யாவாரம் இன்னுமொரு லேயர். அந்தக் கோலப்பொடி யாவார சூப்பர்வைசரா அடுத்த நாள் கல்யாணத்த வச்சுகிட்டு இன்னிக்கி போலீஸ்கிட்ட மாட்டிகிட்ட ரெண்டாயிரங்கோடி சரக்க வெளியே கொண்டு வர அடியாட்கள அனுப்புற ஸ்டீஃபன் ராஜ் அதுக்கு மேல உள்ள இன்னொரு லேயர். 

அடியாட்கள் ஸ்டேசனுக்குள்ளயே வந்து போலீஸயெல்லாம் கட்டுபாட்டுக்குள்ள உக்கார முட்டிப் போட்டு வைக்க, அங்க உள்ள அடியாட்கள்ல ஒருத்தன் சம்பந்தமேயில்லாம மார்க்கைப் பத்திக் கொடுத்த பில்டப் வசனங்கள் கட்டியம் கூற, அப்பேர்ப்பட்ட பெரிய வஸ்தாத் மார்க் யார்றாதுன்னு அவன் முழிக்க, சொல்லி வச்ச மாதிரி மார்க் ஆல்ரெடி அங்கயேதான் உள்ளேன் அய்யான்னு பாட்சா அக்கா கிச்சா சுதீப் அக்கா அஜய் மார்க்கண்டேயன் அக்கா மார்க் அக்கா சஸ்பெண்டட் எஸ்.பி அட்டண்டண்ஸ் போட...

ரொம்ப சுமாரான ஒரு எண்ட்ரி சாங்கோட மார்க் எண்ட்ரி. அப்புறம் ஹீரோ தம்மடிக்கிறார். அதைத் தொடர்ந்து ஒரு ஃபைட் சீன். அப்புறம் தம்மடிக்கிறார். அதைத் தொடர்ந்து ஒரு ஃபைட் சீன். தம்மடிக்கிறார். ஃபைட் சீன். தம்மடிக்கிறார். ஃபைட் சீன். அப்பப்ப ஒரு சேஞ்சுக்காக, ஃபைட் பண்ணிகிட்டே தம்மடிக்கிறார். அப்புறம் மறுபடியும இன்னொரு சேஞ்சுக்காக, தம்மடிக்கிற கேப்ல ஃபைட் பண்றார்.

இதுக்கெல்லாம் நடுவுல, சி.எம்மைக் கொன்னவன், மார்க்கைக் கொல்ல அடியாட்களை அனுப்புறான். கோலப்பொடியைப் பறிகொடுத்த பத்ராவோட ஆள் ஸ்டீஃபன் ராஜ், மார்க்கைக் கொல்ல அடியாட்களை அனுப்புறான். தம்பி ருத்ராவைக் காப்பாத்த பத்ரா, மார்க்கைக் கொல்ல அடியாட்களை அனுப்புறான். வெய்ட்டீஸ்... இருங்க, இன்னும் மார்க்கைக் கொல்ல இன்னும் யார்லாம் அடியாட்களை அனுப்பிருக்காங்கன்னு அட்டெண்டன்ச பார்த்துட்டு வந்துடறேன். 

ஆமா, இதுக்கெல்லாம் நடுவுல வேற அடியாட்கள அனுப்பலேன்னா, மார்க்கே இவங்க ஏரியாவுக்கெல்லாம் வாண்டடா போய் ஹலோ நேத்து அடிக்க ஆளனுப்புவீங்கன்னு பாத்தேன், ஆளையே காணோம்னு இவரே போய் பந்தாவா அடிச்சிட்டு வருவாரு. இந்த ஃபைட்டுகளுக்கெல்லாம் கேப்ல அப்பப்ப, பதினெட்டு கொழந்தைங்களோட காணாமப் போன அக்கா புள்ள அர்ச்சனாவையும் தேடி, துப்பித் துலக்குவாரு. 

ஒரு மாதிரியா டயர்டாகி, ஒரு எடத்துல ஓரமா உக்காந்திருக்கறப்ப, என்ன சார், என்ன ஆச்சுன்னு ஒரு சைடு ரோல் கேரக்ட்டர் கேக்க, மந்தகாசமா சிரிச்சு, ரொம்ப தம்மடிச்சிட்டேன் போல, இனிமே, கம்மி பண்ணனும்னு சோசியல் அவேர்னஸ் கிரியேட் பண்ணிட்டு, அப்புறம் அந்த மந்தகாசத்தைக் கண்டினியூ பண்ணுவாரு. ஆனா, சும்மா சொல்லனும்னெல்லாம் இத நான் சொல்லல. சுதீப் ரொம்பவே சார்மிங்கா தான் இருக்காரு படம் முழுக்கவே. நல்ல ஹைட் வேற. யாரையாவது துணி துவைக்கிற மாதிரி தூக்கிப் போட்டு துவைச்சாலும், அது நம்புற மாதிரிதான் இருக்கும். ஆனா ரெஸ்ட்லிங்ல கூட யாரும் அப்டியெல்லாம் தூக்கிப் போட்டு, பந்தாடிருக்க மாட்டாங்க. அது ரியாலிட்டி சோ. வேற டிபார்ட்மெண்ட்.

மொத்தமா படம் நல்லாருக்கு. உங்களுக்கு மேக்ஸ் பிடிச்சிருந்தா இந்த மார்க்கையும் பிடிக்கும். அடுத்த வருச தவணையா வரப்போற இந்தக் காம்பினேசன்ல என்ன டைட்டில் வப்பாங்கன்னு எதாவது கெஸ் பண்ணா, அத கமெண்ட்ல சொல்லுங்க. மார்வெல் யுனிவர்ஸ் ஸ்டோரிக்கு மாதிரி இதுக்கும் ஸ்பெக்குலேட் பண்ணுவோம். அது படத்த விட செமயா டைம் பாஸாகும். 

அடுத்த பதிவுல சந்திக்கலாம்!

Bou Buttu Bhuta - Goat thief

Bou Buttu Bhuta

is a Odiya horror film. Bou means mother, Buttu is a name, and Bhuta means ghost. I can’t really mention the actors because I don’t know any of them. So let’s directly go into the movie.

These three names are introduced as separate character introduction chapters, all interlinked with each other. This is actually a smart move. It doesn’t let us feel like we are watching a movie in a different language. Instead, it keeps our focus fully inside the story. In the first chapter, Bou, we clearly understand who Ratnamala is, what kind of person she is, and how far she is willing to go. Only after giving us that clarity does the Bou chapter end. Then the next chapter continues directly from that scene. But there is a small chance of confusion here. We might think Bou is the title of the film. I definitely had that thought. But when the second chapter title appears, we understand, Oh, these are episode titles. Finally, the third episode’s ending and title are revealed together in an interval-like moment.

For me, Bou felt exactly like the Pidaari character from my novel Pidaari. Buttu felt like Aadhi. This shocked me a lot. Even though the story and setting are totally different, the core of these two characters felt the same. Because of that, this movie became a very new experience for me. It gave me a strange pride too, that someone else somewhere thought in a similar way, and maybe my writing was actually worth something! Okay, enough self praise. Let’s go back to the story.

Ratnamala is Buttu’s mother, the Bou. She is a ghost exorcist. There are some disagreements between her and her son. Because of that, we start feeling irritated with Buttu. This irritation comes only in the mother son scenes. When Buttu roams around the village alone, that irritation disappears. The filmmakers have clearly put effort into designing these scenes carefully. Even though Ratnamala is a mother character, the entire story rests on her shoulders. No matter who is shown as hero or heroine, Ratnamala is the real hero and heroine of this film. That’s why we automatically watch her with a sense of respect. Buttu, on the other hand, doesn’t care about his mother or his family situation. He just wanders around carelessly. But that attitude lasts only up to a point. After that, everything shifts to a completely different level.

Ratnamala is shown in two phases, young age and old age. My biggest doubt was: how are both versions so perfectly similar? It was really shocking. Did they use heavy makeup for the older version like Indian movie’s Suganya's look, or did they cast a real mother and daughter? Either way, it was surprising. There is also another young female character in the movie. But she remains only as a young character till the end. At some point, it even made me wonder if she was Ratnamala’s school time version. I don’t know if only I felt this way or others too.

Buttu, meanwhile, mostly acts using just different eye movements and expressions. It made me wonder whether this level of acting was done only because the story required it, or if this is how he generally performs. To understand that, I feel like I need to watch his other movies. But overall, it really made me want to say, Please act a little more, boss. Everyone else the heroine, the friend, the villain, the side villain all of them perform really well. So why only you? Especially that thin bodied woman who bites her tongue and spits, even though she appears only for a few seconds, her aggression is so powerful. There is also a romantic couple who deliver a very strong performance.

Even though this is a horror movie, after finishing it, we don’t really feel like we watched a horror film. While watching, we do feel fear, surprise, and shock. But once it’s over, nothing strongly stays in our mind. The main reason for that is Buttu’s lethargic, this is enough for this kind of performance. Apart from that, the movie is actually good. The songs and dances give a strong feeling like watching a Tamil movie dubbed into Odiya. Even the dance choreography made me think of Raju Sundaram.

You can watch it once. It’s okay. Give it a try. See you in the next post!

Bou Buttu Bhuta - ஆட்டுக் களவாணி

Bou Buttu Bhuta

அப்டின்னு ஒரு ஒடியா மொழி பேய்ப்படம். பவ்ன்னா அம்மா, புட்டுங்கறது பேரு. பூதான்னா பேய். நடிகர்கள்னு இதுல யாரையும் குறிப்பிட்டு சொல்ல முடியாது. ஏன்னா எனக்கு யாரையும் தெரியாதுங்கறதால நேரடியா படத்துக்குள்ள போயிடலாம் வாங்க.

மேற்கூறிய இந்த மூனு பெயர்களும், கதாபாத்திர அறிமுக அத்தியாயங்களா ஒன்னுக்கொன்னு இண்டர்லின்க் வச்சு நமக்கு அறிமுகப்படுத்தப் படுது. இது உண்மையிலேயே நமக்கு வேற மொழிப் படத்தைத்தான் பார்த்துகிட்டிருக்கோம்ங்கற ஃபீலிங்கை வர விடாம, கதைக்குள்ள மட்டும் நம்மள ஃபோகஸ் பண்ண வைக்குது. அப்டி மொதல்ல காட்டப்பட்ற பவ் அத்தியாயத்துல ரத்னமாலாங்கறது யாரு, அவங்க எப்டிப்பட்டவங்க, அவங்க எந்த எல்லை வரைக்கும் போகக் கூடியவங்க அப்டின்னு நமக்குத் தெளிவு கிடைச்சதுக்கப்புறம் பவ் அத்தியாயம், தலைப்போட முடியுது. அதுக்கப்புறம் அந்தக் காட்சியோட தொடர்ச்சியா, அடுத்த அத்தியாயம். ஆனா இது மிஸ்கம்யூனிகேட்டாகவும் வாய்ப்பிருக்குதான். அதாவது பவ் தான் படத்தோட டைட்டில்னு நினைக்க வாய்ப்பிருக்கு. அந்த எண்ணம் கண்டிப்பா வந்தது. ஆனா அது ரெண்டாவது அத்தியாயத்தோட தலைப்பு வந்ததும், ஓ, இது எபிசோட் டைட்டிலான்னு நமக்கு ஒரு தெளிவு கெடச்சதுக்கப்புறம், அடுத்த மூனாவது எபிசோட் முடிவும், தலைப்பும் ஒன்னா இண்டர்வெல்ல ரிவீல் செய்யப்படுது.

பவ் தான் நான் எழுதின பிடாரி நாவல்ல வர்ற பிடாரி. புட்டு தான் ஆதி. இதுவே எனக்கு மிகப்பெரிய ஒரு ஆச்சரியத்தைக் கொடுத்தது. கதையும், களமும் மொத்தமும் வேறன்னாலும், நான் மேல சொன்னது மாதிரிதான் அவங்க ரெண்டு பேரும். அதனாலேயே எனக்கு இந்தப் படம் ஒரு புது அனுபவத்தைக் கொடுத்தது. நம்மள மாதிரியே இன்னொருத்தரும் யோசிச்சிருக்காங்கன்னும், நாம அந்தளவுக்கு வொர்த்தா தான் எழுதிட்டிருக்கோம்ங்கற ஒரு கர்வமும் வந்தது! சரி, தற்பெருமை போதும், கதைக்குள்ள போவோம்.

ரத்னமாலா தான் புட்டுவோட அம்மா. அதாவது பவ். அவங்க ஒரு பேயோட்டி. அவங்க மகனுக்கும் அவங்களுக்கும் இடையே ஒரு சில கருத்து வேறுபாடுகள் இருக்குது. அது நமக்கு புட்டு மேல ஒரு எரிச்சலை உருவாக்குது. இது எல்லாமே அம்மா மகன் காட்சிகள்ல மட்டும்தான். அதுவே புட்டு தனியா ஊருக்குள்ள வெளியே உலாவும் போது, புட்டு மேல நமக்கு வர்றதில்ல. அதுக்காக கொஞ்சம் மெனக்கெட்டு காட்சிகளை வடிவமைச்சது நல்ல விசயம். ரத்னமாலா ஒரு பேயோட்டி, அம்மா கேரக்ட்டரா இருந்தாலும், மொத்தக் கதையும் அவங்க ஷோல்டர்ல தான். என்னதான் கதையில ஹீரோ அண்ட் ஹீரோயின்னு இருந்தாலும், இந்த மொத்தக் கதைக்கும் ரத்னமாலாதான் ஹீரோ அண்ட் ஹீரோயின். அதனாலயே அவங்க மேல ஒரு மரியாதை கலந்தபடிதான் நாம பாக்க முடியுது. புட்டுவுக்கு அம்மாவைப் பத்தியோ, வீட்டு நிலை பத்தியோ எந்த அக்கறையும் இல்லாம விட்டேத்தியாதான் சுத்திட்டிருக்கான். ஆனா அதெல்லாம் ஆணி புடுங்கற வரைக்கும்தான். அதுக்கப்புறம் மொத்தமும் இன்னொரு தளத்துக்கு மாறிடுது. 

ரத்னமாலா இளம் வயது, முதிர் வயதுன்னு ரெண்டு பேரைக் காட்றாங்க. எனக்கு என்ன டவுட்டுன்னா, அதெப்டி இவ்ளோ அக்யூரட்டா ரெண்டு பேரும் ஒரே மாதிரி இருக்காங்கன்னுதான். ஒருவேள இந்தியன் சுகன்யா கெட்டப் மாதிரி வயசான கேரக்ட்டருக்கு மேக்கப் போட்டாங்களா இல்ல, அம்மா பொண்ணையே நடிக்க வச்சிருக்காங்களான்னு செம ஷாக்கிங் சர்ப்ரைசா இருந்தது. இன்னொரு இளம் கேரக்ட்டரும் படத்துல இருக்கு. ஆனா அது கடைசி வரைக்கும் இளம் கேரக்ட்டர் மட்டும்தான். அவங்க ஒருவேளை ரத்னமாலாவோட ஸ்கூல்டைம் கேரக்ட்டரான்னு கூட நினைக்க வச்சதென்னமோ உண்மைதான். எனக்கு மட்டுந்தான் இப்டியெல்லாம் தோனுதா இல்ல எல்லாருக்குமான்னு தான் கேக்கத் தோனுது.

அப்புறம் புட்டு பல வேரியேசன்ல நிறைய வெரைட்டியான கண்ணசைவுகளால மட்டுமே நடிச்சிட்டுப் போயிருக்காரு. இதெல்லாம் கதையோட மீட்டருக்குள்ள மட்டும் தேவையான அளவுக்கு நடிச்சதா, இல்ல பொதுவாவே இவர் இப்டித்தானான்னு தெரிஞ்சிக்க, இவர் நடிச்ச மற்ற படங்களைப் பார்க்கனும் போல. ஆனா ஆக மொத்தத்துல கொஞ்சம் நடிங்க பாஸ் தான் சொல்ல வைக்குது. ஹீரோயினா, ஃப்ரெண்டா, வில்லனா, சைடு வில்லனா நடிச்சவங்க எல்லாரும் அவ்ளோ பர்ஃபார்ம் பண்றாங்க, உங்களுக்கு மட்டும் என்ன பாஸ்? அதுவும் அந்த நாக்கைக் கடிச்சுத் துப்புற ஒத்தநாடி சரீர லேடியெல்லாம் சில நொடிதான்னாலும், அப்டி ஒரு அக்ரஸிவ்னஸ் அவங்க நடிப்புல. இன்னொரு காதல் ஜோடியும் செம பர்ஃபாமென்ஸ். 

இது ஒரு பேய்ப்படம்ன்னாலும் கூட, படம் பார்த்து முடிச்சதுக்கப்புறம், நமக்கு பேய்ப்படம் பார்த்த மாதிரி எந்த ஃபீலும் இருக்காது. இத்தனைக்கும் படத்தைப் பார்க்கறப்ப பயந்திருப்போம், ஆச்சரியப் பட்டிருப்போம், அசந்திருப்போம். ஆனா படம் பார்த்த பின்னாடி எதுவும் பெருசா மனசுல நிக்காது. காரணம் புட்டுவோட லெத்தார்ஜிக் லெப்ட் ஹாண்டில் பர்ஃபாமென்ஸ் தான். மத்தபடி படம் நல்லாத்தான் இருக்கு. பாட்டு டான்ஸ் எல்லாமே தமிழ்ப் படத்தைத் தான் ஒடியா மொழியில டப் பண்ணிப் பார்த்துகிட்டிருக்கோமான்னு ஒரு ஃபீல் கொடுத்தது. டான்ஸ் கொரியோகிராஃபி கூட ராஜு சுந்தரமோன்னெல்லாம் நினைக்க வச்சது. 

ஒருவாட்டி பார்க்கலாம். ஓகேதான். பாருங்க. அப்றம் அடுத்த பதிவுல சந்திக்கலாம்!

Salute - Stay forever

Salute

This post is about a Malayalam movie called Salute, released in 2022. If you’re thinking, “This fellow has no other work,” you can take a U-turn right now and continue your life peacefully. But if you believe I might say something meaningful, you can keep reading. Because ever since this movie released on OTT, every time I watch it, I end up watching it at least three times over the next few days before moving on to another film. That’s how much something this movie has in it. I started wondering what exactly that something was, and after watching it three times again this time, I’m writing this post. Let’s get into the film.

The very first frame shows Arjun Karunakaran driving on a national highway. From there, the story begins with him asking for old files from a police station where he earlier worked as an SI. One murder case and another case of drunk driving and negligence. At first, it all feels very ordinary, almost insignificant. But slowly, beneath that surface, layers start opening up work pressure, political pressure, negligence of duty, betrayal, lies, ego. All of this is revealed not through loud dialogues, but through body language and reactions of even side characters. Interestingly, the murders themselves are never shown. We’re only made to feel that something terrible happened.The real killer is never caught. Instead, due to our convenience and laziness, an innocent man is framed and sacrificed. That guilt becomes the force that keeps driving Arjun throughout the story. It pushes him into a two-year long leave, running far away, even to North India from that town and that state.

But Arjun has to return. Only then can the story move forward. His niece’s wedding and his affection for her become the entry point. But the real reason is that he can’t face his brother anymore. His brother Ajith’s dominance was the main reason Arjun committed that professional crime in the murder case. If he just wanted to escape, a leave letter from the station would’ve been enough. Why leave the entire state? Because Ajith was the real mastermind behind it all. What we must understand here is not the murder itself, or even the brutality behind it. But the public protests demanding closure, and the political pressure behind them. And all this during election time. If ruling party failed, that's the fears of losing power, status, and control. That basic fear pushes the police to commit an unforgivable act as framing an innocent auto driver as the murderer, without even guilt, in the name of “work ethics.” Arjun too was part of this machinery. But that guilt teaches him something fundamental. Thousands of criminals may escape, but even one innocent person should never be punished. That’s the soul of this story.

Now, the first reason I kept rewatching this film, there’s a man described as fair skinned, between 35 and 40, taller than six feet, with a long stitched scar on his left hand. This. This exact detail. Every time I finished the movie, I’d tell myself, “Okay, one more time, let’s see who they showed.” Second watch, full movie again, hunting for that man from the first frame itself. Sometimes rewinding scenes, sometimes pausing background shots. Always failing. But this time… I think I spotted someone. We’ll talk about that later.

Even more important is the villain of this film. Without doubt, it’s Ajith. A perfectly measured, ready-made character tailored for Manoj K. Jayan. But even more important is the man who actually committed the murders. They never show his face. They didn't told in fact. Just end cards are rolling without conveyed. Then how is he the villain? Fair question. But he is the villain. Because the most dangerous criminals are often the ones who never reveal their face or name. The entire chase, the blindfolded games between him and Arjun, all exist because of him. Another important point, people like that villain guys are made because society trusts superstition more than science. And people like Arjun are made because officials treat negligence as bravery and cleverness, without guilt. That’s what I understood from this film. Beyond that, it’s a brilliant unsolved crime mystery. Everything unfolds only when Arjun discovers it, the audience learns alongside him. The murders aren’t shown. The criminal isn’t shown. And there’s a solid, deliberate reason behind both decisions.

Many movies are enjoyable. But only a few stay with you forever. Salute is one of those films for me.

Now… who is that killer? They show someone. He’s tall. But there’s no scar shown. No clear age frame either. So we could ignore it. But then, why randomly show him entering the police station? Why make Arjun tell him to leave? What was the point of that scene? 

Salute - காலத்துக்கும் புடிச்ச படம்

சல்யூட்

அப்டின்னு ஒரு 2022ல வந்த மலையாளப் படத்தைப் பத்திதான் இந்தப் பதிவு. இவனுக்கு வேற வேலையில்லன்னு நினைச்சா, இப்டியே யூடர்ன் போட்டு உங்க வேலையைத் தொடரலாம். ஏதாவது சொல்லிக்கிற மாதிரி எழுதிருப்பான்னு நம்பறவங்க தொடர்ந்து வாசிக்கலாம். ஏன்னா இந்தப் படம் ஓடிடில ரிலீஸான நாள்ல இருந்து, இப்ப வரைக்கும்ஒருப்ப இதை பார்த்தாலும் அடுத்தடுத்த நாட்கள்ல கொறஞ்சது மூனு வாட்டியாவது பாத்துட்டுதான், அடுத்த படங்களுக்கே போறேன். அந்தளவுக்கு இந்தப் படத்துல என்னமோ இருக்குன்னு நெனச்சுப் பாக்க ஆரம்பிச்சு, இந்த முறையும் மூனுவாட்டி பாத்த கையோட எழுதற பதிவுதான் இது. வாங்க படத்துக்குள்ள போலாம்.

படம் ஆரம்பிக்கிற மொத ஃப்ரேமே தேசிய நெடுஞ்சாலையில கார்ல அர்ஜுன் கருணாகரன் கார்ல போற மாதிரிதான். தான் இதுக்கு முன்னாடி எஸ்.ஐயா வேலை பாத்த ஸ்டேசன்ல, ஒரு கொலை கேஸையும், இன்னொரு டிரங்க் அண்ட் நெக்லிஜன்ஸ் கேஸையும் விசாரிச்சு சேகரிச்ச ஃபைல்ஸ் வேணும்னு கேக்கறதுல இருந்துதான் கதையே ஆரம்பிக்கிது. ஆரம்பத்துல அது ரொம்ப சாதாரணமா கடந்து போற விசயமாத்தான் காட்டப்படுது. ஆனா அதுக்குப் பின்னாடி உள்ள, வொர்க் பிரஷர், பொலிட்டிக்கல் பிரஷர், கடமை தவறுதல், துரோகம், பொய்கள், ஈகோன்னு பல விசயங்கள், நமக்கு இந்தக் காட்சிகள்ல துணை நடிகர்களா நடிச்சிருக்கறவங்களோட உடல்மொழி மற்றும் ரியாக்சன் மூலமா நமக்கு புரிய வைக்கப்பட்டுகிட்டே காட்சிகள் நகருது. இத்தனைக்கும் அந்தக் கொலைகள காட்சி வழியா நமக்கு காட்டாம, அப்டி ஒன்னு நடந்திருக்குன்னு நமக்கு மனசுல பதிய வச்சிடறாங்க. உண்மையான கொலையாளி பிடிபடல. நம்ம தேவைக்கும், மெத்தனத்துக்கும் ஒரு அப்பாவிய குற்றவாளியாக்கி பலிகடாவாக்கிட்டோம்ங்கற ஒரு குற்ற உணர்ச்சி தான் மொத்தக் கதையிலயும் அர்ஜுனை இயக்கிகிட்டே இருக்கு. அது எப்டின்னா ரெண்டு வருசம் லாங் லீவ்ல அந்த ஊர், அந்த ஸ்டேட் எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு தூரமா நார்த் இண்டியா வரைக்கும் ஓட வச்சிடுது. 

திரும்பவும் அர்ஜுன் கதைக்குள்ள வந்தாகனும். அப்பத்தான் கதை நகரும். அதுக்கு ஒரு அண்ணன் பொண்ணு கல்யாணமும் அவ மேல உள்ள பாசமும் ஒரு காரணமா அமைச்சது ஒரு நல்ல ரீசன். ஏன்னா அண்ணனைத் திரும்ப சந்திக்க முடியாதுங்கறதுதான் முக்கியக் காரணம். தன்னோட அண்ணன் அர்ஜுன் கருணாகரனோட டாமினேசன் தான் அந்தக் கொலை கேஸ்ல அப்டி ஒரு குற்றத்தை செய்ய வச்சதே. அப்ப அந்தக் கேஸ்ல இருந்து ஓடனும்ன்னா ஸ்டேசன்ல எழுதிக் குடுத்த லீவ் லெட்டரே போதுமே. ஏன் ஸ்டேட்டை விட்டே ஓடனும்ங்கறதுக்கு ஒரு உறுதியான காரணம். அண்ணன் அஜித் தான் இதுக்கு சூத்திரதாரியே. நமக்கு இதுல முக்கியமா புரிய வேண்டியது, அந்தக் கொலைக் குற்றமும், அந்தக் கொடூர வலியுடன் கூடிய காட்சிகளல்ல. அந்த கேஸை முடிச்சாகனும்னு ஊர் மக்கள் செஞ்ச ஆர்பாட்டமும், அரசியல்வாதிகளோட பிரஷ்சரும் தான். அதுவும் தேர்தல் சமயம். இந்த நேரத்துல ஆளும் கட்சி போய் வேற கட்சி வந்துட்டா தங்களோட வேலையும், மரியாதையும் போயிடும்ங்கற அடிப்படை பயம். அதனால அப்டி ஒரு தப்பை, வொர்க் எதிக்ஸ்ங்கற பேர்ல, குற்ற உணர்ச்சியே இல்லாம, ஒரு அப்பாவி ஆட்டோக்காரனை கொலையாளியா போலிஸே ஃப்ரேம் பண்ணுற கொடூரத்தை செய்ய வைக்குது. இதுல கூடவே இருந்து ஒரு அம்பா செயல்பட்டவன்தான் இந்த அர்ஜுன் கருணாகரன்னாலும், அந்தக் குற்ற உணர்ச்சி அவனுக்கு ஒர் முக்கியமான விசயத்தைப் புரிய வைக்குது. அது என்னன்னா, ஆயிரம் குற்றவாளிகள் பிடிபடாமக் கூட இருக்கலாம். ஆனா ஒரு நிரபராதி தண்டிக்கப்படக் கூடாது. இதுதான் இந்தக் கதையோட அடிநாதமே!

எனக்கு இந்தப் படத்தை பலமுறை பாக்க வச்சதுக்கான முதல் காரணம், நல்லா வெள்ளையா கலரா இருப்பான், ஒரு முப்பத்தஞ்சுல இருந்து நாப்பதுக்குள்ள இருப்பான்,  ஆறடிக்கு மேல இருப்பான், இன்னும் சொல்லனும்ன்னா இடது கையில ஒரு நீளமான வெட்டுக்காயத் தையலோட வடு இருக்கும். இது, இது, இதுதான் அந்த முதல் காரணம், ஒவ்வொருவாட்டி படத்தைப் பாத்து முடிச்சதும், "சரி இன்னொரு வாட்டி பாப்போம், அப்டி யாரைக் காட்டிருக்கானுகன்னு" அப்டின்னுதான். அப்டி ரெண்டாவது முறையும் படத்தை முதல் ஃப்ரேம்ல இருந்து, அந்த அடையாளமுள்ள ஆளைத் தேடித் தேடி, சில சமயங்கள்ல பல காட்சிகள, பின்னாடி மறுபடியும் ஓட்டி பாத்து தொடர்ந்து தோல்வியில முடிஞ்ச கதைதான் எனக்கு. ஆனாலும் இந்த முறை ஒருத்தனைக் கண்டுபுடிச்சேன். அதைப் பத்தி அப்புறம் பேசலாம்.

அதைவிட முக்கியமா இந்தப் படத்துல வர்ற வில்லன். அது சர்வ நிச்சயமா நாம அஜித் தான். அது சரியான ஒரு பாத்திர வடிவமைப்பு. அளவெடுத்து செஞ்ச மாதிரி ரெடிமேட் கேரக்ட்டர் மனோஜ் கே ஜெயனுக்கு. அதைவிட முக்கியமா தெரிஞ்சிக்க வேண்டிய ஒரு ஆள்ன்னா அந்தக் கொலைகளைச் செஞ்சவன்தான். அவனைத்தான் கடைசிவரைக்கும் யார்ன்னே காட்டாம செத்துட்டான்னு எண்டு கார்ட் போட்டுட்டானுகளே அப்றம் எப்டி அவன் ஒரு வில்லன்? சரிதான். ஆனாலும் அவன்தான் வில்லன். எத்தனையோ மோசடிகள் கொலைகள்னு தன் முகத்தையோ, பெயரையோ வெளிக்காட்டிக்காத நபர்தான் வில்லன். அவனுக்கும் அர்ஜுனுக்கும் நடுவுல நடக்குற அந்த தேடுதலுக்கும், அந்தக் கண்ணாமூச்சி ஆட்டத்துக்கும் காரணமே அவன் தான். இன்னொரு முக்கியமான விசயம், இந்த மாதிரி ஆட்கள் உருவாகக் காரணம், அறிவியலை நம்பாம மூடநம்பிக்கைய நம்புறவங்க. அதே மாதிரி அர்ஜுன்கள் உருவாகக் காரணம், கடமை தவறுறதை கெத்து, புத்திசாலித்தனம்னு குற்ற உணர்ச்சியே இல்லாம பண்ற அதிகாரிகள்தான். 

இதுதான் இந்தப் படத்துல நான் புரிஞ்சுகிட்ட விசயம். மத்தபடி இந்தப் படம் ஒரு அருமையான அன்சால்வ்டு கிரைம் மிஸ்டரி. எல்லாக் காட்சிகளும் அர்ஜுனுக்கு தெரிய வர்றப்பதான் ஆடியன்சான நமக்கும் தெரியவரும். அதாவது, அர்ஜுனோட பாய்ண்ட் ஆஃப் வியூலதான் மொத்தக் கதையும் நகரும். அந்தக் கொலைகளோ, மோசடிகளோ காட்சிகளா காட்டப்படாததுக்கும், அதைச் செஞ்ச ஆளை யார்ன்னே காட்டாம விட்டதுக்குமான செமயான உறுதியான காரணம். 

பல படங்களைப் பாத்தா பிடிக்கும். ஆனா ஒரு சில படங்களை மட்டும்தான் காலத்துக்கும் பிடிக்கும். அப்டி எனக்குப் பிடிச்ச ஒரு படம்தான் இந்த சல்யூட்!

அந்தக் கொலையாளி யார்? அப்டி ஒருத்தனைக் காட்றாங்க. ஆனா அவனுக்கு ஆறடி இருக்கும். ஆனா கையில வடு இருக்கற மாதிரியோ, வயசைச் சொல்ற மாதிரியான ஃப்ரேம் டைமிங்கோ இல்லாததனால அதை அப்டியே விட்றலாம்னாலும், எதுக்கு சம்பந்தமே இல்லாம அவன் ஸ்டேசனுக்கு அவன் வர்றதா காட்டனும், அவனை அர்ஜுன் போயிடுன்னு சொல்லனும்?

Regai - A random non linear

Regai

 
is a crime-thriller web series. When it comes to actors, honestly, the only face I recognised was Vinodhini, who played a police officer in Varuthapadatha Valibar Sangam. Everyone else? No idea. I haven’t even Googled them yet. So let’s just call them Inspector Vetri, Lady Constable Sandhya, and “many others”. To be fair, I think Vetri and Sandhya are TV serial actors. The only clearly familiar name is Rajesh Kumar, because the title itself says “Regai – based on a Rajesh Kumar novel”. That’s it. And actually, when we read novels, we don’t imagine specific actors for each character, right? So I decided to watch this web series the same way, without overthinking who’s who. Now, about how I watched it.

The story is completely linear. But I realised only after finishing the first episode that it was actually the second episode. At that point, I was already curious about what happens next. Still, thinking “okay, maybe I missed something important”, I knowingly went back and watched the real first episode after watching the second one. Yes. I know. Don’t get angry. Don’t scold me. By the time the second episode ended, my curiosity was already high. But after watching the actual first episode, I had this feeling like, “Ohhh… so there was this much going on!” Please note This stunt was performed by an expert. Don’t try this at home. I promise, I’ll be the first and last person to watch a linear web series in random order. Sorry for repeating this whole thing again and again. Forgive me.
Some stories immediately make you feel like, “Okay, I know where this is going.” That didn’t happen here. First reason: this doesn’t really feel like a typical web series. Second reason: the colour grading. It’s very plain. Honestly, even wedding videos have better colour grading these days. Even our phone videos have filters. Here, it feels like they didn’t bother much. It doesn’t look rich. But strangely, that didn’t become a big problem. As you keep watching, you kind of get used to it.

Now, I kept saying “story, story” but didn’t actually tell the story. So here it is. Four young men, all struggling badly in life, die, supposedly by suicide. The police investigate and find out that it’s not suicide, but murder. They even figure out how it was done through smart investigation. These four people don’t seem connected at all. Some are married, some are bachelors. At first, we think the link might be a TASMAC bar, but that scene just passes by. Nothing really happens there. The real action happens at the place where everything finally comes together. Yes, there’s also a love angle between the Inspector and the Lady Constable at the police station. But I’m not telling that. I said I’m not telling it. I’m not telling it.

The remaining episodes mainly answer the question: why did all this happen? Simply put, if they had edited it tightly, this could have been a solid crime-thriller movie. The whodunit aspect is strong. But instead of ending with a cheap “The killer will return in Season 2” type of cliff hanger, they end it in a way that makes you sit there with your mouth open. That was actually impressive. Still, since this is ISD, not a local call, the villain in Season 2 will definitely be someone they haven’t even shown yet.

They chase one guy, catch him, and just when they’re about to officially catch him, he series ends. Twist. The biggest twist? You’ll feel like saying, “Hey… are you the driver, huh?” Okay okay, don’t get angry. Is it worth watching? I won’t loudly recommend it. But yes, you can watch it. Also, I might be the last person on earth to write about this series. It was released on Zee5, and everyone already watched it and wrote reviews long back. But that’s okay. Maybe future generations will read this, then watch it, and appreciate it. Who knows? Isn’t this our duty? Duty is important. After all, I am a duty-conscious blogger, no? 😌

ரேகை - ரேண்டமா ஒரு நான் லினியர்

ரேகை

அப்டின்னு ஒரு கிரைம் திரில்லர் வெப்சீரிஸ். நடிகர்கள்னு பாத்தா, எனக்குத் தெரிஞ்சு வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம் படத்துல போலிஸா நடிச்ச விநோதினி மட்டுந்தான். மத்தவங்கெல்லாம் யாரு என்னன்னு நான் இப்ப வரைக்கும் கூகுள் கூட பண்ணல. அதனால, வெற்றின்னு ஒரு இன்ஸ்பெக்டர், சந்தியான்னு ஒரு லேடி கான்ஸ்டபிள், அப்றம் மற்றும் பலர்னு தான் சொல்லிக்கனும். சத்தியமா யாரு என்னன்னு ஒரு ஐடியாவும் இல்ல. இதுல மேற்கூறிய வெற்றி சந்தியா கூட டிவி சீரியல் ஆக்டர்ஸ்ன்னு நெனைக்கிறேன். மத்தபடி டைட்டில்லயே ராஜேஷ்குமார் நாவலைத் தழுவிய ரேகைன்னு தான் டைட்டில் கார்டே. அவர் மட்டும்தான் தெரிஞ்சவர். ஆக மொத்தத்துல நாவல படிக்கிறப்ப நாம அந்தக் கேரக்டர்ல இவர், இந்த கேரக்டர்ல அவர்னெல்லாம் நெனச்சுகிட்டு படிக்க மாட்டோம்ல, அப்டியே இந்த வெப்சீரிஸையும் எப்டி இருக்குன்னு பாக்கலாம் வாங்க.

கதைப்படி மொத்தமும் நான் லினியர்தான். ஆனா, நான் மொத எபிசோட் பாத்து முடிச்சப்புறந்தான் கண்டுபுடிச்சேன் அது ரெண்டாவது எபிசோட்னு. அப்பவே எனக்கு அதுக்கடுத்த எபிசோடைப் பாக்கனும்னு தான் ஆர்வமா இருந்தது. சரி பரவால்ல அப்டி எதையாவது மிஸ் பண்ணித் தொலைக்கப் போறோம்னு வம்படியா தான் மொத எபிசோடை, மொத எபிசோட்னு தெரிஞ்சே, மொதவாட்டி, மொத எபிசோடைப் பாத்தேன். சரி புரியுது. கடுப்பாகாதிங்க. திட்டாதிங்க. நான் முன்னாடி பாத்த ரெண்டாவது எபிசோட் முடிஞ்சப்பவே எனக்கு அடுத்தது என்னன்னு தெரிஞ்சிக்கனும்ங்கற ஆர்வம்தான் அதிகப்படியா இருந்தது. அதே மாதிரி முறைப்படி அதுக்கு முன்னாடி எபிசோடைப் பாத்ததும் எனக்கு அடடே இவ்வளவு விசயம் இருக்கான்னு ஒரு ஃபீல் கெடச்சது. திஸ் ஸ்டண்ட் இஸ் பர்ஃபார்ம்ட் பை எக்ஸ்பர்ட்ஸ். ப்ளீஸ் டோண்ட் ட்ரை திஸ் அட் ஹோம். ஆமா, நானே முதலும் கடைசியுமா இருந்துட்டுப் போறேன். நான் லினியர் கதையுள்ள ஒரு வெப்சீரிஸ ரேண்டமா பாத்தேங்கறதத்தான் சுத்தி சுத்தி எழுதிருக்கேன். மன்னிச்சிருங்க.

சில கதைகள பாக்கும் போது, இது இப்டித்தான் இருக்கும்னு ஆல்ரெடி நமக்குள்ள ஒரு ஃபீல் வரும் இல்லையா, அந்த மாதிரி எந்த ஒரு முடிவுக்கும் வர முடியல. ஏன்னா முதல் காரணம், இது வெப்சீரிஸ் மாதிரியே இல்லாதது. அடுத்து இதோட கலர் கிரேடிங். ரொம்ப சாதாரணமா இருந்தது. மேரேஜ் வீடியோல கூட கொஞ்சம் கலர் கிரேடிங் பண்ணுவாங்க. நாம எடுக்கற வீடியோக்களுக்குக் கூட இப்பெல்லாம் பல ஃபில்டர்கள போட்டுத் தாக்குறோம். இதுல அப்டி எதும் பண்ணல போல. ரிச் லுக் இல்ல. அப்றம் அது ஒது பெரிய குறையா தெரியல. பாக்கப் பாக்க அதுவே பழகிருச்.

கதைப்படின்னு சொல்லிட்டு கதையப் பத்தி சொல்லவே இல்ல. சரி. இப்ப கதைப்படின்னு சொல்லிட்டு கதைப்படி... லைஃப்ல ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டுகிட்டிருக்கற நாலு இளைஞர்கள் தற்கொலை. போலிஸ் விசாரணை. அது தற்கொலையல்ல கொலைன்னு தெரிய வருகிறது. அப்புறம், அது எப்டின்னு கூட தெரிஞ்சிக்கிறாங்க பேசிக்கலான விசாரணைய வச்சு. நாலு பேரும் ஒருத்தருக்கொருத்தர் தொடர்பில்லாதவங்க. இதுல சிலர் கல்யாணமானவங்க. சிலர் பேச்சிலர்ஸ். எல்லாத்தையும் இணைக்கிது ஒரு டாஸ்மாக் பார்னு நெனப்போம். ஆனா அந்த சீன் ஜஸ்ட் லைக் தட்னு நம்மளக் கடந்து போயிடும். இன்ஃபாக்ட் அங்க ஒன்னுமே நடக்கல. ஆனா எல்லாத்தையும் கண்டுபுடிக்கிற எடத்துலதான் எல்லாமே பெருசா நடக்குது. ஆமா, போலிஸ் ஸ்டேசன்ல இன்ஸ்க்கும் லேடி பி.சிக்கும் லவ்ஸு. ஆனா நான் அத சொல்லல. சாரி. சொல்லல சொல்லலன்னு சொல்லிட்டே இருக்கேன். இல்ல நான் அதச் சொல்லல. கண்டுபுடிக்கிற எடம்னு சொன்னது வேற எடம்.

அடுத்தது ஏன் இப்டியெல்லாம்னு ஒரு கேள்விக்கான விடைதான் மூத்த எபிசோடுகளெல்லாம். சிம்பிளா சொன்னா, சரியா நறுக்கிருந்தா சிக்குன்னு ஒரு கிரைம் திரில்லர் படமாவே எடுத்திருக்கலாம். அந்த ஹூடன்னிட் ஆஸ்பெக்ட் அப்டி. ஆனாலும் ஒரு கிளிப்ஹேங்கர் வச்சு, ஹூடன்னிட் வில் ரிட்டர்ன் இன் டூம்ஸ்டேன்னு போடாம நம்மள வாயப் பொளக்கப் போட்டதுதான் அடங்கொன்னியான்னு இருந்தது. எப்டியிருந்தாலும் அது ஐ.எஸ்.டி காலர்தான். லோக்கல் கால் இல்ல. ஆக இதுவரைக்கும் இந்த சீசன்ல காட்டாத ஒருத்தரைத்தான் அடுத்த சீசன்ல வில்லனா காட்டனும்.

ஒருத்தன தொரத்திட்டே போவாங்க. புடிச்சிடுவாங்க. ஆனா அவன புடிக்கறதுக்கு ஜஸ்ட் முன்னாடிதான் முடிச்சிருப்பாங்க. டுஸ்ட்டு. ஆனா இதுல பெரிய ட்விஸ்ட்னு பாத்தா டேய் நீயெல்லாம் டிரைவரான்னு தான் ஃபீலாகும். சரி சரி கோச்சுகாதிங்க. வொர்த்துதான் பாக்கலாம் பாருங்கன்னு சொல்லலாம்தான். ஆனா பாருங்க, இந்த சீரிஸ கடைசியா பாத்ததே நானாத்தான் இருப்பேன். இது வந்து ஜீஃபைல ரிலீஸாகி எல்லாரும் பாத்து எழுதித் தள்ளின வெப்சீரிஸ்தான். பரவால்ல. இதுக்குப் பின்னாடி வர்ற சந்ததிகள், இதப் படிச்சு, அதப் பாத்து சிலாகிப்பாங்கங்கற உணர்ச்சி மிகுதில எழுதிட்டேன். இதெல்லாம் நம்ம கடமையில்லையா! நமக்குக் கடமைதான முக்கியம். நானொரு கடமை தவறாத வலைப்பதிவரில்லையா!

Mask - first prize

Mask

This is one of those films where you honestly don’t know what to even call it.

On paper, the cast looks solid. Kavin, Andrea, Charlie, Ruhani, and a few others. But if you’re talking about who dominates the film, it’s clearly Nelson Dilipkumar. Yes, he’s the one doing the voice-over. Credit where it’s due, the voice-over actually works well. It’s effective, engaging, and probably the best-designed asset in the entire package. So let’s break down how “good” this really is.

The story kicks off with Nelson’s narration, telling us that Velu and Bhoomi are stuck in a life-or-death situation. Velu is apparently a CEO, don’t bother asking of which company. He describes himself as an “ethical hacker,” not exactly as a full-time profession, more like a time-pass, freelance, occasionally organized, occasionally chaotic spy-style operation. On his way somewhere, he casually stops at a roadside stall, orders a bajji, hands his phone to a random nerd, asks him to hack something, and then goes off to take a break until his next scene shows up.

What they present as “smart” is actually just Velu blackmailing his own clients, using their private data against them and extorting money from the very people who hired him. This is shown as clever, stylish, almost aspirational.

On the other side, we have Bhoomi, an absolute disgrace of a character. On the surface, she claims to be rescuing orphaned girl children. In reality, she raises them only to supply them to VIPs. That’s it. That’s the character. How this kind of filth was written as a “story,” narrated to actors, filmed, set to background music, color-graded, released in theatres, and then proudly pushed to OTT platforms honestly, it’s baffling. Seriously… just get lost.

This isn’t to say that every film centered around a morally grey or outright criminal protagonist has this problem. They don’t. This one does. The issue here is the sheer ugliness of the character writing. Writing a villain like this is one thing, that’s fine. You can ignore it and move on. But here’s the real question, is it enough if the hero simply defeats the villain? If someone asks, “Why is he the hero?” the only defense the director has is, “Who asked you to see him as a hero?” That’s not a narrative strategy. That’s an escape clause.

On top of that, there’s the obvious Money Heist hangover. If M. R. Radha were around, he would’ve ripped this apart without mercy.

Then there’s Ruhani, positioned as the heroine. Very popular on Instagram, already acted in a web series where she played a cop. Here, she’s cast as a married woman. Her husband conveniently disappears whenever needed, and she calls Velu over saying, “My husband isn’t home, come, let’s shoot reels.” Velu, of course, behaves like the Mohan from the “Rajaraja Chozhan” song. Very nice. How progressive.

Kavin, at the very least, start selecting stories with some conscience. You’re at a growth stage in your career. Why dilute your trajectory with this kind of unnecessary baggage?

There’s honestly nothing more to say about this. While watching, it felt… okay. But the moment I sat down to write, I genuinely couldn’t bring myself to say anything good. I simply couldn’t write against my conscience. The character designs are that disgusting. Tamil cinema has rarely sunk to this level of moral bankruptcy in character construction. And if there were awards for this... well, who else would they even give it to?

Just get lost.

I honestly tried to pick out at least something positive and make a post out of it. But there has to be something to pick in the first place. :/

Mask - மொத பரிசு

Mask 

அப்டின்னு ஒரு இதுக்கு நா என்ன சொல்றதுன்னே தெரியாத ஒரு படம். நடிகர்கள்னு பாத்தா, கவின், ஆண்ட்ரியா, சார்லி, ருஹானி மற்றும் பலர் நடிச்சிருக்காங்க. ஆனா, அதிகமா பேசறதுன்னு பாத்தா நெல்சன் திலீப்குமார்தான்.  ஆமா வர்தான் வாய்ஸ் ஓவர் கொடுத்திருக்காரு. உண்மையில அது ரொம்ப நல்லாவே இருக்கு. வாங்கு அது எந்தளவுக்கு நல்லாருக்குன்னு பாக்கலாம்.

கதைன்னு பாத்தா, நெல்சன் வாய்ஸ் ஓவர்ல, வேலுவும், பூமியும் உயிர் போறளவுக்கு ஒரு பிரச்சினையில மாட்டிகிட்டிருக்காங்கன்னு ஆரம்பிக்கிது. வேலுதான் சி.இ.ஓ. ஆனா எந்தக் கம்பெனிக்குன்னு கேக்காதிங்க. அது ஒரு செல்ப் எம்ப்ளாய்மெண்டா டைம் பாஸிங்கா இல்லாம, அப்பப்ப ஒரு ஒழுங்கில்லாம ஸ்பை வேல பாக்கற எத்திக்கல் ஹேக்கர்னு அவரே சொல்லிக்குவாரு. ஆனா போற வழியில ஒரு தட்டுக்கடையில பஜ்ஜி சாப்ட்டுக்கிருக்க நெர்டுகிட்டு கொடுத்து ஹேக் பண்ணச் சொல்லிட்டு அவர் அடுத்த சீன் வர்ற வரைக்கும் ரெஸ்ட் எடுக்கப் போயிடுவாரு. உண்மையில தன்கிட்ட வேலை கொடுக்கறவங்களோட அந்தரங்கங்கள வச்சு அவங்களையே ப்ளாக் மெயில் பண்ணி, அவங்ககிட்டயே பணம் புடுங்கற வேலைதான் அவ்ளோ ஸ்மார்ட்டா காட்டிருக்காங்க. அதே போல இந்தப் பக்கம் பூமி ஆதரவற்ற பெண் கொழந்தைங்களக் காப்பாத்துறேன் பேர்வழின்னு, அவங்கள வளத்து வி.ஐ.பிக்களுக்கு சப்ளை பண்ற கெக்கேவலமான ஒரு ஜந்துதான் பூமி. என்ன கருமமோ இதெல்லாம் ஒரு கதையா எழுதி நடிகர்கள் நடிகைகள்கிட்ட சொல்லி படமா எடுத்து பின்னணி இசையமைச்சு, கலர் கிரேடிங் பண்ணி, தியேட்டர்ல ரிலீஸ் பண்ணி, பத்தாதுன்னு ஓடிடிலயும் ரிலீஸ் பண்ணி.... போங்கடா டேய்.

அதுக்காக திருட்டுத்தனம் பண்ற ஹீரோவ மய்யமா வச்சு வர எல்லா படங்கள்லயும் இந்தப் பிரச்சினை இருக்கும்ன்னு சொல்ல முடியாது. இதுல மட்டும்தான் இவ்ளோ கேவலமான பாத்திரப் படைப்புக்கள். எதோ வில்லனுக்கு அப்டி எழுதினது ஓகே தான். தொலையிதுன்னு விடுற பிரச்சினை இல்ல. அதாவது வில்லன். அப்ப ஹீரோ வில்லனை ஜெயிச்சாலே போதுமா? அப்ப ஹீரோன்னு ஒருத்தன் நாம கேட்டோம்ன்னா உன்ன யார்றா அவன் ஹீரோவா பாக்கச் சொன்னான்னுதான் டிஃபண்ட் பண்ண முடியும் டைரக்ட்டரால. இதைத் தவிர வேற எதுவும் பண்ணிக்க முடியாது.

இதுல மணி ஹீஸ்ட் பாதிப்பு வேற. எம். ஆர்.ராதா மட்டும் இருந்திருந்தா பச்ச பச்சயா கேட்ருப்பாரு. இதுல ஹெராயின் மாதிரி ருஹானின்னு ஒரு ஹீரோயின். இன்ஸ்டாகிராம்ல நெம்ப பேமஸ். ஆல்ரெடி ஒரு வெப்சீரிஸ்ல நடிச்சவங்கதான். அதுலயாச்சும் போலிஸா நடிச்சிருந்தாங்க. இதுல அவங்களயும் ராஜராஜ சோழன் மோகனா ஹீரோ மாதிரியே ஆல்ரெடி கல்யாணமானவங்க. ஹஸ்பெண்ட் இல்லாத நேரம் இந்த வேலுவுக்கு கால் பண்ணி, அவர் வீட்ல இல்ல, வா ரீல்ஸ் சூட் பண்ணலாம்ன்னு கூப்டறாங்க. வேலுவும் ராஜராஜ சோழன் பாட்டுல வர்ற மோகன் தான். சோ நய்ஸ் ஆப் யூங்க. 

 கவின் கொஞ்சமாச்சும் மனசாட்சியோட கதைகளை செலக்ட் பண்ணுஙக. நல்ல வளர்ற பருவத்துல தான இருக்கீங்க. எதுக்கு இந்த வேண்டாத வேலை?

இன்னும் இதுல இதுக்கு மேல எழுத ஒன்னுமே இல்ல. பாக்கறப்ப நல்லாத்தான் இருந்தது. எழுத உக்காந்ததும் மனசுல நல்லாருக்குன்னு எழுத சத்தியமா தோனல. உண்மையில மனசாட்சிக்கி விரோதமா எழுத முடியல. அவ்ளோ கேவலமான பாத்திரப்படப்புகள். இதுக்கு முன்னாடி கூட இப்பேர்ப்பட்ட கெக்கேவலமான பாத்திர வடிவமைப்புக்கள தமிழ் சினிமா பாத்ததில்ல. அதுல மொத பரிசு... ஆம் அது வேற குடுப்பாங்களாக்கும்? 

போங்கடா டேய்!

நானும் நல்லத பொறுக்கி எடுத்து போஸ்ட் பண்ணலாம்னுதான் ட்ரை பண்ணேன். அப்டி ஏதாவது இருந்தாத்தான எழுத :/

Eko - Beware of dog owners

Eko is a thriller film. Except for Vineeth and Narain, none of the actors are familiar faces. That said, many Malayalam supporting actors have done their job well. Honestly, instead of calling this film Eko, it would be more appropriate to call it “Beware of Dogs.” Let’s see how the film is.

According to the story, many people are searching for a man named Kuriyachan. Why? To take revenge, to beat him to death, to be precise. He has used countless people for his own selfish gains, and all those who were affected by him are now hunting him down, determined to eliminate him.

One of them is Vineeth. When he appears, it genuinely feels like something big is about to happen in the story. But that expectation is mostly because of our preconceived notions about the casting. Soon after, he disappears as well. Ironically, despite having worked alongside Kuriyachan in Malaysia during wartime, running a dog business, Vineeth turns out to be nothing more than a dummy in this story. In fact, the one who truly understands dogs here is Kuriyachan himself. Vineeth is just a placeholder.

Next comes Narain. He arrives with flair, doing a lot of dramatic things, but in the end, he too turns out to be a dummy. Not as useless as Vineeth, perhaps, he shows some swagger before quietly exiting the story. Both of them interrogate Milathi intensely about Kuriyachan.

Milathi is Kuriyachan’s Malaysian wife. There’s talk that he has many wives, one in each place, but in this film, everything is mostly just talk. Talk, talk, and more talk, endless conversations. Surprisingly, it’s this very talking that keeps the story moving. At one point, I genuinely felt, “Is the movie already about to end?”

Most of Kuriyachan’s past actions are conveyed to us only through dialogue. This technique is something Malayalam cinema frequently relies on, staying within budget while still managing to terrify the audience using just words.

Now, about Milathi. Initially referred to simply as “the Malaysian woman,” the name gradually morphs into Milathi. Interestingly, no one really knows her real name, at least within the film. In fact, two things remain unknown to most characters are Milathi’s real name and Kuriyachan’s whereabouts

The first one is eventually revealed, but it’s not a big deal. The second, Kuriyachan’s location, is what drives the entire story forward. Even when the film ends, it leaves behind a lingering sense of mystery.

The film’s cinematography and background atmosphere are incredibly natural and effective. That alone is one of the film’s biggest strengths.

Another major highlight is the actress who plays Milathi. She is completely new to Indian cinema, a Malaysian model Zhi feii. Watching her portray both a younger Milathi and an older, hardened version (resembling an Indian Suganya-type character) is genuinely commendable. Because of this, and also because of the many Malay dialogues in the film, I strongly recommend watching Eko with subtitles.

Another important character is Beau, the nurse-cum-house-help who takes care of Milathi. This actor actually has the most screen time in the film. After him, the characters with the most screen presence are the dogs around Milathi’s house. That itself tells you what kind of story this is, you’ll understand once you watch it.

The geographical setup of the film reminded me a lot of The Vanishing. The director did not intend to scare us by turning the house into a typical haunted mansion. He could have easily done that, but he didn’t. Instead, he designed a normal-looking house, let a few characters move around in it, and by the end of the film, that same house feels strangely beautiful. That deserves appreciation.
Starting with “Beware of Dogs” and ending with “Beware of Dog Owners,” the film closes on a realistic note. Because that’s the truth. Worse than dogs are the people who raise them. I’m allergic to dogs, and equally allergic to the people who raise them.

Finally, the film delivers a powerful closing punch with a line that

“Sometimes, restriction and protection look exactly the same.”

The entire story revolves around this single idea, and it’s executed brilliantly.

Brilliant story. Brilliant film.

Eko - நாய்கள் (ஓனர்) ஜாக்கிரதை

Eko

அப்டின்னு ஒரு திரில்லர் படம். நடிகர்கள்னு பாத்தா வினீத் அண்ட் நரேனைத் தவிர வேற யாரையும் சுத்தமாத் தெரியாது. மத்தபடி மலையாளத் துணை நடிகர்கள் நிறைய நடிக்கத்தான் செஞ்சிருக்காங்க. உண்மையில இந்தப் படத்தை எகோன்னு சொல்றத விட நாய்கள் ஜாக்கிரதைன்னு தான் சொல்லனும். வாங்க எப்டி இருக்குன்னு பார்க்கலாம்.

கதைப்படி ஒருத்தரை ஆளாளுக்குத் தேடறாங்க. அவர் பேரு குரியச்சன். ஏன் தேடறாங்கன்னா பழி வாங்கத்தான். அதாவது அடிச்சுக் கொல்றதுக்கு. அவ்ளோ பேர்த்த யூஸ் பண்ணியிருக்காரு தன்னோட சுய லாபத்துக்காக. அதனால பாதிப்படைஞ்சவங்க எல்லாரும் அவரைப் போட்டுத் தள்ளியே ஆகணும்னு தேடறாங்க. அதுல ஒருத்தர்தான் வினீத். அவர் வந்ததும், ஆகா கதையில இனி பாருங்க எதோ பெருசா நடக்கப் போகுதுன்னு பாக்க வச்சது என்னமோ உண்மைதான். அதெல்லாம் கேஸ்ட்டிங் மேல உள்ள நம்ம எதிர்பார்ப்புனாலதான். அப்புறம் அவரும் காணாமப் போறாரு. இத்தனைக்கும் குரியச்சன் கூடவே பல காலம் மலேசியாவுல போர் சமயத்துல நாய் பிஸ்னஸ் பண்ணிட்டிருந்தவரு. ஆனா இதுல நாய்களைப் பத்தி நல்லா தெரிஞ்சவர்ன்னா அது குரியச்சன் தான். அங்கயும் வினீத் ஒரு டம்மி தான்.

அடுத்ததா நரேன் வர்றாரு. அவரும் தடால் புடால்னு என்னென்னமோ பண்றாரு. அவரும் கடசீல டம்மிதான். வினீத் அளவுக்கு டம்மின்னு சொல்லிக்க முடியாது. இவர் கொஞ்சம் கெத்துக் காட்டிட்டு டம்மியாகி ஆஃப் ஆகிடுவாரு. இதுல ரெண்டு பேரும் குரியச்சன் குரியச்சன் மிலாத்திகிட்ட வந்து ரொம்ப கொடயறாங்க. இதுல மிலாத்தி தான் குரியச்சனோட மலேசியா மனைவி. மத்தபடி அவருக்கு இன்னும் பல மனைவிகள் ஊருக்கொன்னு இருக்கறதா ஒரு பேச்சு இருக்கு. உண்மையில படத்துல எல்லாமே பேச்சு தான். பேச்சு பேச்சு பேச்சு ஓயாத பேச்சு. ஆனா அந்தப் பேச்சுதான் கதைய நகத்திகிட்டு போய்கிட்டே இருக்கு. ஒரு கட்டத்துல 'என்னது படம் முடியப் போகுதா'ன்னு கூட எனக்கு ஃபீலானதென்னமோ உண்மை தான். இந்தக் கதையில சொல்லப்படற பெரும்பால குரியச்சனோட சம்பவங்கள் எல்லாமே பேச்சு வழியாதான் நமக்கு உணர்த்தப்படுது. இந்த டெக்னிக்ல தான் பெரும்பாலான மலையாளப் படங்கள்ங்கற வண்டி ஓடிட்டிருக்கு. ஏன்னா பட்ஜெட்க்குள்ளயும், வெறும் பேச்சாலயுமே நம்மள மெரட்டி வுட்ருவாங்க

அடுத்து மிலாத்தி. அது மலேசியாக்காரின்னு கூப்ட ஆரம்பிச்சு, கடைசில அது மிலாத்தின்னு வழுவி வந்த பேரு. உண்மையில அவங்க பேரென்னன்னு கூட யாருக்கும் தெரியாது. ஐ மீன் படத்துல. நிஜத்துல zhifeii இந்தப்படத்துல ரெண்டு விசயங்கள் யாருக்குமே தெரியாது. ஒன்னு மிலாத்தியோட நிஜப்பெயர். ரெண்டாவது குரியச்சன் எங்கிருக்காரு. முதல் விசயம் கதையில வரும். நாம தெரிஞ்சிக்கவும் செய்வோம். ஆனா, அது பெரிய விசயமே இல்ல. ஆனா குரியச்சன் எங்கங்கற தேடல்லதான் மொத்தக் கதையும் நகர்ந்துகிட்டிருக்கும். படம் முடியும் போது அது ஒரு மிஸ்டரி ஃபீல் கொடுக்கத் தவறவே இல்ல. உண்மையில இந்தப் படத்தோட ஒளிப்பதிவும், அதோட பின்னணியும் அவ்வளவு இயல்பாவும், சிறப்பாவும் அமைஞ்சிருக்கறதுதான் படத்துல இருக்கற மிகப்பெரிய கூட்டல்புள்ளியே!

அதுக்கும் மேல ஒரு சிறப்பம்சம் என்னன்னா, அது மிலாத்தியா நடிச்சிருக்கற நடிகை. அவங்க இந்தியாவுக்கே புதுசு. அவங்க ஒரு மலேசிய மாடல். ஆனா இதுல இளமைக்கால மிலாத்தியாவும், வயசான கெட்டப்ல இந்தியன் சுகன்யா மாதிரியான கெட்டப்லயும் நடிச்சிருக்கறது உண்மையிலேயே பாராட்டுதலுக்குரியது. அதனாலன்னு இல்லன்னாலும், இந்தப் படத்துல வர்ற பல மலாய் வசனங்களுக்காக சப்ட்டைட்டிலோடவே பாருங்க. அது ஒரு கட்டாயப் பரிந்துரையா இப்பவே சொல்லிக்கிறேன்.

அடுத்து இந்தப் படத்துல வர்ற இன்னொரு சில முக்கியமான ஆள்ன்னா அது மிலாத்திக்கிப் பணிவிடை செய்யிற நர்ஸ் கம் வீட்டு வேலைக்காரன் பியூஸா நடிச்சிருக்கற நடிகர்தான். அவர்தான் பெரும்பாலானா ஸ்கிரீன் ஸ்பேஸ் உள்ள நடிகர். அவருக்கடுத்தபடியா படத்துல பெரும்பாலான ஸ்கிரீன் ஸ்பேஸ் உள்ளது மிலாத்தி வீடுகளைச் சுத்தி உள்ள நாய்கள்தான். அதுதான் கதையே. அதைப் படத்தைப் பாத்தா புரிஞ்சிக்குவீங்க.

படத்தோட ஜியாக்ரஃபிக்கல் அமைப்பு எனக்கு இலவீழா பூஞ்சிராவ ஞாபகப்படுத்தினதத் தவிர்க்க முடியல. அந்த வீட்டை வச்சு நம்மள பயமுறுத்தறது டைரக்டரோட எண்ணமில்ல. அதுக்காக அந்த வீட்டை ஒரு பேய் வீடு மாதிரி பயங்கரமாக் கூட காட்டிருக்கலாம். ஆனா அப்டியெல்லாம் எதுவும் பண்ணாம இயல்பான ஒரு வீட்டை வடிவமைச்சு அதுல சில கதாபாத்திரங்கள உலவ விட்டு, அந்த வீட்டோட அமைப்பு கூட படம் முடியும் போது நமக்கு ஒரு அழகான இடம் மாதிரி மனசுல தோன வச்சதெல்லாம் பாராட்டியே ஆகணும்.

நாய்கள் ஜாக்கிரதைன்னு ஆரம்பிச்சு கடைசில கள யதார்த்தமான நாய்களோட ஓனர் ஜாக்கிரதைன்னு கதைய முடிச்சதெல்லாம் வேற லெவல். ஏன்னா அதான் உண்மை. நாய்கள விடக் கொடுமையான ஆளுங்கன்னா, அதை வளர்த்துகிட்டிருக்கறவங்கதான். எனக்கு நாய்ன்னாலும் அலர்ஜி, அதை வளர்க்கறவங்கன்னாலும் அலர்ஜி.

இதையெல்லாம் விட எண்ட் பன்ச்சா ஒரு டயலாக் வரும் படத்துல. அதை முடிஞ்சளவுக்கு தமிழ்ப்படுத்தி சொல்ல ட்ரை பண்றேன். சில சமயங்கள்ல கட்டுப்பாடும், பாதுகாப்பும் பாக்கறதுக்கு ஒன்னு மாதிரிதான் இருக்கும். இந்த க்வோட்ட வச்சு அதகளம் பண்ணதுதான் மொத்தக் கதையும்.

செம கதை, செம படம்ங்க!

DRIVE - பாதி ரூட்டுப் பயணம்

Drive

அப்டின்னு ஒரு பாதி வழிப் பயணம். தெலுங்கு டப்பிங் தான், ஆனா மசாலான்னு சொல்லிக்க முடியாத இனஞ்சேராத ஒரு படம். பொதுவா ஒரு தெலுங்குப் படம்ன்னா இப்டித்தான் இருக்கும்னு ஒரு கிளிஷே இருக்கில்லையா, அப்டியெல்லாம் எப்டியுமே இல்லாம இருந்த ஒரு படம். சரி வாங்க வந்து வண்டியில ஏறுங்க. போற வழியில படத்தப் பத்தி பேசிட்டே போவோம்.

கதைப்படி ஆதி ஒரு பெப்பெரிய பணக்கார இவர். மீடியா கம்பெனி வச்சு நெனச்ச நேரத்துல நெனச்ச நாட்டுக்கு தப்பச்சுப் போகக் கூடியளவுக்குப் பணக்காரர். அவருக்கு மடோனா செபாஸ்டியன் வொய்பா இருக்காங்க. அப்பப்ப ஃபோன்ல ஹலோ சொல்லுவாங்க. அவ்ளோதான் அவங்களுக்கு சீன்ஸும் டயலாக்ஸும். படம் ஆரம்பத்துலயே ஒரு பேட்டியில ஆரம்பிக்கிது. ஆதிகிட்ட அவரோட மீடியா கம்பெனி மூலமா எப்டியெல்லாம் நாட்டுக்கு நல்லது பண்றாரு, யார்லாம் அவர் சம்பந்தப்பட்டவங்கன்னு, அந்தப் பேட்டிய வச்சே கதைக்குள்ள நம்மள இழுத்துருவாங்க. என்ன இருந்தாலும், இதெல்லாம் அஃபென்ஸ்ல தான வருதுன்னு நாமளே ஒரு அட்வகேட்ட கூட வச்சுகிட்டு டவுட் கிளியர் பண்ணிக்கிறளவுக்கு தப்புகளா பண்ணி வச்சுகிட்டு எல்லாம் பணத்தையும் மீடியாவையும் வச்சிக்கிட்டு கித்தாப்பா திரியிற ஒரு நெகட்டிவ் கேரக்ட்டர் தான் ஆதி. இவ்ளோலாம் பண்ணீட்டு அவ்ளோ அசால்ட்டா வெளிநாட்டுக்கு ஓடிப் போய்ட்டா மட்டும் வுட்ருவமான்னு ஒரு ஹேக்கர் அவனோட வரி ஏய்ப்பு சொத்துக் குவிப்பு விவரங்கள ஆதிய லைன்ல வச்சுகிட்டே அம்பலப் படுத்துறான் ஒரு ஹேக்கர்.

பாஸ், நம்புங்க இந்தக் கதைப்படி இந்த ஹேக்கர் தான் ஹீரோ. ஆனா ஆதியதான் ஹீரோவா நம்பி இந்தப் படத்தப் பாத்தேன். ஆதி ஃபேஸ் இதுல ஒரு விசிட்டிங் கார்டு மட்டுமே. மத்தபடி படத்துல வில்லன்னா அது ஆதிதான். எல்லாத் தப்பையும் நீங்கதான் பண்ணீங்க அப்டின்னு, சந்தோஷ், சுப்ரமணியத்துகிட்ட சொல்ற ஜெயம் ரவி வாய்ஸ் கேக்குதாம். அவ்ளோ நல்ல நல்லவரு நம்ம ஆதி.

இப்ப அடுத்த முக்கிய கதாபாத்திரம்ன்னா அது அந்த ஹேக்கர்தான். அவரும் புரடக்சன்ல கொடுத்த முகமூடியப் போட்டுகிட்டு, ஆதியோட நம்மளயும் திகிலடைய வச்சிருக்காரு. கடைசி வரைக்கும் அந்தக் கேரக்ட்டர்ல அவர்தான் நடிச்சாருன்னு சொல்லிக்க முடியாது. அந்த உடல்வாகுள்ள யார் வேணும்ன்னாலும் அந்தக் கேரக்ட்டர்ல நடிச்சிருக்கலாம்ங்கறது படம் எடுத்தவங்க ரிவீல் பண்ண வேண்டிய சங்கதி. எனக்கு ஏன் அப்டி தோனிச்சின்னா, அதுக்கு வாய்ப்பிருக்கும்ன்னு படம் பாக்கறப்பவே ஹெவிய்யா ஃபீலாச்சு.

அடுத்ததா ஏன் அப்டிங்கற கேள்வி. அதுதான் படத்துல நாம எதிர்பார்த்துகிட்டிருந்த ஒரு முக்கியமான காரணி. இவ்ளோ அடி வாங்கறான்னா பெருசா எதோ பண்ணி அதால எவனோ முக்கியமா பாதிக்கப் பட்டிருக்கானாட்ருக்குதுன்னு நமக்கெல்லாம் தோன வச்சதுல ஜெயிச்சிருக்காங்கன்னு தான் சொல்லனும். ஆனா அது ஏத்துக்கும்படியா இருக்கா இல்லையான்னு படம் பாக்கற நாமதான் முடிவு பண்ணிக்கனும். உண்மையில, அது அப்டித்தான் இருக்கு. ஆனா நமக்குத்தான், ஓ அவன் இதெல்லாம் பண்ணிருக்கான்னா, அவன சும்மா விடக்கூடாது. அவன விடாதீங்க, புடிச்சிக் கொல்லுங்கன்னு சொல்லவும் வைக்கல. அதுல விக்டிமா இருந்தவங்க மேல பரிதாபமும் வரலங்கறதுல ஹெவியா மிஸ் பண்ணி தோத்துட்டாங்கன்னு தான் சொல்லனும்.

மொத்தத்துல வில்லனா வந்தவன் வில்லனில்ல ஹீரோ. ஹீரோவா வந்தவன் ஹீரோ இல்ல வில்லன். ஹீரோ மேல பரிதாபமும் வரல. வில்லன் மேல கோபமும் வரல. இது உல்ட்டாவா போனதுதான் படத்துல உள்ள மிகப்பெரிய பிரச்சினையே. எக்சிக்யூசன் பிராப்ளம் லேது, கேஸ்ட்டிங் பிராப்ளம்.

மத்தபடி படம் பல டாலர்களுக்கு வொர்த்துதான். மர்டர் மிஸ்ட்டரிதான். ஆனா ஹூடன்னிட் இல்ல. ஆனாலும் ஹூ டூயிங் இட் தான்! பாருங்க பதிவு புரியும்.

வர்ட்டா!

Predator-Badlands

Predator-BADLANDS

அப்டின்னு ஒரு மாஸான குடும்பப்படம். ஆமாங்க. நடிகர்கள்னு பாத்தா, மேல் கீழ் உதடுகள்ல ரெவ்வண்டு பல்லுக மொளச்ச ஒரு ஜந்துதான் ஹீரோ, இடுப்புக்குக் கீழ எல்லாத்தையும் தொலச்சிட்டு, இடுப்புக்கு மேல உள்ள அவையங்கள மட்டுமே வச்சுகிட்டு, கீழ்ப்பகுதிய தேடக்கூட நகர முடியாம தேமேன்னு கெடக்கற ஒரு ரோபோ பொண்ணுதான் ஹீரோயினி. அப்றம் முழுசா முடி கூட மொளைக்காத பளபளான்னு பெப்பெரிய கண்ணுள்ள ஒரு குட்டி ஜந்து தான் சப்போர்ட்டிங் ரோல் இவங்கள வச்சு நடக்கற ஒரு டிராவலிங் ஸ்டோரிதான் இந்தக் குடும்பச் சித்திரம். வாங்க அந்த சித்திரத்த எப்டி வரஞ்சிருக்காங்கன்னு பாத்துடலாம்.

கதப்படி, தன்னோட ரெண்டாவது மகனைக் கவுரவக் கொல பண்ணச் சொல்லி, தன்னோட பெரிய மகன்கிட்ட சொல்லி வுடறான் ஒரு அப்பன்காரன். அச்சச்சோ அமுல்பேபிய அடிக்காதிங்கப்பான்னு சொன்னதும் கோவம் வந்த அப்பன்காரன், என்னயவே எதுத்தாடா பேசறன்னு தலைய வெட்டிக் கொன்னுடறான். அச்சச்சோன்னு நாம வாயப் பொளந்து பாத்துக்கிருப்பறப்ப, அந்த அண்ணன்காரன் சாகும் முன்ன தன்னோட தம்பிய தொட்டில் மாதிரி ஒரு கியூ ஷிப்புல வச்சு வேற ஒரு கிரகத்து பாதுகாப்பா அனுப்ச்சிடறான். அவன் போயி விழுந்த எடம் ஒரு கொடூரமான தாவிர விலங்குகள் உள்ள காடுகள் நெறஞ்ச ஒரு கிரகம். அதாவது எந்த மிருகமோ மனுசனோ கிட்டப் போனா லபக்குன்னு கடிச்சு முழுங்கிரும். இப்ப ஒரு டவுட்டு. அதாவது தாவரங்கள நாம தின்னா அதுக்குப் பேரு சைவம். இப்ப அது நம்மளப் புடிச்சித் தின்னா அதுக்குப் பேரு என்ன? தெரிஞ்சவங்க கமெண்ட் பண்ணுங்க.

இப்ப ஒரு குடும்ப சண்டையப் பாத்தமா? அடுத்து அந்த ரோபோ ஏமி, இவன ஒரு தாவரக்காட்டுல இருந்து காப்பாத்தி வுடுது. அதுக்கு உபகாரமா, இந்தப் பல்லவனும், அவ காலத் தேட, அவள உப்பு மூட்டை தூக்கிட்டு, நெஞ்சுக்குள்ளே இன்னாருன்னு சொன்னா தெரியுமா? காட்டுக்குள்ளே என்னான்னான்னு சொல்ல முடியுமான்னு ரைமிங்கா பாடிக்கிட்டே சுத்துறான்.

அப்ப வழில மேல சொன்ன குணச்சித்திரம் வந்து அடிக்கடி இவங்க வழியில குறுக்கிடுது. கடசீல அந்தப் பல்லவன் வந்தது எதுக்குன்னு பாத்தா, அவங்க வம்சமே அழிக்கனும்னு துடியா கொலவெறியோட தேடி அலைஞ்சிக்கிருக்க ஒரு பெரிய சைஸ் முள்ளம்பன்னி. அத ஒரு கோதால ஒட்டே அடியில ரெண்டா பொளந்துடறான் பல்லவன். ஆனா அங்கதான் ஒரு டுஸ்ட்டு. பல்லிக்கு வால் திரும்பவும் மொளச்சிக்கற மாதிரி மறுக்காவும் குயிக்காவும் அது ஒட்டிக்கிது. நமக்கெல்லாம் ஏ இங்க பார்றா ஜவ்வு மாதிரி என்னமோ திரும்பவும் வந்து ஒட்டிக்கிதுன்னு தான் தோனுது. ஆனா கிராஃபிக்ஸ் எல்லாம் நல்லாத்தான் ஃபிக்ஸ் பண்ணிருக்காங்க.

அடுத்து இன்னொரு ஃபேமிலி. அதாவது அந்த ரோபோ பொண்ணுக்கு, ஒரு சகோரதரி இருக்கா. அதுவும் ஒரு ரோபோதான். இவங்க ரெண்டு பேர்த்தையும் ஒரு கம்பெனி ஹயர் பண்ணி, அங்க உள்ள விசித்திர ஜந்துக்களோட சாம்பிள்ஸ் எடுத்துட்டு வர்ற வேலையில இருக்காங்க. இதுல அக்கா செத்துட்டான்னு தங்கச்சியும், தங்கச்சி செத்துட்டான்னு அக்காளும் நெனச்சுகிட்டு பிரிஞ்சிடறாங்க. ரோபோவா இருந்தாலும் அது பொண்ணாருந்தா அழுவாச்சி சீன் வச்சே ஆவனும். ஆ!

அடுத்ததா ஒரு ஃபேமிலி. அது ஒரு எச்சப்பய குடும்பம். அதுதான் கதையில மிகப்பெரிய டுஸ்ட்டே. இப்பவே நான் இந்தப் படத்தப் பத்தி லேட்டா எழுதறதால கோச்சுக்கிடாதிங்க. இப்பதான் டீம் லீடருக்குத் தெரியாம டைப் பண்ண வாய்ப்பு கெடச்சது. மத்தபடி இந்தப் படத்தப் பாத்ததும் இன்னிக்கிதான்.


இந்தப்படத்தப் பத்தி சொல்லனும்ன்னா, கடைசிவரைக்கும் ஒரு மனுசப்பயலுகளும் இல்லாத ஒரு படம்னு இத சொல்லிக்கலாம். மத்தபடி பாக்கறதெல்லாம் மனுசங்கதான். பாத்தவங்க மறுபடியும் ஒருக்கா பாருங்க. பாக்காதவங்க கண்டிப்பா பாருங்க.

வர்ட்டா!